Skip to main content

மாய சைத்ரீகன் மாய இசைஞன் ஆன்டன் செகாவ்

டால்ஸ்டாயுடன் ஆன்டன் செகாவ்

மனித சுபாவங்களின் மீது மட்டுமல்லாமல் பொழுதுகள், வஸ்துகள், தாவரங்கள், இருப்பிடங்கள் மீதும் சாயலையும் குணங்களையும் ஓவியனாக, இசைஞனாக மொழியின் வழி ஏற்றிவிடும் மகத்தான கதைக் கலைஞன் ஆன்டன் செகாவ். கவிஞரும் நாவலாசிரியருமான எம்.கோபாலகிருஷ்ணனின் மொழிபெயர்ப்பில் புதிதாக வெளியாகியிருக்கும் ‘ஆன்டன் செகாவ் கதைகள்’ நூல், அதை மீண்டும் உறுதிப்படுத்துகிறது. செகாவின் கதைகளைப் படிக்கும்போது, அவரது சம காலத்து ரஷ்ய எழுத்தாளர்களும் தமிழில் பெரிய தாக்கத்தை ஏற்படுத்தியவர்களுமான டால்ஸ்டாயையும் தஸ்தயேவ்ஸ்கியையும் ஒப்பிடாமல் படிப்பது சுலபம் அல்ல.

மனிதர்களுக்குக் கடவுளையும் கடவுளுக்கு மனிதர்களையும் பொறுப்பாக்கி, அந்தப் பொறுப்பை ஒரு சுமைபோல நினைவுகூர்ந்துகொண்டே இருந்தவர்கள் அவர்கள். செகாவ் கதைகளிலும் கிறிஸ்துவும் கிறிஸ்துவப் பண்பாடும் ஆளுமை செலுத்தும், தேவாலயத்தின் நிழலுள்ள ஊர்களும் வீடுகளும் மனிதர்களும் வருகிறார்கள்தான். ஆனால், அவர்கள் கடவுளிடம் தங்களுக்கான பொறுப்பை விட்டுக்கொடுத்தவர்களோ, கடவுளைக் காப்பாற்றுவதற்கான பொறுப்பை ஏற்றுக்கொண்டவர்களோ அல்ல. துன்மார்க்கம், துவேஷம், அன்பு, செம்மை, இழிவு, துரோகம், விளையாட்டுத்தனம் என எல்லா குணங்களோடும் சில சமயங்களில் தெய்விகத் தன்மையையும் வெளிப்படுத்துபவர்களாக இருக்கிறார்கள்.

டால்ஸ்டாய் போலவோ, தஸ்தயேவ்ஸ்கி போலவோ நீதிபோதனைகளாக இல்லாமல், வாக்குமூலங்களாக இல்லாமல், வாழ்க்கையின் போக்கில் அநிச்சயத்துக்கும் எதிர்பாராமைக்கும் மாற்றங்களுக்கும் இடமளித்து, எளிய ஏழை மனிதர்களையும் ஓவியர் வான்கோ போல வலுவாகவும் கௌரவமாகவும் சத்தமேயில்லாமல் வரைந்திருக்கிறார் செகாவ். வாழ்க்கை எவ்வளவு துயர் மிக்கதாகவும் அவநம்பிக்கை கொண்டதாகவும் தெரிந்தாலும் கடவுள், மதத்தின் பிடிமானம் இல்லாமலேயே இயல்புணர்ச்சிகள் வழியாக வெற்றி, தோல்விகள் வழியாக இந்த மனிதர்கள் எப்போதைக்கும் சுவாரசியமானதொரு வாழ்க்கையை வாழத் தகுதியானவர்கள் என்பதுதான் செகாவின் நம்பிக்கையாக இருக்குமென்று நினைக்கிறேன்.

