Skip to main content

இந்தியாவை இணைக்கும் மெய்யான சாலை



இந்தியாவை இணைக்கும் வெவ்வேறு சாலைகள் அகத்திலும் புறத்திலும் இங்கே இன்னமும் உள்ளன. வளர்ச்சி, அபிவிருத்தி என்ற பெயரில் பக்கவாட்டு இருட்டைக் காணாமல், விழுங்கிய கிராமங்களை, சிதைத்த குடியானவர்களின் உடல்களைக் காணாமல், நீளும் சாலைகள் இந்தியாவை இணைக்கின்றன. சுயத்தின் அச்சம் சுயத்தின் வெறுப்பு சுயத்தின் ஆற்றமுடியாத புண்ணை அதிலிருந்து வரும் வலியை புண்பட்ட பண்பாடாக மாற்றி, இறந்தகால மகத்துவத்துக்கும் இறந்தகாலத்தில் நடந்த இழப்புகளுக்கும் இன்று பழிதீர்க்க புறப்பட்டவர்களின் சாலையும் உண்டு. அரசியல், வரலாறு என்ற பெயரில் அந்தச் சாலை வளர்ச்சி, அபிவிருத்தி என்ற பெயரில் நீளும் தேசிய நெடுஞ்சாலையோடு தலைநகரத்தில் இணைகின்றன. கலை, இலக்கியம், பண்பாட்டு வெளிகளிலும், அந்த அரதப்பழசான ஆறாத சனாதன ரணத்தின் குரல்கள், தமிழ் சூழலிலும் ஆதிக்கம் பெற்றுள்ள நிலையில் ‘மதம் அரசியலின் குறுவாள் கலையோ மதத்தின் குறுவாள்’ என்று கவிதை வழியாக ஒலிக்கும் இளங்கோவின் குரல் அத்தியாவசியமானது.

தரம்பால் போன்ற பெரும் அறிஞரையே இந்தப் புண்பட்ட பண்பாட்டின் வலி, பாபர் மசூதி இடிப்பு நியாயமானதென்றும், காயப்பட்ட பண்பாடு கொடுக்கும் வலியை அனுபவிக்கும் இந்துக்களுக்கு அது வலி நிவாரணி என்றும் சொல்ல வைத்த சாலை அது. அந்தக் காயம்பட்ட பண்பாட்டின் வலிதான் இன்று பிற அடையாளங்கள் அனைத்தையும் அகற்றி,  பிற அடையாளங்களைச் சேர்ந்த மக்களையும் சேர்த்து அச்சுறுத்தி கொடுங்கோன்மை அரசாக மாறி அழிக்க முயற்சித்துக் கொண்டிருக்கிறது. உத்திரப் பிரதேசத்தில் ஒரு இந்து ஆலயத்தைச் சுற்றி காலம் காலமாக வாழ்ந்துவந்த இஸ்லாமியக் குடும்பங்களைக் கூட அரசே வெளியேற்றும் தீயூழ் காலம் இது. அந்தப் புண்பட்ட பண்பாட்டின் வலி தீரவே போவதில்லை. 

இந்த இரண்டு சாலைகளையும் தாண்டி ஒரு சாலை உள்ளது. பஞ்சம், பிரிவினை , கலவரம் முதல் பெருந்தொற்று வரை குடியானவர்களும் தொழிலாளர்களும் உணவு தேடி, வீட்டைத் தேடி, கிராமத்திலிருந்து பிழைப்புக்காகவென்று நகரத்தை நோக்கி வரலாற்றுக் காலமாக பசியோடு நடந்துசெல்லும், அவசர அவசரமாய் வேலைகளை வாங்கிவிட்டு, அவலமாய் துரத்தி அனுப்பப்படும் வரலாற்று கால சாலை ஒன்றும் இந்தியாவை இணைக்கிறது. அந்த நீண்ட சாலையில் யுகம் யுகமாக நடந்து செல்பவர்களோடு இனம்கண்டு இளங்கோ கிருஷ்ணன் எழுதியிருக்கும் கவிதை வரிசை ‘பசியின் கதை’. தாது வருஷப் பஞ்சம், வங்கப் பஞ்சத்திலிருந்து சென்ற ஆண்டு, நான்கு மணிநேர இடைவெளியில் நகரத்திலிருந்து புலம்பெயர் தொழிலாளர்கள் வெளியேற்றப்பட்டது வரையிலான பசியின் கதையை, யாருமே பொருட்படுத்தாத அனாதை இரவில் சோர்ந்து படுத்து, ஓடும் ரயில் ஏறி உலர்ந்த ரொட்டிகளும் மாமிசமும் கலந்து இறந்துபோன, ஒரு பசியிலிருந்து இன்னொரு பசிக்கு ஊர்ந்துகொண்டிருக்கும் அந்தச் சாலையின் கதையை, வலியின் நிறையோடு எழுதியுள்ளார் இளங்கோ கிருஷ்ணன். ‘பசியின் கதை’ துப்பாக்கியின் வேகத்தில் சொல்லப்படுகிறது. ‘பசியின் கதை’ முதல் கவிதையில் ஒரு புதிரின் சொடுக்கல் உள்ளது. ‘வயிறுகள்’ கவிதை சமத்காரமானது. 

