Skip to main content

அருண் கோலாட்கர் கவிதைகள்


திரும்புதல்

பாம்பே என்னை யாசகனாக்கியது
ஒரு கவளம் வெல்லத்தை நக்கத் தந்தது கல்யாண்
ஒரு சின்ன கிராமம்
அங்கே ஒரு அருவி
ஆனால் அதற்கோ பேரில்லை
எனது போர்வையை விற்க ஒருவன் கிடைத்தான்
அத்துடன்
வெறும் தண்ணீரைக் குடித்து விருந்தாடினேன்

எனது பல்லுக்கிடையே அரசமர இலைகளின் துணுக்கோடு
நான் நாசிக் வந்துசேர்ந்தேன்
அங்கே கொஞ்சம்
ரொட்டிக்காகவும் கொத்துக்கறி வாங்கவும்
எனது துக்காராமை விற்றேன்.
ஆக்ரா சாலையைக் கடந்தபோது
எனது செருப்புகளில் ஒன்று பழுதாகிப் போனது.

சிறிய ஓடை ஒன்றில் நன்றாகக் குளித்தேன்.
பார்த்த முதல் கதவைத் தட்டி யாசகம் கேட்டு
அந்தக் கிராமத்தை விட்டு நீங்கினேன்.
ஒரு மரத்தினடியில் அமர்ந்தேன்,
பசியே இல்லை
இப்படியொரு தாகத்தில் நான் தவித்ததே இல்லை.

யாசகர்களை அறவே வெறுக்கும்
துக்காராமின் பெயரை அறிந்திருந்த
மாட்டுவண்டி மனிதனிடம்
என் பெயரையும் இன்னபிறவற்றையும் சொன்னேன்
ஆனால் அவன்
நாங்கள் பண்ணைக்குப் போய்ச் சேர்ந்த பின்னர்
குளிர்ந்த நீரைக் கொடுக்குமளவு பரிவு காட்டினான்.


அப்புறம் ரோட்காவ் வந்தது
அங்கே எனக்குக் கடும் சோதனை
சற்றே உடலைச் சாய்த்து உறங்கலாமென்று
நினைத்த கோயிலில்
இரவு முழுவதும் ஊளையிட்டு இறந்துபோன
நாயின் சடலத்தை இழுத்து அகற்ற வேண்டியிருந்தது
சாப்பிடுவதற்கு அங்கே பாக்ரி கிடைத்தது
ஒரு பெண் சிறுநீர் கழித்துக் கொண்டிருந்தாள்
இருட்டில் அவளை நான் பார்க்கவில்லை
அவள் வெடித்துச் சத்தமிட்டாள்
குருட்டுக்கூதி தாயோளி
உனக்கு பாக்ரி வேண்டுமா
நான் தருகிறேன் பாக்ரி
என்றாள்.

கரும்புச் சக்கைகள் வேகும் மணம் வயலில்
நான் சாப்பிடுவதற்குக் கரும்பு கேட்டேன்.
விஷ்ணுகிரந்திச் செடிகளில் மலம் கழித்தேன்
வேப்ப இலைகளால் குதத்தைத் துடைத்தேன்.
சாலையில் கிடந்த பீடியைப்
பொறுக்கி எனது சட்டைப் பையில் போட்டுக் கொண்டேன்.

நடந்தேன் நடந்தேன் வழியெல்லாம் நடந்தேன்
அது பஞ்சம் கண்ட ஆண்டு
நான் இறந்த இளம் காளையைப் பார்த்தேன்
ஒரு குன்றைக் கடந்தேன்
அந்தக் குன்றின் உச்சியிலிருந்த கோயிலிலிருந்து
சிறிய நாணயம் ஒன்றை எடுத்துக் கொண்டேன்.

கோபர்காவ் ஒரு பெரிய நகரம்.
அங்கேதான் ஸ்டாலின் இறந்த செய்தியை வாசித்தேன்.
கோபர்காவ் பெரிய நகரம் என்பதால்
யாசகம் கேட்பதற்கு வெட்கமாய் இருந்தது.
கையில் பாதிகொள்ளும் சோற்றைப் பெறுவதற்கு
ஐந்து கதவுகளைத் தட்ட வேண்டியிருந்தது.

தாடி தலைமுடியெல்லாம் புழுதி.
தலையைச் சுத்தியென அறைந்தது சூரியன்.
அரிக்கும் புட்டம்.
பலகைக் கற்களில் கழிக்கும் இரவு.
தப்பித்துவந்த என் கால்களில்
உஷ்ணம் ஏறிவருகிறது.

