Skip to main content

அருண் கோலாட்கர் கவிதைகள்


திரும்புதல்

பாம்பே என்னை யாசகனாக்கியது
ஒரு கவளம் வெல்லத்தை நக்கத் தந்தது கல்யாண்
ஒரு சின்ன கிராமம்
அங்கே ஒரு அருவி
ஆனால் அதற்கோ பேரில்லை
எனது போர்வையை விற்க ஒருவன் கிடைத்தான்
அத்துடன்
வெறும் தண்ணீரைக் குடித்து விருந்தாடினேன்

எனது பல்லுக்கிடையே அரசமர இலைகளின் துணுக்கோடு
நான் நாசிக் வந்துசேர்ந்தேன்
அங்கே கொஞ்சம்
ரொட்டிக்காகவும் கொத்துக்கறி வாங்கவும்
எனது துக்காராமை விற்றேன்.
ஆக்ரா சாலையைக் கடந்தபோது
எனது செருப்புகளில் ஒன்று பழுதாகிப் போனது.

சிறிய ஓடை ஒன்றில் நன்றாகக் குளித்தேன்.
பார்த்த முதல் கதவைத் தட்டி யாசகம் கேட்டு
அந்தக் கிராமத்தை விட்டு நீங்கினேன்.
ஒரு மரத்தினடியில் அமர்ந்தேன்,
பசியே இல்லை
இப்படியொரு தாகத்தில் நான் தவித்ததே இல்லை.

யாசகர்களை அறவே வெறுக்கும்
துக்காராமின் பெயரை அறிந்திருந்த
மாட்டுவண்டி மனிதனிடம்
என் பெயரையும் இன்னபிறவற்றையும் சொன்னேன்
ஆனால் அவன்
நாங்கள் பண்ணைக்குப் போய்ச் சேர்ந்த பின்னர்
குளிர்ந்த நீரைக் கொடுக்குமளவு பரிவு காட்டினான்.


அப்புறம் ரோட்காவ் வந்தது
அங்கே எனக்குக் கடும் சோதனை
சற்றே உடலைச் சாய்த்து உறங்கலாமென்று
நினைத்த கோயிலில்
இரவு முழுவதும் ஊளையிட்டு இறந்துபோன
நாயின் சடலத்தை இழுத்து அகற்ற வேண்டியிருந்தது
சாப்பிடுவதற்கு அங்கே பாக்ரி கிடைத்தது
ஒரு பெண் சிறுநீர் கழித்துக் கொண்டிருந்தாள்
இருட்டில் அவளை நான் பார்க்கவில்லை
அவள் வெடித்துச் சத்தமிட்டாள்
குருட்டுக்கூதி தாயோளி
உனக்கு பாக்ரி வேண்டுமா
நான் தருகிறேன் பாக்ரி
என்றாள்.

கரும்புச் சக்கைகள் வேகும் மணம் வயலில்
நான் சாப்பிடுவதற்குக் கரும்பு கேட்டேன்.
விஷ்ணுகிரந்திச் செடிகளில் மலம் கழித்தேன்
வேப்ப இலைகளால் குதத்தைத் துடைத்தேன்.
சாலையில் கிடந்த பீடியைப்
பொறுக்கி எனது சட்டைப் பையில் போட்டுக் கொண்டேன்.

நடந்தேன் நடந்தேன் வழியெல்லாம் நடந்தேன்
அது பஞ்சம் கண்ட ஆண்டு
நான் இறந்த இளம் காளையைப் பார்த்தேன்
ஒரு குன்றைக் கடந்தேன்
அந்தக் குன்றின் உச்சியிலிருந்த கோயிலிலிருந்து
சிறிய நாணயம் ஒன்றை எடுத்துக் கொண்டேன்.

கோபர்காவ் ஒரு பெரிய நகரம்.
அங்கேதான் ஸ்டாலின் இறந்த செய்தியை வாசித்தேன்.
கோபர்காவ் பெரிய நகரம் என்பதால்
யாசகம் கேட்பதற்கு வெட்கமாய் இருந்தது.
கையில் பாதிகொள்ளும் சோற்றைப் பெறுவதற்கு
ஐந்து கதவுகளைத் தட்ட வேண்டியிருந்தது.

தாடி தலைமுடியெல்லாம் புழுதி.
தலையைச் சுத்தியென அறைந்தது சூரியன்.
அரிக்கும் புட்டம்.
பலகைக் கற்களில் கழிக்கும் இரவு.
தப்பித்துவந்த என் கால்களில்
உஷ்ணம் ஏறிவருகிறது.