ஒவ்வொரு கதையிலும் நுழையும் கதாபாத்திரங்கள், அந்தக் கதையை வாசிப்பவரின் மன அமைப்பு இரண்டுமே மாறுவதற்கான துல்லியமான விவரிப்பையும் சூழலையும் உருவாக்குவதில் செகாவ் வெற்றி அடைகிறார். ஒரு நல்லியல்பு கொண்ட ஏழை யுவதி, தலைகீழ் மாற்றத்தை ‘கழுத்தில் தொங்கும் அன்னா’ கதையில் அடைகிறாள். ‘ரோத்சீல்டின் பிடில்’ கதையில், எதன் காரணமாகவோ தன்னுணர்வில்லாமல் சிடுசிடுப்பானவனாகிவிட்ட ரோத்சீல்ட், மனைவியின் இறப்புக்குப் பிறகு கனிவானவனாக மாறுகிறான். ‘தூங்குமூஞ்சி’ கதையில், ஒரு குட்டிச்சிறுமி மீளமுடியாத பயங்கரக் குற்றத்தை நோக்கித் திரும்பும் தருணம் நிகழ்கிறது. அதற்கு அவள் பொறுப்பே அல்ல. ஆனால், அந்தத் தருணத்தை இந்த உலகம் அவளுக்குத் தருகிறது.

செகாவின் மேதைமை துலங்கும் கதைகள் என்று ‘குடியானவப் பெண்கள்’, ‘சம்பவம்’, ‘நலவாழ்வு இல்லம்’, ‘ஈஸ்டர் இரவு’ நான்கு கதைகளையும் சொல்வேன். ‘குடியானவப் பெண்கள்’ சிறுகதை, ‘அன்னா கரீனினா’வையும், ‘மேடம் பவாரி’யையும் ஞாபகப்படுத்துவது. திருமணத்துக்கு வெளியே தன் விருப்பத்துக்கு ஏற்றதொரு வாழ்வைத் தேடிக்கொண்ட மானெஷ்காவின் துயரக் கதை, இந்தக் கதையின் முதல் பகுதியில் சொல்லப்படுகிறது. ஆனால், இந்தத் துயரக் கதையைக் கேட்டுக்கொண்டிருந்த, அதையொத்த வாழ்க்கை நிலையில் உள்ள வார்வரோவோ, மானெஷ்காவைத் துயரத்தில் ஆழ்த்திய அதே சாகசத்தைத் துயர முடிவுக்கெல்லாம் சாத்தியமேயில்லை என்பதைப் போல அதே இரவில் தேர்ந்தெடுக்கிறாள். மதமும் நெறிகளும் சுதந்திர விருப்பு, சந்தோஷம் தொடர்பிலான வரையறைக்கு முன்னால் தோற்கும் இடத்தை அத்தனை மௌனமாக உரைத்துவிடும் சிறுகதை இது.

‘ஈஸ்டர் இரவு’ கதையிலும் பயிற்சித் துறவி, மாற்று ஆளே இல்லாமல் இரவு முழுவதும் படகை ஓட்டுகிறான். அவனுக்கு ஒரு பெண்ணின் அழகு முகமாக, தெய்விகம் எனத் தோன்ற வைக்கும் பரிசு அதிகாலையிலேயே கிடைத்துவிடுகிறது. அந்தப் பரிசு இந்தப் பூமியிலேயே கிடைக்கிறது. துருக்கிய இயக்குநர் லூயி பில்யே சேலானின் ‘ஒன்ஸ் அபான் எ டைம் இன் அனடோலியா’வில் அப்படியான, ஒரு அழகிய சிறுமியின் முகதரிசனம் கதாபாத்திரங்களின் நிலையையே மாற்றிவிடும் காட்சி ஒன்று உண்டு. சேலானும் செகாவால் பாதிக்கப்பட்டவர்தான்.

‘சம்பவம்’ சிறுகதை குழந்தைகளுக்குச் சொல்லக்கூடிய எளிய கதைதான். கதையின் முடிவு பெரியவர்களுக்கானது. கேட்கும் குழந்தைகளையும், கதையில் வரும் குழந்தைகளையும் அந்தக் கடைசிச் சம்பவம் பெரியவர்களாக்குகிறது. தாங்கள் வீட்டில் பராமரிக்கத் தொடங்கிய பிஞ்சுப் பூனைக் குட்டிகளுக்குத் தந்தையாக, விருந்தினராக வீட்டுக்கு வரும் மாமாவின் நாய் நீராவை அந்தக் குழந்தைகள் நியமிக்கிறார்கள். அந்த நாயோ பிஞ்சுப் பூனைக் குட்டிகளைத் தனது விருந்தாக்கிக்கொண்டு எந்தக் குற்றவுணர்வும் இல்லாமல் நாக்கைச் சுழற்றிக்கொண்டு படுத்திருக்கிறது. வீட்டிலுள்ள பெரியவர்களுக்கு அந்த நாயின் செய்கை சங்கடத்தைத் தரவில்லை. அந்தக் குழந்தைகள் அத்துயரத்தின் வழியாகப் பெரியவர்களின் வாழ்க்கைக்குள் வருகிறார்கள். பூனைக் குட்டிகளையும் அதைச் சாப்பிடும் நாயையும் தூரத்திலிருந்து பார்க்க முடிகிறது செகாவுக்கு.

