Skip to main content

பைரவருக்குப் பரிகாரம்

பரபரப்பும் சந்தடியும் ஓட்டமும் ஒரு பழைய ஞாபகமென அசைபோடும் அளவுக்கு இந்தப் பெருந்தொற்று நம்மை எல்லா முனைகளிலும் அறைந்து வீட்டில் இருத்தி வைத்து, கிட்டத்தட்ட ஒரு வருடத்தைக் கடந்துவிட்டோம். இந்த நாட்களில் அதிகம் பாதிக்கப்பட்ட உயிர்களில் ஒன்றாக எனக்குக் கண்ணுக்குத் தெரிவது, தெரு நாய்கள். 

பூனைகளின் வாழ்க்கை என்றைக்குமான ரகசியத்துடனேயே திகழ்கிறது. அவர்களது உலகத்தில் உணவுப் பற்றாக்குறை, ஊட்டச்சத்துக் குறைபாடு, வேலையின்மை, சம்பளக் குறைப்பு, குடும்ப வன்முறை என எந்தப் பிரச்சினை குறித்தும் நமக்குத் தகவல்கள் இல்லை. அவை நாம் வசிக்கும் வீடுகளில் தெருக்களில் நம்மைக் கடக்கும்போது தென்படுகின்றன. வீடுகளில் சமையலுக்காக மீனின் தலைகள் பிய்க்கப்படும் வரை அவற்றின் உலகம் ரகசியமாகவேத் திகழும் என்று நாம் இப்போதைக்கு நம்பலாம். ஆள் நடமாட்டம் குறைந்து, ஆள் நடமாட்டம் குறைவதால் கிடைக்கும் உணவாதாரமும் குறைந்து காலி வீடுகள் அதிகரித்துக் கொண்டிருக்கும் தெருக்களில், பூங்காக்களில், ரயில் நிலையங்களின் வளாகங்களில் நாய்கள் சலித்து நிற்பதையும் அலைவதையும் பார்க்கிறேன். இந்த வருடமும் நிறைய நாய்க்குட்டிகள் பிறந்திருக்கின்றன. அவை என்னைப் போலவே சாலையின் குறுக்கும் நெடுக்குமாக கவலையில்லாமல் அலைந்து திரிகின்றன - என்னைப் போலவே.

சமீப நாட்களில் பசு மாடுகளும் வேளச்சேரியில் அந்தி நெருங்கும் வேளையில் தெருக்களின் முனைகளில் நிற்பதைப் பார்க்கிறேன். அவை ஒருவிதமாக வயிற்றைப் புரட்டும் ஓங்காரத்தை வெளியிடுகின்றன. அந்தச் சத்தம் சங்கடத்தை ஏற்படுத்துகின்றன. பகல் முழுவதும் அவை மேயவிடப்பட்டு, உரிமையாளர்களால், இரவில் அவற்றின் தொழுவங்களுக்கு அழைத்துச் செல்லப்படுகின்றன. சமீப சில ஆண்டுகளில் ஆலய கோசாலைகளிலும், ஆளும் இந்துத்துவ அரசியலின் அடையாளமாகவும் ஆன இந்தப் பசுக்கள் சாலையில் அலையும்போது அந்தஸ்து ஏதுமில்லாமல், ஒரு கீரைக்கட்டுக்குக் கூட நாதியற்ற உயிர்களாகவே அலைகின்றன. இந்தியாவில் தங்களுக்கென்று ஒரு சொர்க்கபூமி வடக்கே உத்திரப் பிரதேச மாநிலத்தில் இருக்கிறதென்றும், மனிதர்களை விட, அங்கே தமக்கு மரியாதை அளிக்கும் தலைவர்கள் இருக்கிறார்களென்றும், இந்தத் தமிழ் மாடுகளுக்குத் தெரிவதற்கு நியாயமேயில்லை. 

இரண்டாவது அலைப் பெருந்தொற்றுக்குப் பிறகு, வேளச்சேரியிலும் பெருங்குடி ரயில் நிலையத்தை ஒட்டிய பகுதிகளிலும் ஆதரவற்று அலையும் நாய்களுக்கு உணவிடுபவர்கள் வழக்கத்தை விடக் கூடியுள்ளார்கள். இருபது நாட்களுக்கு முன்னர், என் தெருவில் உள்ள ஐந்து நாய்களுக்கு வாழை இலை கொண்டுவந்து பால் கலந்த சோறு இடும், ஒரு அம்மா எனக்கு ஏற்கெனவே பரிச்சயமானவர். அவர்தான் முதலில் எனக்கு இத்தகவலைச் சொன்னார். பைரவருக்குக் கோபம் ஏற்பட்டதால் தான் கரோனா போன்ற பேரிடர் நமக்குக் கொடுக்கப்பட்டதென்று ஜோதிடர் ஒருவர் தொலைக்காட்சியில் பேசியதாகவும் அதிலிருந்து பைரவரின் கோபத்தைத் திருப்திபடுத்தவே நாய்களுக்கு உணவிடுவதாகவும் சொன்னார். 

