Skip to main content

திருநெல்வேலியில் ப்ரவுனி


ப்ரவுனி, பிறந்து வளர்ந்த மூன்று ஆண்டு காலத்தில் முதல்முறையாக நீண்டதொரு பயணமொன்றை சென்னையிலிருந்து மேற்கொண்டு நேற்று திருநெல்வேலிக்கு வந்திருக்கிறது. 

காரில் ஏறியதிலிருந்து பரபரப்பு, ஆயாசம், பயண மயக்கத்தில் இருந்த ப்ரவுனிக்கு ஒரு நாளான பிறகும் திருநெல்வேலி பழகவில்லை. ஒரு இடமோ, வீடோ, ஊரோ பழகுவதற்கு அங்கே சாவகாசமாக சிறுநீரோ ஆயோ போகவேண்டும். அப்படித்தான் நாய்கள் ஒரு இடத்தைத் தன்வயமாக்கிக் கொள்கின்றன. நேற்று காலையிலிருந்து நள்ளிரவு வரை வீட்டில் உள்ள ஒவ்வொரு அறையாக உலாவந்தபடியே இருந்த ப்ரவுனி அதிகாலையில் தான் திருநெல்வேலி வீட்டில் முதல்முறையாக சிறுநீர் கழித்தது. அதற்குப் பிறகுதான் குரைக்கத் தொடங்கியது.

இன்று காலை நடைபயிற்சிக்கு அழைத்துச் சென்றபோது புதிய தெருக்கள், புதிய வீடுகள், சாலையில் உள்ள சீனிக்கற்கள், எருக்கஞ் செடிகள், காக்காய் முள் எல்லாவற்றையும் ஒரு சர்வேயரைப் போல முகர்ந்து முகரந்து பார்த்தபடி நாற்பது நிமிடங்களைக் கழித்தும் ஒரு பொட்டுக்கூட சிறுநீர் கழிக்கவில்லை. திருநெல்வேலி இன்னமும் அதற்குப் பழகவில்லை. சென்னையை விட திருநெல்வேலி கூடுதல் பரபரப்பாக இருப்பதை இந்தமுறை அதிகமாக உணர்கிறேன். மனிதர்கள், மனுஷிகள், கடைத்தெருக்கள், பாலங்கள் எல்லாமே பால்வண்டியைப் போலக் கூடுதலாக அதிர்கின்றன. மாற்றத்துக்கு ஒரு பெருநகரம் அதிர்வது கண்ணுக்குத் தெரிவதில்லை. சிறிய நகரங்களில் தான் மாற்றம் ரத்தக்களறியாக வகிர்வது போல நடக்கிறது. 

ப்ரவுனி என்னை இழுத்துக் கொண்டு கம்பா நதி மண்டபத்தைத் தாண்டி நடக்கிறது. மறைந்து போன ஒரு புராணிக நதியின் பெயரில் அங்கே மண்டபமும், சிவன் கோயில் கிணற்றின் தீர்த்தமும் குறிப்பிடப்படுகின்றன. எனக்கு கம்பா நதி, மறைந்து போன நதியாக அம்மா மூலம் அறிமுகமானபோது, மிகவும் கிளர்ச்சியையும் விந்தையையும் அந்தப் பெயர் அளித்தது. அதற்குப் பிறகு ஊரிலிருந்து விலகலும் செய்த பயணங்களும் அதிகமாகும் போது, இந்தியாவெங்கும் இதேபோன்ற புராணிக நதிகள், இருக்கும் நதிகளை விட அதிகமாக, நமது தொல்நினைவுகளில் மறைந்திருக்கின்றதெனத் தெரிந்தபோது, கம்பா நதி சிறுத்துவிட்டது. கம்பா நதி ஒரு நதியாக ஒரு கதையாக பெயராக ஒரு இடத்தில் மட்டுமே இருந்திருக்கவும் வாய்ப்பில்லை. பெயர்கள் ஒன்றாக இடம் வேறு வேறாக கம்பா நதிக்கு அசல்களோ நகல்களோ வேறு வேறு தமிழ் மூலைகளிலும் இருக்கலாம். 

கம்பா நதி சிறு ஓடையாக மழைக்காலங்களில் போகும் இடத்தில் நிற்கும் இரண்டு கல்மண்டபங்கள் சுண்ணாம்பு அடிக்கப்பட்டு, அதன் கீர்த்தி மங்கி, முன்பு பார்த்ததைவிட சாலையில் கூடுதலாகப் புதைந்து குள்ளமாகியிருக்கின்றன. கம்பா நதியைப் போல, திருநெல்வேலி டவுணில் பட்டாணி மாவில் செய்யப்படும் ருசியும் மொறுமொறுப்பும் கொண்ட காராவடைகளும் கெட்டிச் சட்னியும் என் காலத்திலாவது மறைந்துவிடக்கூடாது என்பதே எனது கவலையாக இப்போது உள்ளது. 