ரயில் நிலையம் இரண்டு மைல்களுக்கு அப்பால்
நகரமோ மூன்று மைல்கள்
தொடைக்கு மேல் சுருண்ட வேட்டியை
உதறிக் கட்டுவதற்காக நின்றபோது
வேர்வை என் கண்களைக் கொட்டியதை
என்னால் பார்க்க முடிந்தது

சாலையோரத்தில் குட்டையான வேலி.
நன்கு பெருக்கப்பட்ட முற்றம்.
ஒரு குடிசைஒரு கிழவன்.
ஒரு யுவதி நுழைவாயிலில்.
கொஞ்சம் தண்ணீர் கேட்டுக்
குடிப்பதற்காக என் கைகளைக் குவித்தேன்.

எனது முழங்கைகளில் தண்ணீர் வழிந்தது
நான் அந்தக் கிழவனைப் பார்த்தேன்.
அடர்ந்து வளர்ந்த தாடியையும்.
அவர் கண்களில் நிறைவு தெரிந்தது.
மேல்பகுதி வெட்டப்பட்ட மண்ணெண்ணெய் டப்பா
அவர் காலடியில் சேவிப்பது போலக் கிடந்தது.

ஒரு பாக்ரி வந்தது கேட்காமலேயே
ஒரு வெங்காயம் துணையாக.
நான் சாப்பிட்டேன்.
அமர்ந்திருந்த எனது மூட்டையை எடுத்துக் கொண்டு
கிளம்பினேன்.
அதைப் பற்றி ஓரிரு மைல்கள் எண்ணமிட்டேன்.
ஆனால்எனக்கு ஏற்கெனவே தெரிந்திருந்தது
அதுதான் திரும்புவதற்கான சமயமென்று.

000

நாம் கிளம்பிச் செல்வதற்கு முன்னால்
நாய்கள் வீணே கடலலைகளைப் பார்த்துக்
குரைத்தன
ஏன் என்று எனக்குச் சொல்.

நாட்கள் அலைகளுக்கு அப்பால்
ஓர் அனாமதேய ஆலயத்தில்
வேறு எங்கிருந்தும் அல்ல
நம்மிடமிருந்து
அரவமற்று வந்த ஒரு கருப்பு நாய்
நம்மை வெற்றுடம்பாக்கி
அவமானத்துக்குள்ளாக்கி
ஊளையிட்டுக் குதித்தோடியது
ஏன் என்று எனக்குச் சொல்.

கடவுளுக்கும் நமது தலைகளுக்கும் இடையே
மர்மமான முறையில்
அந்தக் கருப்பு நாய் இறந்து போனது
ஏன் என்று எனக்குச் சொல்.

Comments

Popular posts from this blog

விகடன் என்னும் ஒரு பெருநிறுவனத்துக்கு எதிராக எளியவர் பச்சோந்தி பெற்றிருக்கும் வெற்றி

கரோனா என்னும் இயற்கைப் பெருந்தொற்று, இந்தியா போன்ற வளர்முக சமூகத்தில், அடிமட்டத்தில் உள்ள மக்களின் ஏற்கெனவேயுள்ள துயரங்களைக் கூட்டி, ஒரு இயற்கைப் பேரிடர்கூடக் கடைசியில் ஏழைகளது தலையிலேயே பிரமாண்டமான சுமைகளை இறக்குகிறது என்பதை மீண்டும் நிரூபித்தது. முகமூடி அணிவதையும், மனிதர்களைத் தொடாத இடைவெளியையும், அனுமதிக்கப்பட்ட தீண்டாமையையும் பணக்காரர்களும் உயர்சாதியினரும் தான் பெருந்தொற்றுக் காலத்தைச் சாதகமாக்கி இயற்கையானதாக, சௌகரியமானதாக மாற்றிக் கொண்டிருக்கின்றனர். மத்தியில் ஆளும் பாஜக அரசு தனது கொடுங்கோன்மையை, இந்தப் பெருந்தொற்றின் முகமூடியை அணிந்தே வேறு வேறு வகைகளில் குடிமக்கள் மீது இறக்கியது.      இந்தப் பெருந்தொற்று நெருக்கடியைப் பயன்படுத்திக் கொண்டு தொழிலாளர்களை வெளியேற்றி பல தொழில்துறைகளில் பத்திரிகை துறையும் ஒன்று. நாட்டில் நடக்கும் அவலங்கள், அரசியல்வாதிகளின் தகிடுதித்தங்களை எல்லாம் உரத்துப் பேசும் ஊடகங்களும், எழுதும் பத்திரிகையாளர்களுக்கும் தங்கள் உரிமைகளைப் பேசுவதற்கு இன்னமும் சரியான அமைப்போ, அவர்களது உரிமைகளைப் பாதுகாப்பதற்கான சட்டங்களோ வலுவாக இல்லாத நிலையில், இந்தியா முழுவதும் தி இந