வாசிப்பதற்கு இனிமையையும் அனுபவரீதியான நிறையையும் நம் ஆழத்தில் மாறுதலையும் ஏற்படுத்தவல்ல மொழி செகாவுடையது. தோத்திரப் பாடல்களின் வசீகரத்தோடு, தான் எழுப்ப விரும்பும் காட்சிகளை, வேளைகளை அமைதி குலையாமல் எழுப்புகிறார் செகாவ். சூழல் அவதானிப்பு, நுட்பமான சித்தரிப்புள்ள மொழி என்பதெல்லாம் அரும்பொருளாகிவிட்ட காலகட்டத்தில், செகாவ் இலக்கிய வாசகர்கள் மட்டுமல்லாமல், எழுத்தாளர்கள், திரைப்பட ஆர்வலர்கள், திரைப்படக் கலைஞர்களுக்கு இன்னமும் ஒரு வலுவான ஆசிரியராகவே திகழ்வார். ‘ஆறாவது வார்டு’ உள்ளிட்ட பல கதைகள் தமிழில் மொழிபெயர்க்கப்பட்டிருந்தாலும் ஆன்டன் செகாவை ஆழமாக அறிந்துகொள்வதற்கு நல்ல கதைகளைத் தேர்ந்து, செம்மையாக மொழிபெயர்த்திருக்கும் எம்.கோபாலகிருஷ்ணனும், அழகிய முறையில் வெளியிட்டிருக்கும் நூல்வனம் பதிப்பகமும் நன்றிக்குரியவர்கள்.


Comments

Popular posts from this blog

விகடன் என்னும் ஒரு பெருநிறுவனத்துக்கு எதிராக எளியவர் பச்சோந்தி பெற்றிருக்கும் வெற்றி

கரோனா என்னும் இயற்கைப் பெருந்தொற்று, இந்தியா போன்ற வளர்முக சமூகத்தில், அடிமட்டத்தில் உள்ள மக்களின் ஏற்கெனவேயுள்ள துயரங்களைக் கூட்டி, ஒரு இயற்கைப் பேரிடர்கூடக் கடைசியில் ஏழைகளது தலையிலேயே பிரமாண்டமான சுமைகளை இறக்குகிறது என்பதை மீண்டும் நிரூபித்தது. முகமூடி அணிவதையும், மனிதர்களைத் தொடாத இடைவெளியையும், அனுமதிக்கப்பட்ட தீண்டாமையையும் பணக்காரர்களும் உயர்சாதியினரும் தான் பெருந்தொற்றுக் காலத்தைச் சாதகமாக்கி இயற்கையானதாக, சௌகரியமானதாக மாற்றிக் கொண்டிருக்கின்றனர். மத்தியில் ஆளும் பாஜக அரசு தனது கொடுங்கோன்மையை, இந்தப் பெருந்தொற்றின் முகமூடியை அணிந்தே வேறு வேறு வகைகளில் குடிமக்கள் மீது இறக்கியது.      இந்தப் பெருந்தொற்று நெருக்கடியைப் பயன்படுத்திக் கொண்டு தொழிலாளர்களை வெளியேற்றி பல தொழில்துறைகளில் பத்திரிகை துறையும் ஒன்று. நாட்டில் நடக்கும் அவலங்கள், அரசியல்வாதிகளின் தகிடுதித்தங்களை எல்லாம் உரத்துப் பேசும் ஊடகங்களும், எழுதும் பத்திரிகையாளர்களுக்கும் தங்கள் உரிமைகளைப் பேசுவதற்கு இன்னமும் சரியான அமைப்போ, அவர்களது உரிமைகளைப் பாதுகாப்பதற்கான சட்டங்களோ வலுவாக இல்லாத நிலையில், இந்தியா முழுவதும் தி இந

