Skip to main content

குழந்தைகளின் உலகம் பெரியவர்களின் உலகம்


எம். கோபாலகிருஷ்ணன் மொழிபெயர்த்து சமீபத்தில் வெளியாகியிருக்கும் ஆன்டன் செகாவ் கதைகள் தொகுப்பில் உள்ள 'சம்பவம்' கதையைப் படிக்கும்போது, குழந்தைகள் உலகத்துக்கும் பெரியவர்கள் உலகத்துக்கும் நடுவிலிருக்கும் சுவரை எனக்குத் துல்லியமாகப் பார்க்க முடிந்தது. குழந்தைகள் தங்கள் உலகத்தில் இருந்து சுலபம் என்று கருதும் எதுவும் பெரியவர்கள் உலகத்தில் சுலபம் அல்ல. பெரியவர்களிடம் உள்ள அளவுக்கு தரவுகள் குழந்தைகளிடம் இல்லை. எப்போதும் குறைவான தரவுகளிலிருந்தே குழந்தைகள் முடிவெடுக்க வேண்டியிருக்கிறது. அப்படி முடிவெடுத்துச் செய்யும் காரியம் முடிவில் அபத்தமாகும்போது பெரியவர்கள் முன்னால் அவர்கள் அவமானப்பட்டும் நிற்க வேண்டியிருக்கிறது. அந்தக் குழந்தைகள் மிகுந்த நல்லெண்ணத்தில்தான் புதிதாகப் பிறந்த அந்தப் பூனைக்குட்டிகளுக்கு தாங்கள் சாப்பிடும் உணவிலிருந்து மீதத்தை எடுத்துக்கொண்டு போய் வைக்கின்றனர். ஆனால், தாய் பூனையின் தாய்ப்பாலைத் தவிர அந்தக் குட்டிகளுக்கு அப்போது வேறு எந்த உணவும் தேவையாக இருக்கவில்லை. தனித்தனி அட்டைப்பெட்டிகளில் இரண்டு வீடுகளைச் செய்து அதில் குட்டிகளை வைக்கிறார்கள். தாய்ப்பூனை வந்து அந்தக் குட்டிகளை எடுத்துச் சென்று, தனி வீடுகள் தேவையற்றது இப்போது என்று அந்தக் குழந்தைகளை ஏமாற்றி விடுகிறது. குழந்தைகள், அந்த இரண்டு பூனைக்குட்டிகளுக்கும் தங்களைப் போல அப்பா வேண்டும் என்று கருதித்தான், மாமா கொண்டுவரும் வளர்ப்பு நாய் நீரோவை, பூனைக்குட்டிகளுக்கு அப்பாவாக, பாதுகாவலர் ஆக நியமிக்கின்றனர். அந்த நாயோ, பிஞ்சுக்குட்டிகளை வாழைப்பழம் போல முழுங்கி ஏப்பம் விட்டுவிடுகிறது. 

எனது எட்டாம் வகுப்பு கோடை விடுமுறையில் குறுக்குத்துறை ஆற்றுக்குச் செல்லும் வழியில் நான்கு சக்கர வண்டியில் பெட்டிக்கடை ஒன்று செயல்பட்டுக் கொண்டிருந்த போது, ஒரு சர்பத் கடை போட்டால் என்ன என்று யோசனை எனக்குத் தோன்றியது. அருணகிரி திரையரங்கம் அப்போது வரவில்லை. திருப்பணி முக்கைத் தாண்டினால் வலதுபக்கம் இருக்கும்  வண்டிக்கடையைத் தாண்டி, ரயில்வே கிராசிங் வரை பெரிய பெரிய மருத மரங்களின் நிழலடி எங்கள் வியாபாரத் திட்டத்துக்கு வசீகர இடமாய் தெரிந்தது. எங்கள் வீட்டில் உபயோகப்படாமல் இருந்த ரோஜா பூக்கள் படமிட்ட மைக்கா தகடு ஒட்டப்பட்ட மர டீப்பாய் ஒன்று இருந்தது. திட்டமிட்ட இரண்டு நாட்களிலேயே தெர்மகோல் ஐஸ் டப்பா ஒன்றையும் நன்னாரி சர்பத் குப்பிகள் இரண்டும் மஞ்சள், சிவப்பு வண்ணங்களில் வாங்கிக்கொண்டோம். என் அம்மா, வீட்டில் உள்ள கண்ணாடி கிளாஸ்களில் நான்கைக் கொடுத்தார்கள். ஒரு வாளியில் தண்ணீரை எடுத்துக் கொண்டோம். எலுமிச்சை, கத்தி, ஐஸ்கட்டி எல்லாமே தயார். எலுமிச்சை நெருக்கியை வைத்திருந்தோமாவென்று ஞாபகமில்லை. அடுத்த நாள் காலை என் அப்பாவும் அம்மாவும் வேலைக்குக் கிளம்பியவுடன், ஒரு குடம் தண்ணீரை எடுத்துக் கொண்டு வீட்டைப் பூட்டி, பக்கத்து வீட்டில் கொடுத்துவிட்டு, நானும் பிரபுவும் தூக்க முடியாமல் மர டீப்பாயைத் தூக்கி, சிட்டி ஸ்கூலுக்கு சற்று முன்னால் கொண்டுபோய் வைத்து, வாடிக்கையாளர்களுக்காக காத்திருக்கத் தொடங்கினோம். நான் சொன்ன எல்லா யோசனைகளுக்கும் கூட பிரபு இருப்பான். சர்பத் கடை யோசனையிலும் மரத்தடியில் என்னுடன் நின்றுகொண்டிருந்தான். 