ஒருநாள் - நகுலன்

   ஈசுவரஸ்மரணையிலேயே தன் ஸ்மரணையை உலகைவிட்டு சுழலாமல் வாழ்வை நடத்திவந்த பரமஹம்ஸரைச் சுற்றி சிஷ்யர்கள் வந்து போய்க் கொண்டிருந்தனர் . பிற்காலம் உலகப் பிரசித்தி பெற்ற நரேந்திரநாத தத்தர் , உலகறியாத  ஆ னால் பரமஹம்ஸருக்கு வேதாந்தங்களை உபதேசித்துவிட்டு விடை பெற்றுக்கொண்ட மகான் தோதாபுரி , உறவினனான இருதய முகர்ஜி பிரம்ம ஸமாஜிகளான கேசவசந்திர சேனர் , சாஸ்திரி சிவநாத பாபு , பிரதாப சந்திர முஜும்தார் , வைதிக ரத்தினமான கிருஷ்ண கிஷோர் சாதகர்களான கௌரங்கஸ்வாமி , நித்தியானந்தஸ்வாமி , வைத்தியரானசசாதரபண்டிதர் , கோடீச்வரரானயதுநாதமல்லீக் ,  ராணிராஸமணியின் மருமகனான மதுரபாபு இப்படியாகப் பலரும் பரமஹம்ஸரைப் பார்த்து அளவளாவ வந்து போய்க் கொண்டிருந்தனர் .  இவர்களுடன் பரமஹம்ஸர் முழுவிவகார ஞானத்துடன் பேசுவதை முதல் தடவையாகப் பார்ப்பவர்கள் அவர் உலகை நிராகரித்தவர் என்று சொன்னால் அதிசயப்படுவார்கள் . அவரவர் - யதுநாத மல்லிக்கிலிருந்து தோட்டி குஞ்சன் வரை -  அவரவர் தங்கள் கஷ்டங்களைச் சொல்லி , அவருடைய திருஷ்டாந்தக் கதைகள் மூலம் சாந்தி பெற்றுப் போவார்கள் . அவர்கள் எப்பொழுது போவார்கள் வருவார்கள் என்பதும் நிச்சயமில்லை .

நீலக்குதிரைகள் - மேரி ஆலிவர்

நான்கு நீலக்குதிரைகள் ஓவியத்துக்குள் நுழைகிறேன் அது சாத்தியமாவதில் எனக்கு ஆச்சரியம் கூட இல்லை. நான்கில் ஒரு குதிரை என்னை நோக்கி நடந்துவருகிறது. அதன் நீல மூக்கு என்னிடம் லேசாக நீள்கிறது. நான் எனது கையை அதன் நீலப்பிடறியில் இட்டு கட்டிக் கொள்கிறேன். என் புளகிதத்தை அது அனுமதிக்கிறது. ஓவியன் ப்ரான்ஸ் மர்க் மூளையில் வெடிகுண்டின் உலோகத்துண்டு தாக்கி இறந்துபோனான். போரென்றால் என்னவென்று அந்த நீலக்குதிரைகளுக்கு விளக்குவதை விட நான் இறந்தே விடலாம். அவை பீதியில் மயக்கம் போட்டு விழுந்துவிடும் அல்லது அதை அவற்றால் நம்பவே முடியாது. ப்ரான்ஸ் மர்க் உனக்கு எப்படி நன்றி சொல்வது. நமது உலகம் காலப்போக்கில் கூடுதலாக அன்பானதாக ஆகலாம். அழகான ஒன்றை ஆக்கும் வேட்கை நம் எல்லாருக்குள்ளும் இருக்கும் கடவுளின் ஒரு சிறு துண்டாக இருக்கலாம். இப்போது அந்த நான்கு குதிரைகளும் நெருக்கமாக வந்து ரகசியங்கள் சொல்ல இருப்பதைப் போல என்னை நோக்கி தங்கள் தலையைத் தாழ்த்துகின்றன அவை பேசவேண்டுமென்று நான் எதிர்பார்க்கவில்லை அவை பேசவும் செய்யாது. என்ன சொல்லக் கூடும் அவை இத்தனை அழகாக