Skip to main content

செத்து செத்து விளையாடும் முல்லா


உடல் குளிர்ந்து சில்லிட்டுப் போய்விட்டால் ஒருவனுக்கு மரணம் வந்துவிட்டதென்று அர்த்தம் என்று மனைவி சொன்னதைச் சோதித்துப் பார்த்தார் அல்லவா முல்லா? அதே கதையை ஓஷோ சற்று நீட்டிச் சொல்ல முயன்றிருக்கிறார்.  நீ இல்லாமல் போகும்போது, நீ தெய்வீகமாகி விடுவாய் என்பதை விளக்க, ஓஷோ அந்தக் கதையை நீட்டியுள்ளார்.

சாவென்றால் தொடை நடுங்குபவராக இந்தக் கதையில் முல்லா நஸ்ருதீன் தோன்றுகிறார்; நம்மைப் போலவே.

இத்ரிஷ் ஷாவின் கதையில் வருவது போலவே, ஒரு நாள் ஊருக்கு வெளியே உள்ள தனது பண்ணையில் வேலைபார்த்துக் கொண்டிருந்த முல்லா, தன் உடலைக் குளிர்ச்சியாக உணர்கிறார். உடனேயே இறந்து போனதாக முடிவு செய்து தரையில் கால்நீட்டிப் படுத்து பிணம் போல ஆகிவிட்டார்.
அந்தப் பண்ணையைக் கடந்த வழிப்போக்கர்கள் சடலம் போலக் கிடக்கும் முல்லாவைப் பார்க்கின்றனர். அவர்கள் தங்களுக்குள் இறந்து போன இந்த சடலத்தை என்ன செய்வது என்று பேசிக் கொண்டனர். முல்லாவுக்கு அவர்கள் பேசுவதைக் கேட்க முடிகிறது. ஆனால், அவர் தான் இறந்துவிட்டதாக நினைத்ததால் பேசாமல் கிடந்தார். முல்லாவின் வீட்டு முகவரி தெரிந்தால் அங்கே கொண்டுபோய் சடலத்தைச் சேர்த்துவிடலாம் என்று வழிப்போக்கர்கள் யோசிக்கத் தொடங்கினர்.

ஓட்டைவாயான முல்லாவுக்கோ தனது வீட்டின் முகவரியைச் சொல்தற்கு ஆசைதான். ஆனால், அவர் இறந்துவிட்டதால் அது சாத்தியமில்லாமல் போய்விட்டது. வழிப்போக்கர்கள் யாரவது ஊர்க்காரர்கள் வந்தால் கேட்கலாம் என்று காத்திருந்தனர். சாயங்காலம் இருட்டத் தொடங்கிவிட்டது.
இறந்த போன இந்த மனிதனின் சடலத்தை இங்கேயே விட்டுச் செல்வது மனிதாபிமானமாக இருக்காது. வீட்டுக்கோ இடுகாட்டுக்கோ எடுத்துச் செல்லவும் வழி தெரியவில்லை. என்ன செய்யலாம் என்று குழம்பியபடி காத்திருந்தனர்.

முல்லாவுக்கு வேறுவழி தெரியவில்லை. சட்டென்று எழுந்தார்.

“நீங்கள் தப்பாக நினைத்துக் கொள்ளாதீர்கள். இப்படி செத்தவன் எழுவது இயல்பும் அல்ல. இறந்தவன் ஒருவன் பேசுவதையும் இந்த உலகின் விதிகள் அனுமதிக்காது. ஆனால், உங்களைப் பார்த்தால் எனக்குப் பாவமாக இருக்கிறது. என் வீட்டுக்கு வழியைக் காண்பிக்கிறேன். அதற்கப்புறம் எனது பேச்சை நிறுத்திக் கொள்கிறேன்". என்று ஒரு போடாகப் போட்டார் முல்லா.

நான் இல்லாமல் போய் விட்டால், நான் இல்லை என்று கூட என்னால் சொல்ல முடியாமல் போய்விடும். அப்படிச் சொல்லும் அவசியம்கூட இல்லை. ஆனால் முல்லாவுக்கோ எல்லாம் தலைகீழாக நடக்கிறது. அவர் மரணத்துக்குப் பிறகும் செயல்பட வேண்டியிருக்கிறது.

