Skip to main content

பூனைகள் காவல் காக்கும் மோனத்தின் கோட்டை


காக்காய் முள் சீனிக்கற்கள் நறநறக்கும்

பாறைக்காட்டில்

வீற்றுள்ளது மோனத்தின் கோட்டை

அயர்ந்தது எத்தனை நூற்றாண்டென்று

தெரியாமல்

சிலைகளென பின்கால்களில் பிருஷ்டம் தொட்டு

முன்னங்கால்களைத் தண்டமாய் தரையில் பதித்து

கோட்டையின் ஆறுதிசைகளில் அமர்ந்து

காவல் காக்கும் பூனைகள்

இரவில் முக்கோண முகம் கொண்ட

ஆந்தைகளாகி விடுவதாய்

கேள்வி


மோனத்தின் கோட்டை இருக்கும் கதைகள் கேட்டு

குரோதத்தின் குதிரைகளில்

வீரர்கள் வருகிறார்கள்

பூனைகள் காவல் காக்கும் மோனத்தின் கோட்டைக்கு


அதிகாமத்தின் ரத்தக்காட்டேரியொன்று

முகமூடியால் கோரைப்பல்லை மறைத்துக் கொண்டு

முதல் வகுப்பு பயணச்சீட்டெடுத்து

ரயில் ஏறியுள்ளதாம்

பூனைகள் காவல் காக்கும் மோனத்தின் கோட்டைக்கு



நீள் அங்கிகள் அணிந்து

இடையில் வாளோடு பயணிக்கும்

துன்மார்க்கத்தைத் தவிர வேறொன்றறியாத

சூனியக்காரக் குரங்குகளின் படை

பெயரிடப்படுவதற்கு முன்னாலிருந்த

இருட்டும் கல்லும் சேர்ந்து

மரணக்குளிரைப் பொதித்து வைத்திருக்கும்

வனத்தின் ஆற்றைக் கடந்துவிட்டதாம்

பூனைகள் காவல் காக்கும் மோனத்தின் கோட்டைக்கு


ஆதி வன்மத்தின் மழைத்துளி பட்டு

எரிமலைக் குழம்பின் சாம்பலிலிருந்து உயிர்த்தெழுந்த

டினோசார் தனது வாலைச் சுழற்றி

தீவாந்திரங்கள் தாண்டி

குணமூட்டும் ஒரு குளிகை தேடி

இந்த நிலத்தில் கால்வைத்துள்ளது

பூனைகள் காவல் காக்கும் மோனத்தின் கோட்டைக்கு


அறுதிசைகளிலும் உறைந்தது போல் இருந்த பூனைகள்

கண்களைத் திறந்து பார்த்தன

காத்த கோட்டை இல்லை

யுகங்களாக நீண்ட தனிமையிலிருந்து

அச்சானியம் தோன்றி நடுங்கிச் சிலிர்த்து

விழித்து வெறித்தது கோட்டை

அங்கே காவல் காத்த பூனைகள் இல்லை

பூனைகளும் கோட்டையும் சுற்றிப் பார்த்தபோது

தான்தோன்றியாய் விரிந்திருந்த வெளி

இல்லை


குரோதத்தின் குதிரைகள் நெருங்கிவிட்டன

முகமூடி இட்ட அதிகாமத்தின் ரத்தக்காட்டேரி

கடைசி நிலையத்தில் இறங்கிவிட்டது

சூனியக்குரங்குகளின் ஆர்ப்பாட்டம் கேட்கத் தொடங்கிவிட்டது

ஆதிவன்மம் பிறப்பித்த டினோசாரின் முதல் அடியில்

எல்லாம் நடுங்குகின்றன.


Comments

Popular posts from this blog

விகடன் என்னும் ஒரு பெருநிறுவனத்துக்கு எதிராக எளியவர் பச்சோந்தி பெற்றிருக்கும் வெற்றி

கரோனா என்னும் இயற்கைப் பெருந்தொற்று, இந்தியா போன்ற வளர்முக சமூகத்தில், அடிமட்டத்தில் உள்ள மக்களின் ஏற்கெனவேயுள்ள துயரங்களைக் கூட்டி, ஒரு இயற்கைப் பேரிடர்கூடக் கடைசியில் ஏழைகளது தலையிலேயே பிரமாண்டமான சுமைகளை இறக்குகிறது என்பதை மீண்டும் நிரூபித்தது. முகமூடி அணிவதையும், மனிதர்களைத் தொடாத இடைவெளியையும், அனுமதிக்கப்பட்ட தீண்டாமையையும் பணக்காரர்களும் உயர்சாதியினரும் தான் பெருந்தொற்றுக் காலத்தைச் சாதகமாக்கி இயற்கையானதாக, சௌகரியமானதாக மாற்றிக் கொண்டிருக்கின்றனர். மத்தியில் ஆளும் பாஜக அரசு தனது கொடுங்கோன்மையை, இந்தப் பெருந்தொற்றின் முகமூடியை அணிந்தே வேறு வேறு வகைகளில் குடிமக்கள் மீது இறக்கியது.      இந்தப் பெருந்தொற்று நெருக்கடியைப் பயன்படுத்திக் கொண்டு தொழிலாளர்களை வெளியேற்றி பல தொழில்துறைகளில் பத்திரிகை துறையும் ஒன்று. நாட்டில் நடக்கும் அவலங்கள், அரசியல்வாதிகளின் தகிடுதித்தங்களை எல்லாம் உரத்துப் பேசும் ஊடகங்களும், எழுதும் பத்திரிகையாளர்களுக்கும் தங்கள் உரிமைகளைப் பேசுவதற்கு இன்னமும் சரியான அமைப்போ, அவர்களது உரிமைகளைப் பாதுகாப்பதற்கான சட்டங்களோ வலுவாக இல்லாத நிலையில், இந்தியா முழுவதும் தி இந