‘தீயூழின் பாட்டு’ கவிதையில் அந்தச் சாலை அளக்கப்படுகிறது.

முந்நூற்று அறுபது மைல் கண்ணீர்

முந்நூற்று அறுபது மைல் வியர்வை

முந்நூற்று அறுபது மைல் ரத்தம்

முந்நூற்று அறுபது மைல் பசி

யாருமற்ற நெடுஞ்சாலைகள்

கரும்பாம்புகளாய் புரண்டு படுக்கின்றன

என்றபடி இந்தியாவின் மெய்யான, காவியச் சாயல் சிறிதும் இல்லாத சாலை ஒன்றை அடையாளம் காட்டி வந்து நின்றிருக்கிறார் இளங்கோ கிருஷ்ணன். ‘பசியின் கதை’ கவிதைகளைப் படிப்பது பாலச்சந்திரன் சுள்ளிக்காட்டின் சில சிறந்த கவிதைகளைப் படித்த அனுபவத்துக்கு ஒப்பானதாக இருந்தது.

பசியின் கதை கவிதைகளில் வள்ளலாரும் கார்ல் மார்க்ஸும் இயல்பாக இணைகிறார்கள்.   

Comments

Popular posts from this blog

விகடன் என்னும் ஒரு பெருநிறுவனத்துக்கு எதிராக எளியவர் பச்சோந்தி பெற்றிருக்கும் வெற்றி

கரோனா என்னும் இயற்கைப் பெருந்தொற்று, இந்தியா போன்ற வளர்முக சமூகத்தில், அடிமட்டத்தில் உள்ள மக்களின் ஏற்கெனவேயுள்ள துயரங்களைக் கூட்டி, ஒரு இயற்கைப் பேரிடர்கூடக் கடைசியில் ஏழைகளது தலையிலேயே பிரமாண்டமான சுமைகளை இறக்குகிறது என்பதை மீண்டும் நிரூபித்தது. முகமூடி அணிவதையும், மனிதர்களைத் தொடாத இடைவெளியையும், அனுமதிக்கப்பட்ட தீண்டாமையையும் பணக்காரர்களும் உயர்சாதியினரும் தான் பெருந்தொற்றுக் காலத்தைச் சாதகமாக்கி இயற்கையானதாக, சௌகரியமானதாக மாற்றிக் கொண்டிருக்கின்றனர். மத்தியில் ஆளும் பாஜக அரசு தனது கொடுங்கோன்மையை, இந்தப் பெருந்தொற்றின் முகமூடியை அணிந்தே வேறு வேறு வகைகளில் குடிமக்கள் மீது இறக்கியது.      இந்தப் பெருந்தொற்று நெருக்கடியைப் பயன்படுத்திக் கொண்டு தொழிலாளர்களை வெளியேற்றி பல தொழில்துறைகளில் பத்திரிகை துறையும் ஒன்று. நாட்டில் நடக்கும் அவலங்கள், அரசியல்வாதிகளின் தகிடுதித்தங்களை எல்லாம் உரத்துப் பேசும் ஊடகங்களும், எழுதும் பத்திரிகையாளர்களுக்கும் தங்கள் உரிமைகளைப் பேசுவதற்கு இன்னமும் சரியான அமைப்போ, அவர்களது உரிமைகளைப் பாதுகாப்பதற்கான சட்டங்களோ வலுவாக இல்லாத நிலையில், இந்தியா முழுவதும் தி இந