அப்படிச் செயல்பட்டாலும் முல்லாவைப் பொருத்தவரை மரணம் தான் அவரது இலக்கு.

இப்படித்தான் முல்லா வீட்டுக்கும் இடுகாட்டுக்கும் வழிகாட்டி, செத்துச் செத்து விளையாடி இல்லாமல் ஆக்குகிறார் மரணத்தை.
துயரப்படுவதற்கும் அச்சப்படுவதற்கும் காரணமே தேவையிலை. அதற்குக் காரணமான ஒரு வஸ்துவோ, உயிரோ, விவகாரமோ நம்முடையதாகக் கூட இருக்க வேண்டியதில்லை. ஒரு கருத்து நம்மைத் துயர்பட வைக்கிறது. ஒரு பொருள் நம்மிடமிருந்து தொலைந்து போகும்போது அலைக்கழிக்கிறது. ஒரு உறவு நம்மைவிட்டுப் பிரிவதற்கு முன்னாலேயே கலக்கம் தொடங்கிவிடுகிறது. ஒரு நம்பிக்கையைக் கைவிடும்போது பைத்தியம் கொள்கிறோம்.

இவையெல்லாம் நம்முடையதா என்று கேட்கும் நிலையில் தான், முல்லா இடுகாட்டுக்குச் செல்லும் வழியைக் காண்பித்து விட்டு, அதற்குப் பிறகு நான் பேசவே போவதில்லை என்று வழிப்போக்கர்களுக்கு உறுதிமொழி தந்து மீண்டும் சடலமாகத் துணிகிறார்.

எதற்கு இத்தனை பயம்?

நான் இல்லாமல் போன இடத்தில் என்ன நடந்தால் எனக்கென்ன?

அந்தக் காலிப் பகுதியில் தெய்விகம் என்ற முட்டையை இடுகிறாரா ஓஷோ?

அங்கே தான் நேசம் காதல் என்று பல முட்டைகளை இடுகிறாரா ஜலாலுதீன் ரூமி?

Comments

Popular posts from this blog

விகடன் என்னும் ஒரு பெருநிறுவனத்துக்கு எதிராக எளியவர் பச்சோந்தி பெற்றிருக்கும் வெற்றி

கரோனா என்னும் இயற்கைப் பெருந்தொற்று, இந்தியா போன்ற வளர்முக சமூகத்தில், அடிமட்டத்தில் உள்ள மக்களின் ஏற்கெனவேயுள்ள துயரங்களைக் கூட்டி, ஒரு இயற்கைப் பேரிடர்கூடக் கடைசியில் ஏழைகளது தலையிலேயே பிரமாண்டமான சுமைகளை இறக்குகிறது என்பதை மீண்டும் நிரூபித்தது. முகமூடி அணிவதையும், மனிதர்களைத் தொடாத இடைவெளியையும், அனுமதிக்கப்பட்ட தீண்டாமையையும் பணக்காரர்களும் உயர்சாதியினரும் தான் பெருந்தொற்றுக் காலத்தைச் சாதகமாக்கி இயற்கையானதாக, சௌகரியமானதாக மாற்றிக் கொண்டிருக்கின்றனர். மத்தியில் ஆளும் பாஜக அரசு தனது கொடுங்கோன்மையை, இந்தப் பெருந்தொற்றின் முகமூடியை அணிந்தே வேறு வேறு வகைகளில் குடிமக்கள் மீது இறக்கியது.      இந்தப் பெருந்தொற்று நெருக்கடியைப் பயன்படுத்திக் கொண்டு தொழிலாளர்களை வெளியேற்றி பல தொழில்துறைகளில் பத்திரிகை துறையும் ஒன்று. நாட்டில் நடக்கும் அவலங்கள், அரசியல்வாதிகளின் தகிடுதித்தங்களை எல்லாம் உரத்துப் பேசும் ஊடகங்களும், எழுதும் பத்திரிகையாளர்களுக்கும் தங்கள் உரிமைகளைப் பேசுவதற்கு இன்னமும் சரியான அமைப்போ, அவர்களது உரிமைகளைப் பாதுகாப்பதற்கான சட்டங்களோ வலுவாக இல்லாத நிலையில், இந்தியா முழுவதும் தி இந