சர்பத் சாரத்தை கிளாசில் கால் பகுதி ஸ்பூனில் ஊற்றி, ஐஸ் கட்டிகளை இட்டு, எலுமிச்சையைப் பிழிந்து ஸ்பூன் கண்ணாடியில் கிலுகிலுக்க சர்பத்தைப் போடும் முறை எனக்கு இனிமையான காரியமாகவும் எளிமையானதாகவும் தெரிந்தது. அதுதான் முதல் காரணம். 

ஒரு பத்து, பதினைந்து நிமிடங்கள்தான் இருக்கும். வண்டியில் பெட்டிக்கடை நடத்தும் கடைக்காரர் எங்களை நோக்கி வந்தார். நாங்கள் தண்ணீர் குடத்தையும் மர டீப்பாயையும் இரண்டு தவணையாக, தடுக்கித் தடுக்கிக் கொண்டுவரும்போதே அவர் எங்களைப் பார்த்தார். நான் அதைக் கண்டுகொள்ளவில்லை. 

வந்து எங்கள் முன்னால் நின்று, எங்கள் சுருக்கமான ஏற்பாடுகளை ஏற இறங்கப் பார்த்துவிட்டு, பத்து நிமிடத்தில் இடத்தைக் காலி செய்ய வேண்டுமென்றும், இல்லையென்றால் மொத்த கடையையும் வயலில் தூக்கிப் போட்டுவிடுவேன் என்றும் அச்சுறுத்திவிட்டுப் போய்விட்டார்.

நாங்கள் இப்படியான ஒரு சிக்கல் வரும் என்பதைக் கற்பனையே செய்யவில்லை. ஆனால், அவர் கொடுத்திருந்த அச்சுறுத்தல் எங்களிடம் வேலை செய்தது. உடனடியாக ஒரு குடம் தண்ணீரை, திரும்பத் தூக்க வேண்டிய சிரமம் எதற்கு என்ற நிலையில் கொட்டிவிட்டு, விட்டால் போதும் என்று தோன்றியதுபோல, அடுத்த பத்து நிமிடங்களில் வீட்டுக்குப் போய்  ஏறக்கட்டி விட்டு, பிரபுவுடன் அவன் வீட்டுக்குப் போய்விட்டேன். சர்பத் பாட்டிலையும் பனிக்கட்டிப் பெட்டியையும் மட்டும் எடுத்துப் போய் பிரபு வீட்டில் அடுத்த நாள் வரை சர்பத் போட்டுக் குடித்துக் கொண்டே இருந்தோம். 

