Skip to main content

அபியின் 'சொல்லாதிருத்தலும் எளிது'


தெரியாமல் ஒன்றைச் சொல்வது மட்டுமல்ல; தெரியும் ஒன்றையும் சொல்ல வேண்டியதில்லை; சொல்வதற்குத் தேவையுமில்லை என்பது மிகவும் தாமதமாகப் புரிய ஆரம்பித்திருக்கும் தருணத்தில் அபியின் 'சொல்லாதிருத்தலும் எளிது' கவிதை அந்தப் புரிதலை வலுப்படுத்துகிறது. 

முதலில் கமழ்வது எல்லாவற்றுக்கும் முடிவில் ஒரு விதி இருக்கிறது. பழக்கத்தின் ஊழலில், பிரமிள் சொல்வது போல இருண்ட மனத்தின் அனுஷ்டானத்தில் சொல் உருவாக்கும் கமழ்ச்சி நிறைந்த எதார்த்தம், திருமணம் முடிந்த மண்டபத்தில், அடுத்த நாள் விருந்துக்கூடத்திலிருந்து வரும் காடியேறிப் புளித்த உணவு நெடியைப் போல ஆகிவிடுவதுதான் அந்த நியதி. சொல் உருவாக்கும் எதார்த்தம் தானே மெய்மை என்ற தோற்றத்தை, மயக்கத்தைக் கொண்டிருக்கிறது. சொல் உருவாக்கும் எதார்த்தத்தைத் திரும்பப் பெறவும் முடியாது. இப்படித்தான் சொல், நிச்சயத்தினாலான மலட்டுத்தன்மையைத் தவிர்க்க முடியாமல் இந்த உலகத்தில் உருவாக்கிவிடுகிறது, அழிக்கவே இயலாத வேதனைகளின் அணுக்கழிவுகளைப் போல. சொல்லப்படும் போது, சொல்லப்படாதது எல்லாம் தமது உருவங்கள், உடைகளை இழந்து நிழல்களாகின்றன. சொல்லப்படும் போது அங்கே முட்டுச்சந்தையும், அடுத்து வாழச் சாத்தியமில்லாத மரணத்தையும் எதிர்கொள்கிறோம். எதையும் அழுத்திச் சொல்லும்போது அதில் பொய்யும் சேர்ந்துவிடுவதைத் தவிர்க்க முடிவதில்லை.     

சொல் வெறும் சொல் அல்ல. சொல் உருவாக்கும் படங்கள் வெறும் படங்கள் அல்ல. தன் உடல் குழந்தைக்குப் பரிச்சயம் ஆகும்போது பிதுக்கிப் பிதுக்கி விளையாடும் குறியும் அல்ல சொல். 

சொல்லின்மையிலிருந்து பிறந்து சொல்லின் குறி பற்றிப் பெரியவராகும் குழந்தைகளுக்கு, சொல்லாத இன்மைக்கும், குறியைப் பற்றாமல் திரும்பத் தெரிந்திருக்கிறதா. அங்கேதான் சொல்லும் சொல்லாததுவும் மகத்துவம் அடைகிறது. குழந்தை கிருஷ்ணன் தனது வளர்ப்பு அன்னைக்கு சொல்லாத பிரபஞ்சத்தைத் தான் வாயைத் திறந்து காண்பிக்கிறது.

எதைச் சொல்லும்போதும் சொல்லாதது இல்லாததாகிவிடக்கூடாது என்று சொல்கிறார் கவிஞர் ஆனந்த். இருப்பது வேறு சொல்வது வேறு என்று இன்னும் தெளிவாகச் சொல்கிறார் ஆனந்த்.

சொல்வதைத் தான் இருப்பென்று நினைத்துக் கொண்டிருப்பவர்களின் கூப்பாடுகள் நெரிக்கும் உலகில், இருப்பின் வெறும் நிழல் சொல் என்கிறார் ஆனந்த், 'சொல்வதும் நிழலும்' நீள்கவிதையில்.

சொல்வதில் நிழல் ஏற்படுகிறது; அதனால் சொல்லும்போது கவனம் இருக்க வேண்டும் என்கிறார்.

அபியின் ஒட்டுமொத்தக் கவிதைகளிலும் சொல்லாமல் சொல்வதின் அமைதியையும் அழகையும் நிகழ்த்தவே விரும்புகிறார் என்பதை 'சொல்லாதிருத்தலும் எளிது' கவிதை வழியாக உறுதிப்படுத்திக் கொள்கிறேன். சின்னச் சின்ன கற்பூர வில்லைகள் போல அபியின் கவிதைகள் சின்ன சின்ன வார்த்தைகளாக, வாசகனுக்குச் சொல்லப்பட்ட பிறகு பதங்கமாகிவிடுகின்றன. உருவே இல்லாமல் போகும் பொருளுக்கு நிழல் எப்படி இருக்கும். அபி அப்படித்தான் இருப்பின் மிக நுட்பமான சுகந்தத்தை காற்று நாவில் படர்த்தும் இனிப்பை மட்டுமே உருவாக்க விரும்புகிறார் போல.