ப்ரவுனி கம்பா நதி மண்டபத்தைக் கடக்கிறது. அது தனது விழிப்பை மோந்து மோந்து பார்ப்பதன் வழியாக நிர்வாகம் செய்தபடி, தெரியாமையின் நகரத்துக்குள், அச்சத்தின் வெடிகுண்டுகளைச் சக்தியிழக்கச் செய்தபடி நகர்ந்துகொண்டிருக்கிறது. கடைப்படிகளில் ஏறுகிறது; ஏடிஎம் கண்ணாடிக் கதவைத் தாண்டி முகர்ந்து பார்க்கிறது. உனக்கு இன்னும் எதுவும் பிடிச்சுக் காணலை ப்ரவுனி என்று செல்லமாகக் கடிந்துகொள்கிறேன். என்னைக் குப்பைக் குழிகளுக்குள் கூட்டிச் செல்கிறது; சென்னையில் அப்படியெல்லாம் என்னைக் காணும் இடங்களுக்கெல்லாம் உற்சாகமாக அழைத்துச் செல்வதில்லை. மோந்து மோந்து பார்ப்பதன் வழியாக புதிய புதிய அனுபவங்களுக்குள் போய்க்  கொண்டே இருக்கும்போது, தான் வந்த வேலை மறந்துபோய்விடுகிறது ப்ரவுனிக்கு.     

அது சிறுநீர் கழிப்பதற்கான முகாந்திரத்தையும் அதற்கு முன் செய்யும் உடல் பாவங்களையும் எதிர்பார்த்தபடி கூர்ந்து நோக்குகிறேன். சிறுநீர் கழிப்பதற்கு முன்னால் ஒரு இடத்தில் நின்று காம்பஸ் முள் போல நிலைத்துச் சுற்றிச் சுற்றிவரும். அத்துடன் மலம் கழிப்பதற்கு முன்னோட்டமாக மலத்துளை சின்ன அளவில் திறக்கும். 

என்னை கோடீஸ்வரன் நகர்வரை, அதையும் தாண்டி பேட்டைக்குத் திரும்பும் வழியில் உள்ள தர்காவரை, இழுத்துச் சென்று வேடிக்கை பார்க்கிறதே தவிர அன்றாடக் காலைக் கடன்களைக் கழித்துவிட்டு, என்னை நிம்மதியாக்கும் எந்த உத்தேசமும் அதற்கு இல்லை என்பது எனக்குத் தெளிவாகிவிட்டது. தென்காசி பாதையில் திரும்புவதற்காக நிற்கும் ஒரு ஸ்கூட்டரில் சொந்தக்காரர் போல முகர்ந்து, அதன் முன்பகுதியில் ப்ரவுனி ஏறும் முயற்சியை மேற்கொண்டது. தான் வந்த வேலையைப் பார்க்கும் எந்தத் தீர்மானமும் அதற்கு இல்லை என்று தெரிந்துகொண்ட பிறகு, சங்கிலியை இழுத்து கம்பா நதி மண்டபத்தைத் தாண்டி அபிராமி நகருக்குத் திரும்பினேன். 

சென்னையில் சாலையில் உள்ள கற்களின் இயல்பு, தாவரங்களின் இயல்பு வேறு, மண் வேறு என்பதை ப்ரவுனி எனக்குச் சொல்கிறது. 

அங்கேயுள்ள கருங்கற்கள் அளவு இங்கே அதிகம் இல்லை. பெரும்பாலும் ரோஸ் நிறத்தில் வரி வரியாக சிகப்பு ரேகைகள் ஓடும் சீனிக்கற்கள் தான் அதிகம் உள்ளன.

கவிஞர் ஞானக்கூத்தன் தனது சிறுவயதில், காவரி நதி  தஞ்சை மாவட்டத்தில் தான் உற்பத்தியாவதாக நம்பியிருந்ததாகக் கூறியது நினைவுக்கு வந்தது. அந்தச் சிறுவன்தான் மிசிசிபி நதியைப் பார்த்து அதை தனது கவிதைக்குள்ளும் கொண்டுவந்தான்.

Comments

Popular posts from this blog

விகடன் என்னும் ஒரு பெருநிறுவனத்துக்கு எதிராக எளியவர் பச்சோந்தி பெற்றிருக்கும் வெற்றி

கரோனா என்னும் இயற்கைப் பெருந்தொற்று, இந்தியா போன்ற வளர்முக சமூகத்தில், அடிமட்டத்தில் உள்ள மக்களின் ஏற்கெனவேயுள்ள துயரங்களைக் கூட்டி, ஒரு இயற்கைப் பேரிடர்கூடக் கடைசியில் ஏழைகளது தலையிலேயே பிரமாண்டமான சுமைகளை இறக்குகிறது என்பதை மீண்டும் நிரூபித்தது. முகமூடி அணிவதையும், மனிதர்களைத் தொடாத இடைவெளியையும், அனுமதிக்கப்பட்ட தீண்டாமையையும் பணக்காரர்களும் உயர்சாதியினரும் தான் பெருந்தொற்றுக் காலத்தைச் சாதகமாக்கி இயற்கையானதாக, சௌகரியமானதாக மாற்றிக் கொண்டிருக்கின்றனர். மத்தியில் ஆளும் பாஜக அரசு தனது கொடுங்கோன்மையை, இந்தப் பெருந்தொற்றின் முகமூடியை அணிந்தே வேறு வேறு வகைகளில் குடிமக்கள் மீது இறக்கியது.      இந்தப் பெருந்தொற்று நெருக்கடியைப் பயன்படுத்திக் கொண்டு தொழிலாளர்களை வெளியேற்றி பல தொழில்துறைகளில் பத்திரிகை துறையும் ஒன்று. நாட்டில் நடக்கும் அவலங்கள், அரசியல்வாதிகளின் தகிடுதித்தங்களை எல்லாம் உரத்துப் பேசும் ஊடகங்களும், எழுதும் பத்திரிகையாளர்களுக்கும் தங்கள் உரிமைகளைப் பேசுவதற்கு இன்னமும் சரியான அமைப்போ, அவர்களது உரிமைகளைப் பாதுகாப்பதற்கான சட்டங்களோ வலுவாக இல்லாத நிலையில், இந்தியா முழுவதும் தி இந