பிரபு வீட்டில் லட்சுமி ஆச்சியிடம் முந்தின தினமே நாங்கள் சர்பத் விற்கப் போகும் திட்டத்தைச் சொல்லியிருந்ததால், முகத்தில் கேலியுடன் நாங்கள் ஏமாற்றத்துடன் திரும்பிய கதையைக் கேட்டாள், உங்கள் லட்சணம் இதுதானா என்பது போல. எந்தத் திட்டத்தையும் செயல்படுத்துவதற்கு முன்னரே அதை மற்றவர்களிடம் பேசிப் பெரிய கற்பனைகளை ஏற்படுத்திவிடுவதைப் போலவே சர்பத் வியாபாரத்தைப் பற்றியும் விலாவாரியாக எல்லாரிடமும் விவரித்திருந்தோம். அடுத்த சில வாரங்களுக்கு நாங்கள் சர்பத் விற்கச் சென்று சில நிமிடங்களிலேயே பிடறி தெறிக்க பின்வாங்கிய   கதை பத்து வீடுகளிலாவது பேசப்பட்டிருக்கும்.

பொருள் இருந்தால் மட்டும் ஒரு சந்தைக்குள் புகமுடியாது என்ற அடிப்படைப் பாடம் குழந்தைகள் இரண்டு பேருக்கு கிடைத்த முதல் கதை இது. 

சில ஆண்டுகளுக்கு முன்னர் லக்ஷ்மி மணிவண்ணன் ஒரு கட்டுரையில், ஒரு மார்க்கெட்டில் ஒரு பெண்ணோ, ஆணோ தொழில் செய்வதற்கு எத்தனை கண்ணுக்குத் தெரிந்தும் தெரியாததுமான தடைகளைக் கடக்க வேண்டுமென்று எழுதியிருப்பார். 

சாதி, பாலின ரீதியான பிரச்சினைகள், அங்குள்ள மரபு, புழங்கும் இயல்புகள் என எத்தனை விஷயங்கள் பெரியவர்களின் உலகத்தில் இருக்கின்றன?   

அந்தப் பெட்டிக்கடைக்காரன் உங்களைப் போய் ஒரு போட்டியாய் பார்த்திருக்கிறானே என்று என் அம்மா சொன்னாள். 

அது எனக்கு இன்னமும் ஆச்சிரியம்தான். 

ஆன்டன் செகாவின் 'சம்பவம்' சிறுகதையைப் படித்தபோது, மேலெழுந்து வந்த ஞாபகம் இது.    

Comments

சிறப்பு ஷங்கர்
தடைகள் வயது பேதமற்றது. உங்களின் அனுபவ பகிர்வு சர்பத்கடையில் நீங்க நிற்கும் காட்சி தோன்றி ரசிக்கச் செய்தது

Popular posts from this blog

விகடன் என்னும் ஒரு பெருநிறுவனத்துக்கு எதிராக எளியவர் பச்சோந்தி பெற்றிருக்கும் வெற்றி

கரோனா என்னும் இயற்கைப் பெருந்தொற்று, இந்தியா போன்ற வளர்முக சமூகத்தில், அடிமட்டத்தில் உள்ள மக்களின் ஏற்கெனவேயுள்ள துயரங்களைக் கூட்டி, ஒரு இயற்கைப் பேரிடர்கூடக் கடைசியில் ஏழைகளது தலையிலேயே பிரமாண்டமான சுமைகளை இறக்குகிறது என்பதை மீண்டும் நிரூபித்தது. முகமூடி அணிவதையும், மனிதர்களைத் தொடாத இடைவெளியையும், அனுமதிக்கப்பட்ட தீண்டாமையையும் பணக்காரர்களும் உயர்சாதியினரும் தான் பெருந்தொற்றுக் காலத்தைச் சாதகமாக்கி இயற்கையானதாக, சௌகரியமானதாக மாற்றிக் கொண்டிருக்கின்றனர். மத்தியில் ஆளும் பாஜக அரசு தனது கொடுங்கோன்மையை, இந்தப் பெருந்தொற்றின் முகமூடியை அணிந்தே வேறு வேறு வகைகளில் குடிமக்கள் மீது இறக்கியது.      இந்தப் பெருந்தொற்று நெருக்கடியைப் பயன்படுத்திக் கொண்டு தொழிலாளர்களை வெளியேற்றி பல தொழில்துறைகளில் பத்திரிகை துறையும் ஒன்று. நாட்டில் நடக்கும் அவலங்கள், அரசியல்வாதிகளின் தகிடுதித்தங்களை எல்லாம் உரத்துப் பேசும் ஊடகங்களும், எழுதும் பத்திரிகையாளர்களுக்கும் தங்கள் உரிமைகளைப் பேசுவதற்கு இன்னமும் சரியான அமைப்போ, அவர்களது உரிமைகளைப் பாதுகாப்பதற்கான சட்டங்களோ வலுவாக இல்லாத நிலையில், இந்தியா முழுவதும் தி இந