ஒருநாள் - நகுலன்

   ஈசுவரஸ்மரணையிலேயே தன் ஸ்மரணையை உலகைவிட்டு சுழலாமல் வாழ்வை நடத்திவந்த பரமஹம்ஸரைச் சுற்றி சிஷ்யர்கள் வந்து போய்க் கொண்டிருந்தனர் . பிற்காலம் உலகப் பிரசித்தி பெற்ற நரேந்திரநாத தத்தர் , உலகறியாத  ஆ னால் பரமஹம்ஸருக்கு வேதாந்தங்களை உபதேசித்துவிட்டு விடை பெற்றுக்கொண்ட மகான் தோதாபுரி , உறவினனான இருதய முகர்ஜி பிரம்ம ஸமாஜிகளான கேசவசந்திர சேனர் , சாஸ்திரி சிவநாத பாபு , பிரதாப சந்திர முஜும்தார் , வைதிக ரத்தினமான கிருஷ்ண கிஷோர் சாதகர்களான கௌரங்கஸ்வாமி , நித்தியானந்தஸ்வாமி , வைத்தியரானசசாதரபண்டிதர் , கோடீச்வரரானயதுநாதமல்லீக் ,  ராணிராஸமணியின் மருமகனான மதுரபாபு இப்படியாகப் பலரும் பரமஹம்ஸரைப் பார்த்து அளவளாவ வந்து போய்க் கொண்டிருந்தனர் .  இவர்களுடன் பரமஹம்ஸர் முழுவிவகார ஞானத்துடன் பேசுவதை முதல் தடவையாகப் பார்ப்பவர்கள் அவர் உலகை நிராகரித்தவர் என்று சொன்னால் அதிசயப்படுவார்கள் . அவரவர் - யதுநாத மல்லிக்கிலிருந்து தோட்டி குஞ்சன் வரை -  அவரவர் தங்கள் கஷ்டங்களைச் சொல்லி , அவருடைய திருஷ்டாந்தக் கதைகள் மூலம் சாந்தி பெற்றுப் போவார்கள் . அவர்கள் எப்பொழுது போவார்கள் வருவார்கள் என்பதும் நிச்சயமில்லை .

நீலக்குதிரைகள் - மேரி ஆலிவர்

நான்கு நீலக்குதிரைகள் ஓவியத்துக்குள் நுழைகிறேன் அது சாத்தியமாவதில் எனக்கு ஆச்சரியம் கூட இல்லை. நான்கில் ஒரு குதிரை என்னை நோக்கி நடந்துவருகிறது. அதன் நீல மூக்கு என்னிடம் லேசாக நீள்கிறது. நான் எனது கையை அதன் நீலப்பிடறியில் இட்டு கட்டிக் கொள்கிறேன். என் புளகிதத்தை அது அனுமதிக்கிறது. ஓவியன் ப்ரான்ஸ் மர்க் மூளையில் வெடிகுண்டின் உலோகத்துண்டு தாக்கி இறந்துபோனான். போரென்றால் என்னவென்று அந்த நீலக்குதிரைகளுக்கு விளக்குவதை விட நான் இறந்தே விடலாம். அவை பீதியில் மயக்கம் போட்டு விழுந்துவிடும் அல்லது அதை அவற்றால் நம்பவே முடியாது. ப்ரான்ஸ் மர்க் உனக்கு எப்படி நன்றி சொல்வது. நமது உலகம் காலப்போக்கில் கூடுதலாக அன்பானதாக ஆகலாம். அழகான ஒன்றை ஆக்கும் வேட்கை நம் எல்லாருக்குள்ளும் இருக்கும் கடவுளின் ஒரு சிறு துண்டாக இருக்கலாம். இப்போது அந்த நான்கு குதிரைகளும் நெருக்கமாக வந்து ரகசியங்கள் சொல்ல இருப்பதைப் போல என்னை நோக்கி தங்கள் தலையைத் தாழ்த்துகின்றன அவை பேசவேண்டுமென்று நான் எதிர்பார்க்கவில்லை அவை பேசவும் செய்யாது. என்ன சொல்லக் கூடும் அவை இத்தனை அழகாக