சொல்லின், சொல்லுதலின் அத்தனை கல்யாணக் குணங்களையும் இந்தக் கவிதையில் பிடிக்கிறார் அபி.

தீமையை வெளிப்படுத்தும் சொற்களை விட, நல்லெண்ணம் கொண்ட சொற்கள்தான் இரவு கூட தாண்ட முடியாத யுகம் இது. கரமசோவ் சகோதரர்கள் நாவலில் நற்பண்பும் நேசத்துக்குமுரிய அருட்தந்தை ஜோசிமாவின் உடல் அப்படித்தான் எல்லா நம்பிக்கைகளையும் ஏமாற்றி மோசமாக நாறத்தொடங்குகிறது. 

சொற்களின் துர்நாற்றத்தை அனுபவித்த அபிதான், சொல்லாதிருத்தலும் எளிது என்ற இந்த இடத்துக்கு வந்திருக்க வேண்டும். சொல்லே இருப்பென்று இருப்பவர்களுக்கு இது புரியுமா?

அதுபுரிய வெகுதூரம் போகவேண்டும். 

 

சொல்லாதிருத்தலும் எளிது


சொல்வதற்கென்று ஒன்று

சொல்லும்போது கமழும்

சிலநாள் கழித்து,

தெருவில் போவோரைப்

பரட்டையாய் வழிமறிக்கும்


சொல்லும்போது தனித்திருக்கும்

சிலநாள் கழித்து,

அழுக்குக் கூந்தல் மூட்டைகளுடன்

உட்கார்ந்திருக்கும்


சொல்லாதிருந்ததற்கும்

சொன்னதற்கும்

இடைவெளியில்

புல்வளர்ந்து

பூமியை மூடும்


தொடர்ச்சியாய்

பேசவராது


ஆயினும் 

பனியிரவில்


ஏதோ உந்துதலில்

ஊர்நெடுகப் புலம்பி உறங்கும்


எப்பொழுதும்

எதன் ஓரத்திலும் நின்று

ஒட்டுக் கேட்கும்


கூர்ந்துவிழும்

பார்வைகளை நழுவி

திடுக்கிட

இல்லாததாகும்


பேசப்படுவதில் சிக்காமல் பின்னல்களைப்

போட்டுவிட்டுப் போகும்


சொல்வதற்கென்று ஒன்று

சொல்லுதல் யார்க்கும் எளிது

சொல்லாதிருத்தலும் எளிது    


Comments

Popular posts from this blog

விகடன் என்னும் ஒரு பெருநிறுவனத்துக்கு எதிராக எளியவர் பச்சோந்தி பெற்றிருக்கும் வெற்றி

கரோனா என்னும் இயற்கைப் பெருந்தொற்று, இந்தியா போன்ற வளர்முக சமூகத்தில், அடிமட்டத்தில் உள்ள மக்களின் ஏற்கெனவேயுள்ள துயரங்களைக் கூட்டி, ஒரு இயற்கைப் பேரிடர்கூடக் கடைசியில் ஏழைகளது தலையிலேயே பிரமாண்டமான சுமைகளை இறக்குகிறது என்பதை மீண்டும் நிரூபித்தது. முகமூடி அணிவதையும், மனிதர்களைத் தொடாத இடைவெளியையும், அனுமதிக்கப்பட்ட தீண்டாமையையும் பணக்காரர்களும் உயர்சாதியினரும் தான் பெருந்தொற்றுக் காலத்தைச் சாதகமாக்கி இயற்கையானதாக, சௌகரியமானதாக மாற்றிக் கொண்டிருக்கின்றனர். மத்தியில் ஆளும் பாஜக அரசு தனது கொடுங்கோன்மையை, இந்தப் பெருந்தொற்றின் முகமூடியை அணிந்தே வேறு வேறு வகைகளில் குடிமக்கள் மீது இறக்கியது.      இந்தப் பெருந்தொற்று நெருக்கடியைப் பயன்படுத்திக் கொண்டு தொழிலாளர்களை வெளியேற்றி பல தொழில்துறைகளில் பத்திரிகை துறையும் ஒன்று. நாட்டில் நடக்கும் அவலங்கள், அரசியல்வாதிகளின் தகிடுதித்தங்களை எல்லாம் உரத்துப் பேசும் ஊடகங்களும், எழுதும் பத்திரிகையாளர்களுக்கும் தங்கள் உரிமைகளைப் பேசுவதற்கு இன்னமும் சரியான அமைப்போ, அவர்களது உரிமைகளைப் பாதுகாப்பதற்கான சட்டங்களோ வலுவாக இல்லாத நிலையில், இந்தியா முழுவதும் தி இந