ஒருநாள் - நகுலன்

   ஈசுவரஸ்மரணையிலேயே தன் ஸ்மரணையை உலகைவிட்டு சுழலாமல் வாழ்வை நடத்திவந்த பரமஹம்ஸரைச் சுற்றி சிஷ்யர்கள் வந்து போய்க் கொண்டிருந்தனர் . பிற்காலம் உலகப் பிரசித்தி பெற்ற நரேந்திரநாத தத்தர் , உலகறியாத  ஆ னால் பரமஹம்ஸருக்கு வேதாந்தங்களை உபதேசித்துவிட்டு விடை பெற்றுக்கொண்ட மகான் தோதாபுரி , உறவினனான இருதய முகர்ஜி பிரம்ம ஸமாஜிகளான கேசவசந்திர சேனர் , சாஸ்திரி சிவநாத பாபு , பிரதாப சந்திர முஜும்தார் , வைதிக ரத்தினமான கிருஷ்ண கிஷோர் சாதகர்களான கௌரங்கஸ்வாமி , நித்தியானந்தஸ்வாமி , வைத்தியரானசசாதரபண்டிதர் , கோடீச்வரரானயதுநாதமல்லீக் ,  ராணிராஸமணியின் மருமகனான மதுரபாபு இப்படியாகப் பலரும் பரமஹம்ஸரைப் பார்த்து அளவளாவ வந்து போய்க் கொண்டிருந்தனர் .  இவர்களுடன் பரமஹம்ஸர் முழுவிவகார ஞானத்துடன் பேசுவதை முதல் தடவையாகப் பார்ப்பவர்கள் அவர் உலகை நிராகரித்தவர் என்று சொன்னால் அதிசயப்படுவார்கள் . அவரவர் - யதுநாத மல்லிக்கிலிருந்து தோட்டி குஞ்சன் வரை -  அவரவர் தங்கள் கஷ்டங்களைச் சொல்லி , அவருடைய திருஷ்டாந்தக் கதைகள் மூலம் சாந்தி பெற்றுப் போவார்கள் . அவர்கள் எப்பொழுது போவார்கள் வருவார்கள் என்பதும் நிச்சயமில்லை .

நீலக்குதிரைகள் - மேரி ஆலிவர்

நான்கு நீலக்குதிரைகள் ஓவியத்துக்குள் நுழைகிறேன் அது சாத்தியமாவதில் எனக்கு ஆச்சரியம் கூட இல்லை. நான்கில் ஒரு குதிரை என்னை நோக்கி நடந்துவருகிறது. அதன் நீல மூக்கு என்னிடம் லேசாக நீள்கிறது. நான் எனது கையை அதன் நீலப்பிடறியில் இட்டு கட்டிக் கொள்கிறேன். என் புளகிதத்தை அது அனுமதிக்கிறது. ஓவியன் ப்ரான்ஸ் மர்க் மூளையில் வெடிகுண்டின் உலோகத்துண்டு தாக்கி இறந்துபோனான். போரென்றால் என்னவென்று அந்த நீலக்குதிரைகளுக்கு விளக்குவதை விட நான் இறந்தே விடலாம். அவை பீதியில் மயக்கம் போட்டு விழுந்துவிடும் அல்லது அதை அவற்றால் நம்பவே முடியாது. ப்ரான்ஸ் மர்க் உனக்கு எப்படி நன்றி சொல்வது. நமது உலகம் காலப்போக்கில் கூடுதலாக அன்பானதாக ஆகலாம். அழகான ஒன்றை ஆக்கும் வேட்கை நம் எல்லாருக்குள்ளும் இருக்கும் கடவுளின் ஒரு சிறு துண்டாக இருக்கலாம். இப்போது அந்த நான்கு குதிரைகளும் நெருக்கமாக வந்து ரகசியங்கள் சொல்ல இருப்பதைப் போல என்னை நோக்கி தங்கள் தலையைத் தாழ்த்துகின்றன அவை பேசவேண்டுமென்று நான் எதிர்பார்க்கவில்லை அவை பேசவும் செய்யாது. என்ன சொல்லக் கூடும் அவை இத்தனை அழகாக