ரயில் நிலையம் இரண்டு மைல்களுக்கு அப்பால்
நகரமோ மூன்று மைல்கள்
தொடைக்கு மேல் சுருண்ட வேட்டியை
உதறிக் கட்டுவதற்காக நின்றபோது
வேர்வை என் கண்களைக் கொட்டியதை
என்னால் பார்க்க முடிந்தது

சாலையோரத்தில் குட்டையான வேலி.
நன்கு பெருக்கப்பட்ட முற்றம்.
ஒரு குடிசைஒரு கிழவன்.
ஒரு யுவதி நுழைவாயிலில்.
கொஞ்சம் தண்ணீர் கேட்டுக்
குடிப்பதற்காக என் கைகளைக் குவித்தேன்.

எனது முழங்கைகளில் தண்ணீர் வழிந்தது
நான் அந்தக் கிழவனைப் பார்த்தேன்.
அடர்ந்து வளர்ந்த தாடியையும்.
அவர் கண்களில் நிறைவு தெரிந்தது.
மேல்பகுதி வெட்டப்பட்ட மண்ணெண்ணெய் டப்பா
அவர் காலடியில் சேவிப்பது போலக் கிடந்தது.

ஒரு பாக்ரி வந்தது கேட்காமலேயே
ஒரு வெங்காயம் துணையாக.
நான் சாப்பிட்டேன்.
அமர்ந்திருந்த எனது மூட்டையை எடுத்துக் கொண்டு
கிளம்பினேன்.
அதைப் பற்றி ஓரிரு மைல்கள் எண்ணமிட்டேன்.
ஆனால்எனக்கு ஏற்கெனவே தெரிந்திருந்தது
அதுதான் திரும்புவதற்கான சமயமென்று.

000

நாம் கிளம்பிச் செல்வதற்கு முன்னால்
நாய்கள் வீணே கடலலைகளைப் பார்த்துக்
குரைத்தன
ஏன் என்று எனக்குச் சொல்.

நாட்கள் அலைகளுக்கு அப்பால்
ஓர் அனாமதேய ஆலயத்தில்
வேறு எங்கிருந்தும் அல்ல
நம்மிடமிருந்து
அரவமற்று வந்த ஒரு கருப்பு நாய்
நம்மை வெற்றுடம்பாக்கி
அவமானத்துக்குள்ளாக்கி
ஊளையிட்டுக் குதித்தோடியது
ஏன் என்று எனக்குச் சொல்.

கடவுளுக்கும் நமது தலைகளுக்கும் இடையே
மர்மமான முறையில்
அந்தக் கருப்பு நாய் இறந்து போனது
ஏன் என்று எனக்குச் சொல்.

Comments

Popular posts from this blog

அந்த ஆலயத்தில் கடவுள் இல்லை - ரவீந்திரநாத் தாகூர்

அரச சபை ஊழியன் சொன்னான், “ராஜாவே, பணிவான வேண்டுகோள்களை விடுத்தும், மனிதர்களில் சிறந்தவரும் அருந்துறவியுமானவர், பொன்னால் நீங்கள் உருவாக்கிய ஆலயத்துக்குள் வருவதற்கு மறுக்கிறார். சாலை ஓரத்து மரத்தின் கீழே அமர்ந்து கடவுளைப் பாடிக் கொண்டிருக்கிறார். பக்தர்கள் அவரை பெரும் எண்ணிக்கையில் சூழ்ந்துள்ளனர். ஆனந்தத்தில் அவர்களிடமிருந்து பெருகும் கண்ணீரோ நிலத்திலுள்ள புழுதியை எல்லாம் கழுவுகிறது. நீங்கள் உருவாக்கிய ஆலயமோ சீந்துவார் அற்றுக கிடக்கிறது. புதரில் தனது இதழ்களை விரிக்கும் மலரின் வாசனைகண்டு பொன்முலாம் பூசிய தேன்பானையைப் புறக்கணித்து, பித்தேறிப் புதரை நோக்கி தமது தாகத்தைத் தீர்க்கப் போகும் தேனீக்கள்  போலத்தான் மக்கள். அவர்களுக்கு பொன்னால் நிறைந்த மாளிகை ஒரு பொருட்டுமில்லை. சொர்க்கத்தின் நறுமணத்தைப் பரப்பும் விசுவாசமுள்ள இதயத்தில் உள்ள மலரை நோக்கி மொய்க்கிறார்கள். ஆபரணங்களிட்டு அலங்கரிக்கப்பட்ட பீடத்தில் காலியான கோயிலில் நமது கடவுள் அமர்ந்திருக்கிறார் தனிமையில். அதைக் கேட்டு எரிச்சலுற்ற மன்னன் அரியணையிலிருந்து எழுந்து துறவி அமர்ந்திருக்கும் மரத்தை நோக்கிக் கிளம்பினார். துறவியின் முன்