ஒருநாள் - நகுலன்

   ஈசுவரஸ்மரணையிலேயே தன் ஸ்மரணையை உலகைவிட்டு சுழலாமல் வாழ்வை நடத்திவந்த பரமஹம்ஸரைச் சுற்றி சிஷ்யர்கள் வந்து போய்க் கொண்டிருந்தனர் . பிற்காலம் உலகப் பிரசித்தி பெற்ற நரேந்திரநாத தத்தர் , உலகறியாத  ஆ னால் பரமஹம்ஸருக்கு வேதாந்தங்களை உபதேசித்துவிட்டு விடை பெற்றுக்கொண்ட மகான் தோதாபுரி , உறவினனான இருதய முகர்ஜி பிரம்ம ஸமாஜிகளான கேசவசந்திர சேனர் , சாஸ்திரி சிவநாத பாபு , பிரதாப சந்திர முஜும்தார் , வைதிக ரத்தினமான கிருஷ்ண கிஷோர் சாதகர்களான கௌரங்கஸ்வாமி , நித்தியானந்தஸ்வாமி , வைத்தியரானசசாதரபண்டிதர் , கோடீச்வரரானயதுநாதமல்லீக் ,  ராணிராஸமணியின் மருமகனான மதுரபாபு இப்படியாகப் பலரும் பரமஹம்ஸரைப் பார்த்து அளவளாவ வந்து போய்க் கொண்டிருந்தனர் .  இவர்களுடன் பரமஹம்ஸர் முழுவிவகார ஞானத்துடன் பேசுவதை முதல் தடவையாகப் பார்ப்பவர்கள் அவர் உலகை நிராகரித்தவர் என்று சொன்னால் அதிசயப்படுவார்கள் . அவரவர் - யதுநாத மல்லிக்கிலிருந்து தோட்டி குஞ்சன் வரை -  அவரவர் தங்கள் கஷ்டங்களைச் சொல்லி , அவருடைய திருஷ்டாந்தக் கதைகள் மூலம் சாந்தி பெற்றுப் போவார்கள் . அவர்கள் எப்பொழுது போவார்கள் வருவார்கள் என்பதும் நிச்சயமில்லை .

நீலக்குதிரைகள் - மேரி ஆலிவர்

நான்கு நீலக்குதிரைகள் ஓவியத்துக்குள் நுழைகிறேன் அது சாத்தியமாவதில் எனக்கு ஆச்சரியம் கூட இல்லை. நான்கில் ஒரு குதிரை என்னை நோக்கி நடந்துவருகிறது. அதன் நீல மூக்கு என்னிடம் லேசாக நீள்கிறது. நான் எனது கையை அதன் நீலப்பிடறியில் இட்டு கட்டிக் கொள்கிறேன். என் புளகிதத்தை அது அனுமதிக்கிறது. ஓவியன் ப்ரான்ஸ் மர்க் மூளையில் வெடிகுண்டின் உலோகத்துண்டு தாக்கி இறந்துபோனான். போரென்றால் என்னவென்று அந்த நீலக்குதிரைகளுக்கு விளக்குவதை விட நான் இறந்தே விடலாம். அவை பீதியில் மயக்கம் போட்டு விழுந்துவிடும் அல்லது அதை அவற்றால் நம்பவே முடியாது. ப்ரான்ஸ் மர்க் உனக்கு எப்படி நன்றி சொல்வது. நமது உலகம் காலப்போக்கில் கூடுதலாக அன்பானதாக ஆகலாம். அழகான ஒன்றை ஆக்கும் வேட்கை நம் எல்லாருக்குள்ளும் இருக்கும் கடவுளின் ஒரு சிறு துண்டாக இருக்கலாம். இப்போது அந்த நான்கு குதிரைகளும் நெருக்கமாக வந்து ரகசியங்கள் சொல்ல இருப்பதைப் போல என்னை நோக்கி தங்கள் தலையைத் தாழ்த்துகின்றன அவை பேசவேண்டுமென்று நான் எதிர்பார்க்கவில்லை அவை பேசவும் செய்யாது. என்ன சொல்லக் கூடும் அவை இத்தனை அழகாக