பெருந்தொற்று போல நீண்டநாட்கள் பெறும் தாக்கம் மற்றும் அனுபவத்திலிருந்து ஒரு சமூகம் எப்படி வினைபுரிகிறது, என்னவிதமான பரிகாரங்களுக்குத் தயாராகிறது என்பதைப் புரிந்துகொள்வதற்கான ஒரு நிகழ்ச்சி இது. மனிதர்கள் சமூகமாக தன்னைச் சார்ந்திருக்கும் ஓர் உயிர் உலகத்தைப் போஷிப்பதற்கு, கூட்டு நனவிலியின் தளத்திலிருந்து எப்படி  பொதுவில் வெளிப்படுகிறார்கள் என்பதைப் பார்ப்பதற்கான சந்தர்ப்பம் இது. சமூகப் பொது மனம், சமூகப் பொது மொழி, சமூக ரீதியான பொது எதிர்வினைகள், சமூக ரீதியான பொது அறிதிறன் எல்லாமே காற்றில் சங்கிலிக் கண்ணிகளைப் போல இயங்குகின்றன போலும். 

சென்னையில் நான் பார்ப்பது அதே சமயத்தில் திருநெல்வேலியிலும் நடக்கத் தொடங்கியிருக்கலாம். இப்படியான நெருக்கடியான தருணங்களில் யாரும் கூடிப் பேசிக்கொள்ளாமலேயே எங்கேயோ ஏதோ ஒன்று கூடித் தெரிந்து, கூடாமல் கூடி வினையாற்றிக் கொண்டிருக்கிறது; அது நல்வினை, தீவினை, நம்பிக்கை, மூடநம்பிக்கை என அருங்கயிற்றால் கட்டப்படுவதற்கு முன்பாக.

பெருந்தொற்றால் ஏற்பட்ட இழப்புகளை, சொந்தத் துயரங்களுக்கான காரணத்தை நாம் தேடிக் கொண்டிருக்கிறோம். நம்மோடு சேர்ந்த நாய்களும் நமது நலன்களுக்காகப் பட்டினி கிடக்கும் அவலம் யாரோ ஒரு சிலரால் உணரப்படுகிறது. காரணம் புரியாமல் தலையைத் தூக்கும் இடத்தில் பைரவர் அங்கே காட்சி கொடுத்திருக்கிறார். பைரவரின் பிரதிநிதிகளாக தெருக்களில் திரியும் அந்த நான்கு காலிகளின் உலகில், கொஞ்சூண்டு மனிதக் கருணை சோறாக, பிஸ்கெட்களாக இறங்கத் தொடங்குகிறது. 

இந்த நாய்களின் பட்டினியை அவை வாழும் எளிய தளத்துக்கு அருகில் இருக்கும் ஏழைகள் தான் கூடுதலாக உணர்கிறார்கள்; பசியின் மகத்தான அனுபவத்தைப் படைப்பாகப் பெற்ற பாக்கியசாலிகள் அவர்கள் தானே. அவர்கள்தான் பைரவருக்கான பரிகாரத்தைச் செய்ய உடனடியாகத் தெருவில் இறங்கியவர்களாகவும் தெரிகிறார்கள்.       

Comments

Popular posts from this blog

விகடன் என்னும் ஒரு பெருநிறுவனத்துக்கு எதிராக எளியவர் பச்சோந்தி பெற்றிருக்கும் வெற்றி

கரோனா என்னும் இயற்கைப் பெருந்தொற்று, இந்தியா போன்ற வளர்முக சமூகத்தில், அடிமட்டத்தில் உள்ள மக்களின் ஏற்கெனவேயுள்ள துயரங்களைக் கூட்டி, ஒரு இயற்கைப் பேரிடர்கூடக் கடைசியில் ஏழைகளது தலையிலேயே பிரமாண்டமான சுமைகளை இறக்குகிறது என்பதை மீண்டும் நிரூபித்தது. முகமூடி அணிவதையும், மனிதர்களைத் தொடாத இடைவெளியையும், அனுமதிக்கப்பட்ட தீண்டாமையையும் பணக்காரர்களும் உயர்சாதியினரும் தான் பெருந்தொற்றுக் காலத்தைச் சாதகமாக்கி இயற்கையானதாக, சௌகரியமானதாக மாற்றிக் கொண்டிருக்கின்றனர். மத்தியில் ஆளும் பாஜக அரசு தனது கொடுங்கோன்மையை, இந்தப் பெருந்தொற்றின் முகமூடியை அணிந்தே வேறு வேறு வகைகளில் குடிமக்கள் மீது இறக்கியது.      இந்தப் பெருந்தொற்று நெருக்கடியைப் பயன்படுத்திக் கொண்டு தொழிலாளர்களை வெளியேற்றி பல தொழில்துறைகளில் பத்திரிகை துறையும் ஒன்று. நாட்டில் நடக்கும் அவலங்கள், அரசியல்வாதிகளின் தகிடுதித்தங்களை எல்லாம் உரத்துப் பேசும் ஊடகங்களும், எழுதும் பத்திரிகையாளர்களுக்கும் தங்கள் உரிமைகளைப் பேசுவதற்கு இன்னமும் சரியான அமைப்போ, அவர்களது உரிமைகளைப் பாதுகாப்பதற்கான சட்டங்களோ வலுவாக இல்லாத நிலையில், இந்தியா முழுவதும் தி இந