ஒருநாள் - நகுலன்

   ஈசுவரஸ்மரணையிலேயே தன் ஸ்மரணையை உலகைவிட்டு சுழலாமல் வாழ்வை நடத்திவந்த பரமஹம்ஸரைச் சுற்றி சிஷ்யர்கள் வந்து போய்க் கொண்டிருந்தனர் . பிற்காலம் உலகப் பிரசித்தி பெற்ற நரேந்திரநாத தத்தர் , உலகறியாத  ஆ னால் பரமஹம்ஸருக்கு வேதாந்தங்களை உபதேசித்துவிட்டு விடை பெற்றுக்கொண்ட மகான் தோதாபுரி , உறவினனான இருதய முகர்ஜி பிரம்ம ஸமாஜிகளான கேசவசந்திர சேனர் , சாஸ்திரி சிவநாத பாபு , பிரதாப சந்திர முஜும்தார் , வைதிக ரத்தினமான கிருஷ்ண கிஷோர் சாதகர்களான கௌரங்கஸ்வாமி , நித்தியானந்தஸ்வாமி , வைத்தியரானசசாதரபண்டிதர் , கோடீச்வரரானயதுநாதமல்லீக் ,  ராணிராஸமணியின் மருமகனான மதுரபாபு இப்படியாகப் பலரும் பரமஹம்ஸரைப் பார்த்து அளவளாவ வந்து போய்க் கொண்டிருந்தனர் .  இவர்களுடன் பரமஹம்ஸர் முழுவிவகார ஞானத்துடன் பேசுவதை முதல் தடவையாகப் பார்ப்பவர்கள் அவர் உலகை நிராகரித்தவர் என்று சொன்னால் அதிசயப்படுவார்கள் . அவரவர் - யதுநாத மல்லிக்கிலிருந்து தோட்டி குஞ்சன் வரை -  அவரவர் தங்கள் கஷ்டங்களைச் சொல்லி , அவருடைய திருஷ்டாந்தக் கதைகள் மூலம் சாந்தி பெற்றுப் போவார்கள் . அவர்கள் எப்பொழுது போவார்கள் வருவார்கள் என்பதும் நிச்சயமில்லை .

நீலக்குதிரைகள் - மேரி ஆலிவர்

நான்கு நீலக்குதிரைகள் ஓவியத்துக்குள் நுழைகிறேன் அது சாத்தியமாவதில் எனக்கு ஆச்சரியம் கூட இல்லை. நான்கில் ஒரு குதிரை என்னை நோக்கி நடந்துவருகிறது. அதன் நீல மூக்கு என்னிடம் லேசாக நீள்கிறது. நான் எனது கையை அதன் நீலப்பிடறியில் இட்டு கட்டிக் கொள்கிறேன். என் புளகிதத்தை அது அனுமதிக்கிறது. ஓவியன் ப்ரான்ஸ் மர்க் மூளையில் வெடிகுண்டின் உலோகத்துண்டு தாக்கி இறந்துபோனான். போரென்றால் என்னவென்று அந்த நீலக்குதிரைகளுக்கு விளக்குவதை விட நான் இறந்தே விடலாம். அவை பீதியில் மயக்கம் போட்டு விழுந்துவிடும் அல்லது அதை அவற்றால் நம்பவே முடியாது. ப்ரான்ஸ் மர்க் உனக்கு எப்படி நன்றி சொல்வது. நமது உலகம் காலப்போக்கில் கூடுதலாக அன்பானதாக ஆகலாம். அழகான ஒன்றை ஆக்கும் வேட்கை நம் எல்லாருக்குள்ளும் இருக்கும் கடவுளின் ஒரு சிறு துண்டாக இருக்கலாம். இப்போது அந்த நான்கு குதிரைகளும் நெருக்கமாக வந்து ரகசியங்கள் சொல்ல இருப்பதைப் போல என்னை நோக்கி தங்கள் தலையைத் தாழ்த்துகின்றன அவை பேசவேண்டுமென்று நான் எதிர்பார்க்கவில்லை அவை பேசவும் செய்யாது. என்ன சொல்லக் கூடும் அவை இத்தனை அழகாக