ஒருநாள் - நகுலன்

   ஈசுவரஸ்மரணையிலேயே தன் ஸ்மரணையை உலகைவிட்டு சுழலாமல் வாழ்வை நடத்திவந்த பரமஹம்ஸரைச் சுற்றி சிஷ்யர்கள் வந்து போய்க் கொண்டிருந்தனர் . பிற்காலம் உலகப் பிரசித்தி பெற்ற நரேந்திரநாத தத்தர் , உலகறியாத  ஆ னால் பரமஹம்ஸருக்கு வேதாந்தங்களை உபதேசித்துவிட்டு விடை பெற்றுக்கொண்ட மகான் தோதாபுரி , உறவினனான இருதய முகர்ஜி பிரம்ம ஸமாஜிகளான கேசவசந்திர சேனர் , சாஸ்திரி சிவநாத பாபு , பிரதாப சந்திர முஜும்தார் , வைதிக ரத்தினமான கிருஷ்ண கிஷோர் சாதகர்களான கௌரங்கஸ்வாமி , நித்தியானந்தஸ்வாமி , வைத்தியரானசசாதரபண்டிதர் , கோடீச்வரரானயதுநாதமல்லீக் ,  ராணிராஸமணியின் மருமகனான மதுரபாபு இப்படியாகப் பலரும் பரமஹம்ஸரைப் பார்த்து அளவளாவ வந்து போய்க் கொண்டிருந்தனர் .  இவர்களுடன் பரமஹம்ஸர் முழுவிவகார ஞானத்துடன் பேசுவதை முதல் தடவையாகப் பார்ப்பவர்கள் அவர் உலகை நிராகரித்தவர் என்று சொன்னால் அதிசயப்படுவார்கள் . அவரவர் - யதுநாத மல்லிக்கிலிருந்து தோட்டி குஞ்சன் வரை -  அவரவர் தங்கள் கஷ்டங்களைச் சொல்லி , அவருடைய திருஷ்டாந்தக் கதைகள் மூலம் சாந்தி பெற்றுப் போவார்கள் . அவர்கள் எப்பொழுது போவார்கள் வருவார்கள் என்பதும் நிச்சயமில்லை .

நீலக்குதிரைகள் - மேரி ஆலிவர்

நான்கு நீலக்குதிரைகள் ஓவியத்துக்குள் நுழைகிறேன் அது சாத்தியமாவதில் எனக்கு ஆச்சரியம் கூட இல்லை. நான்கில் ஒரு குதிரை என்னை நோக்கி நடந்துவருகிறது. அதன் நீல மூக்கு என்னிடம் லேசாக நீள்கிறது. நான் எனது கையை அதன் நீலப்பிடறியில் இட்டு கட்டிக் கொள்கிறேன். என் புளகிதத்தை அது அனுமதிக்கிறது. ஓவியன் ப்ரான்ஸ் மர்க் மூளையில் வெடிகுண்டின் உலோகத்துண்டு தாக்கி இறந்துபோனான். போரென்றால் என்னவென்று அந்த நீலக்குதிரைகளுக்கு விளக்குவதை விட நான் இறந்தே விடலாம். அவை பீதியில் மயக்கம் போட்டு விழுந்துவிடும் அல்லது அதை அவற்றால் நம்பவே முடியாது. ப்ரான்ஸ் மர்க் உனக்கு எப்படி நன்றி சொல்வது. நமது உலகம் காலப்போக்கில் கூடுதலாக அன்பானதாக ஆகலாம். அழகான ஒன்றை ஆக்கும் வேட்கை நம் எல்லாருக்குள்ளும் இருக்கும் கடவுளின் ஒரு சிறு துண்டாக இருக்கலாம். இப்போது அந்த நான்கு குதிரைகளும் நெருக்கமாக வந்து ரகசியங்கள் சொல்ல இருப்பதைப் போல என்னை நோக்கி தங்கள் தலையைத் தாழ்த்துகின்றன அவை பேசவேண்டுமென்று நான் எதிர்பார்க்கவில்லை அவை பேசவும் செய்யாது. என்ன சொல்லக் கூடும் அவை இத்தனை அழகாக