நகுலனிடமிருந்து பிரிந்த இறகு

நவீன கவிதையில் நகுலனுக்குத் தொடர்ச்சி இருக்குமா? என்ற கேள்விக்குப் பதிலாக, நகுலனின் குணமுள்ள கவிதைகளுடன் வே. நி. சூர்யா ‘கரப்பானியம்’ தொகுப்பிலேயே தென்பட்டார். அந்த முதல் தொகுப்புக்குப் பிறகு எழுதிவரும் கவிதைகளில் நகுலனின் பழைய தத்துவப் பாலத்தை அ- தத்துவம், புனைவு, அதிலிருந்து பிறக்கும் தனி விசாரத்தால் கடந்து சுலபமாகப் போவதைப் பார்க்க முடிகிறது. தாயுமானவரும், பாரதியும் தப்பமுடியாத வேதாந்தச் சுமை கொண்ட மனிதனை, நவீனன் சந்திக்கும் இடம் தான் நகுலன். அதனால்தான், நித்தியப் புதுமையும் நித்தியப் பழமையுமாகத் தெரியும் மகனை அம்மா ஸ்பரிசித்துத் தடவும் தருணத்தை விவரிக்கும்போதும், ‘மறுபடியும் அந்தக் குரல் கேட்கிறது, நண்பா, அவள் எந்தச் சுவரில் எந்தச் சித்திரத்தைத் தேடுகிறாள்?’ என்று. அது அரதப்பழசான அறிவொன்று, திண்ணையிருட்டில் அமர்ந்து கேட்கும் கேள்வி. அந்தக் கேள்விக்கு முன்னால் உள்ளதுதான் கவிதை. அந்தக் கேள்வியைச் சந்தித்து, அதை தனது படைப்புகளில் உலவ விட்டு, பழையதையும் புதியதையும் விசாரித்து புதுக்கவிஞனுக்கே உரிய சுயமான புனைவுப் பிரதேசத்தை நகுலன் தனது படைப்புகள் வழியாக உருவாக்கியிருக்கிறார்.

க்ரியா ராமகிருஷ்ணன் உருவாக்கிய புத்தக உணர்வு

தமிழில் மொழி, கலை, பண்பாடு சார்ந்த அறிவுத்துறைகளில் ஈடுபடுபவர்களின் எண்ணிக்கை தமிழகத்தின் மக்கள் தொகையை ஒப்பிடும்போது குறைவாகவே தொடர்ந்து இருந்துவருகிறது. அந்தச் சிறுபான்மை வட்டத்துக்குள் இருந்தவர்கள், இருப்பவர்கள் எல்லார் மீதும் தான் வெளியிட்ட புத்தகங்கள் மூலம் கடந்த நாற்பது ஆண்டுகளுக்கும் மேலாகத் தாக்கம் செலுத்துபவராக க்ரியா ராமகிருஷ்ணன் இருந்திருக்கிறார். நவீன இலக்கியம் தொடங்கி மொழியியல், தத்துவம், நாட்டார் வழக்காற்றியல், சினிமா, தொல்லியல், சூழியல், கானுயிரியல், மருத்துவம், ஆன்மிகம் என்று பல்வேறு அறிவுத்துறைகள் சார்ந்து தீவிரமான தேடல் உடைய தமிழர்கள் ஒவ்வொருவரும் க்ரியா வெளியிட்ட நூல்கள் சிலவற்றால் உந்துதலைப் பெற்றிருப்பார்கள். க்ரியா வெளியிட்ட அந்நியன், விசாரணை, அபாயம் போன்ற இலக்கிய நூல்களால் தாக்கம் பெற்றிருந்த லக்ஷ்மி மணிவண்ணன் வீட்டில் அவர் தொலைக்காத புத்தகங்களில் ஒன்றாக டேவிட் வெர்னர் எழுதிய ‘டாக்டர் இல்லாத இடத்தில்’ புத்தகத்தை அவரது மூத்த மகன் பிறக்கும்வரை பாதுகாத்தும் கையேடாகப் பயன்படுத்தியும் வந்தார். மூன்றாம் உலக நாட்டில் மருத்துவர் இல்லாத சூழலில், பேதி, காய்ச்சல், பிரசவம் ப