ஒருநாள் - நகுலன்

   ஈசுவரஸ்மரணையிலேயே தன் ஸ்மரணையை உலகைவிட்டு சுழலாமல் வாழ்வை நடத்திவந்த பரமஹம்ஸரைச் சுற்றி சிஷ்யர்கள் வந்து போய்க் கொண்டிருந்தனர் . பிற்காலம் உலகப் பிரசித்தி பெற்ற நரேந்திரநாத தத்தர் , உலகறியாத  ஆ னால் பரமஹம்ஸருக்கு வேதாந்தங்களை உபதேசித்துவிட்டு விடை பெற்றுக்கொண்ட மகான் தோதாபுரி , உறவினனான இருதய முகர்ஜி பிரம்ம ஸமாஜிகளான கேசவசந்திர சேனர் , சாஸ்திரி சிவநாத பாபு , பிரதாப சந்திர முஜும்தார் , வைதிக ரத்தினமான கிருஷ்ண கிஷோர் சாதகர்களான கௌரங்கஸ்வாமி , நித்தியானந்தஸ்வாமி , வைத்தியரானசசாதரபண்டிதர் , கோடீச்வரரானயதுநாதமல்லீக் ,  ராணிராஸமணியின் மருமகனான மதுரபாபு இப்படியாகப் பலரும் பரமஹம்ஸரைப் பார்த்து அளவளாவ வந்து போய்க் கொண்டிருந்தனர் .  இவர்களுடன் பரமஹம்ஸர் முழுவிவகார ஞானத்துடன் பேசுவதை முதல் தடவையாகப் பார்ப்பவர்கள் அவர் உலகை நிராகரித்தவர் என்று சொன்னால் அதிசயப்படுவார்கள் . அவரவர் - யதுநாத மல்லிக்கிலிருந்து தோட்டி குஞ்சன் வரை -  அவரவர் தங்கள் கஷ்டங்களைச் சொல்லி , அவருடைய திருஷ்டாந்தக் கதைகள் மூலம் சாந்தி பெற்றுப் போவார்கள் . அவர்கள் எப்பொழுது போவார்கள் வருவார்கள் என்பதும் நிச்சயமில்லை .

நீலக்குதிரைகள் - மேரி ஆலிவர்

நான்கு நீலக்குதிரைகள் ஓவியத்துக்குள் நுழைகிறேன் அது சாத்தியமாவதில் எனக்கு ஆச்சரியம் கூட இல்லை. நான்கில் ஒரு குதிரை என்னை நோக்கி நடந்துவருகிறது. அதன் நீல மூக்கு என்னிடம் லேசாக நீள்கிறது. நான் எனது கையை அதன் நீலப்பிடறியில் இட்டு கட்டிக் கொள்கிறேன். என் புளகிதத்தை அது அனுமதிக்கிறது. ஓவியன் ப்ரான்ஸ் மர்க் மூளையில் வெடிகுண்டின் உலோகத்துண்டு தாக்கி இறந்துபோனான். போரென்றால் என்னவென்று அந்த நீலக்குதிரைகளுக்கு விளக்குவதை விட நான் இறந்தே விடலாம். அவை பீதியில் மயக்கம் போட்டு விழுந்துவிடும் அல்லது அதை அவற்றால் நம்பவே முடியாது. ப்ரான்ஸ் மர்க் உனக்கு எப்படி நன்றி சொல்வது. நமது உலகம் காலப்போக்கில் கூடுதலாக அன்பானதாக ஆகலாம். அழகான ஒன்றை ஆக்கும் வேட்கை நம் எல்லாருக்குள்ளும் இருக்கும் கடவுளின் ஒரு சிறு துண்டாக இருக்கலாம். இப்போது அந்த நான்கு குதிரைகளும் நெருக்கமாக வந்து ரகசியங்கள் சொல்ல இருப்பதைப் போல என்னை நோக்கி தங்கள் தலையைத் தாழ்த்துகின்றன அவை பேசவேண்டுமென்று நான் எதிர்பார்க்கவில்லை அவை பேசவும் செய்யாது. என்ன சொல்லக் கூடும் அவை இத்தனை அழகாக