ஒருநாள் - நகுலன்

   ஈசுவரஸ்மரணையிலேயே தன் ஸ்மரணையை உலகைவிட்டு சுழலாமல் வாழ்வை நடத்திவந்த பரமஹம்ஸரைச் சுற்றி சிஷ்யர்கள் வந்து போய்க் கொண்டிருந்தனர் . பிற்காலம் உலகப் பிரசித்தி பெற்ற நரேந்திரநாத தத்தர் , உலகறியாத  ஆ னால் பரமஹம்ஸருக்கு வேதாந்தங்களை உபதேசித்துவிட்டு விடை பெற்றுக்கொண்ட மகான் தோதாபுரி , உறவினனான இருதய முகர்ஜி பிரம்ம ஸமாஜிகளான கேசவசந்திர சேனர் , சாஸ்திரி சிவநாத பாபு , பிரதாப சந்திர முஜும்தார் , வைதிக ரத்தினமான கிருஷ்ண கிஷோர் சாதகர்களான கௌரங்கஸ்வாமி , நித்தியானந்தஸ்வாமி , வைத்தியரானசசாதரபண்டிதர் , கோடீச்வரரானயதுநாதமல்லீக் ,  ராணிராஸமணியின் மருமகனான மதுரபாபு இப்படியாகப் பலரும் பரமஹம்ஸரைப் பார்த்து அளவளாவ வந்து போய்க் கொண்டிருந்தனர் .  இவர்களுடன் பரமஹம்ஸர் முழுவிவகார ஞானத்துடன் பேசுவதை முதல் தடவையாகப் பார்ப்பவர்கள் அவர் உலகை நிராகரித்தவர் என்று சொன்னால் அதிசயப்படுவார்கள் . அவரவர் - யதுநாத மல்லிக்கிலிருந்து தோட்டி குஞ்சன் வரை -  அவரவர் தங்கள் கஷ்டங்களைச் சொல்லி , அவருடைய திருஷ்டாந்தக் கதைகள் மூலம் சாந்தி பெற்றுப் போவார்கள் . அவர்கள் எப்பொழுது போவார்கள் வருவார்கள் என்பதும் நிச்சயமில்லை .

நீலக்குதிரைகள் - மேரி ஆலிவர்

நான்கு நீலக்குதிரைகள் ஓவியத்துக்குள் நுழைகிறேன் அது சாத்தியமாவதில் எனக்கு ஆச்சரியம் கூட இல்லை. நான்கில் ஒரு குதிரை என்னை நோக்கி நடந்துவருகிறது. அதன் நீல மூக்கு என்னிடம் லேசாக நீள்கிறது. நான் எனது கையை அதன் நீலப்பிடறியில் இட்டு கட்டிக் கொள்கிறேன். என் புளகிதத்தை அது அனுமதிக்கிறது. ஓவியன் ப்ரான்ஸ் மர்க் மூளையில் வெடிகுண்டின் உலோகத்துண்டு தாக்கி இறந்துபோனான். போரென்றால் என்னவென்று அந்த நீலக்குதிரைகளுக்கு விளக்குவதை விட நான் இறந்தே விடலாம். அவை பீதியில் மயக்கம் போட்டு விழுந்துவிடும் அல்லது அதை அவற்றால் நம்பவே முடியாது. ப்ரான்ஸ் மர்க் உனக்கு எப்படி நன்றி சொல்வது. நமது உலகம் காலப்போக்கில் கூடுதலாக அன்பானதாக ஆகலாம். அழகான ஒன்றை ஆக்கும் வேட்கை நம் எல்லாருக்குள்ளும் இருக்கும் கடவுளின் ஒரு சிறு துண்டாக இருக்கலாம். இப்போது அந்த நான்கு குதிரைகளும் நெருக்கமாக வந்து ரகசியங்கள் சொல்ல இருப்பதைப் போல என்னை நோக்கி தங்கள் தலையைத் தாழ்த்துகின்றன அவை பேசவேண்டுமென்று நான் எதிர்பார்க்கவில்லை அவை பேசவும் செய்யாது. என்ன சொல்லக் கூடும் அவை இத்தனை அழகாக