ஒருநாள் - நகுலன்

   ஈசுவரஸ்மரணையிலேயே தன் ஸ்மரணையை உலகைவிட்டு சுழலாமல் வாழ்வை நடத்திவந்த பரமஹம்ஸரைச் சுற்றி சிஷ்யர்கள் வந்து போய்க் கொண்டிருந்தனர் . பிற்காலம் உலகப் பிரசித்தி பெற்ற நரேந்திரநாத தத்தர் , உலகறியாத  ஆ னால் பரமஹம்ஸருக்கு வேதாந்தங்களை உபதேசித்துவிட்டு விடை பெற்றுக்கொண்ட மகான் தோதாபுரி , உறவினனான இருதய முகர்ஜி பிரம்ம ஸமாஜிகளான கேசவசந்திர சேனர் , சாஸ்திரி சிவநாத பாபு , பிரதாப சந்திர முஜும்தார் , வைதிக ரத்தினமான கிருஷ்ண கிஷோர் சாதகர்களான கௌரங்கஸ்வாமி , நித்தியானந்தஸ்வாமி , வைத்தியரானசசாதரபண்டிதர் , கோடீச்வரரானயதுநாதமல்லீக் ,  ராணிராஸமணியின் மருமகனான மதுரபாபு இப்படியாகப் பலரும் பரமஹம்ஸரைப் பார்த்து அளவளாவ வந்து போய்க் கொண்டிருந்தனர் .  இவர்களுடன் பரமஹம்ஸர் முழுவிவகார ஞானத்துடன் பேசுவதை முதல் தடவையாகப் பார்ப்பவர்கள் அவர் உலகை நிராகரித்தவர் என்று சொன்னால் அதிசயப்படுவார்கள் . அவரவர் - யதுநாத மல்லிக்கிலிருந்து தோட்டி குஞ்சன் வரை -  அவரவர் தங்கள் கஷ்டங்களைச் சொல்லி , அவருடைய திருஷ்டாந்தக் கதைகள் மூலம் சாந்தி பெற்றுப் போவார்கள் . அவர்கள் எப்பொழுது போவார்கள் வருவார்கள் என்பதும் நிச்சயமில்லை .

நீலக்குதிரைகள் - மேரி ஆலிவர்

நான்கு நீலக்குதிரைகள் ஓவியத்துக்குள் நுழைகிறேன் அது சாத்தியமாவதில் எனக்கு ஆச்சரியம் கூட இல்லை. நான்கில் ஒரு குதிரை என்னை நோக்கி நடந்துவருகிறது. அதன் நீல மூக்கு என்னிடம் லேசாக நீள்கிறது. நான் எனது கையை அதன் நீலப்பிடறியில் இட்டு கட்டிக் கொள்கிறேன். என் புளகிதத்தை அது அனுமதிக்கிறது. ஓவியன் ப்ரான்ஸ் மர்க் மூளையில் வெடிகுண்டின் உலோகத்துண்டு தாக்கி இறந்துபோனான். போரென்றால் என்னவென்று அந்த நீலக்குதிரைகளுக்கு விளக்குவதை விட நான் இறந்தே விடலாம். அவை பீதியில் மயக்கம் போட்டு விழுந்துவிடும் அல்லது அதை அவற்றால் நம்பவே முடியாது. ப்ரான்ஸ் மர்க் உனக்கு எப்படி நன்றி சொல்வது. நமது உலகம் காலப்போக்கில் கூடுதலாக அன்பானதாக ஆகலாம். அழகான ஒன்றை ஆக்கும் வேட்கை நம் எல்லாருக்குள்ளும் இருக்கும் கடவுளின் ஒரு சிறு துண்டாக இருக்கலாம். இப்போது அந்த நான்கு குதிரைகளும் நெருக்கமாக வந்து ரகசியங்கள் சொல்ல இருப்பதைப் போல என்னை நோக்கி தங்கள் தலையைத் தாழ்த்துகின்றன அவை பேசவேண்டுமென்று நான் எதிர்பார்க்கவில்லை அவை பேசவும் செய்யாது. என்ன சொல்லக் கூடும் அவை இத்தனை அழகாக