Skip to main content

கானாங்கோழி




எனக்கு
நாற்பத்தி இரண்டு வயது ஆகியிருந்தது.
பொதிகை மலையில்
செண்பகாதேவி அருவிக்குப் போகும் பாதையில்
கானாங்கோழியைப் பார்த்தேன்.
காட்டுக்கோழி வகையினம்
நான் பார்த்தபோது பறக்கவில்லை.
என் நண்பர் அதைப் பெயர் சொல்லி
அறிமுகப்படுத்திய நொடியில் ஓட அரம்பித்தது.
பக்கவாட்டில்
மரம் செடி சருகுகள் அடர்ந்த புதருக்குள்
நூல் போல தன் வழியை நீட்டி
ஊசியாய் போய் காட்டுக்குள் செருகிக் கொண்டது
கானாங்கோழி.

ஒளிவேகத்துக்குக் குறைவுதான்
ஓடும்போது கானாங்கோழியின்
உருவத்தைப்
பார்த்தது போலத் தான் பார்த்தேன்

ஒரு ஆப்பிரிக்க தடகள வீரனையும்
38 உறவுக்காரர்கள் குழந்தைகளை
வளர்த்து பாடுபார்த்து மறைந்த
என் ஒல்லிக்குச்சியுடல் பெரியம்மாவையும்
ஞாபகப்படுத்தியது அந்தக் கானாங்கோழி
காட்டுக்கென்று பிரத்யேகமான
ஆபரணங்கள் எதையும் இயற்கை
அதற்குச் சூட்டவில்லை
சரசரசரவென்று
ஒலியாக மட்டுமே மாறி மறையும்போது
அதற்கு உடலும் இல்லை

என் மகள் எப்போது
ஒரு கானாங்கோழியைப் பார்க்கப் போகிறாள்?
ஊரிலும் நகரத்திலும் காணப்படும் கோழி இல்லை அதுவென்று
அவளுக்கு நான் அந்தப் பறவையை அறிமுகப்படுத்த வேண்டும்

கானாங்கோழி
பிரியாணிக்கு எதிர் திசையில் மிக தூரத்தில்
ஓடிக் கொண்டிருப்பதை
அவளுக்கு நான் புரியவைக்கவும் வேண்டும்.

000

மறைந்திருக்கும் வால்கள்
வெளித்தெரியும் வால்கள்.
வால்கள் தான்
வால்கள் தான்
வனத்தின்
தீராத விஷமம்
அலுக்காத விளையாட்டு
ஓயாத இசை
புதுப்புது தைலக்குப்பிகள் உடைந்து
நாள் முழுவதும் பரவிக் கொண்டேயிருக்கும்
நறுமணத் தோட்டம்
000

பச்சை பச்சையென்று
அத்தனை பச்சை காட்டும்
லச்சை கெட்ட கீரை மரம்
இலைகளின் அடர்காடு
அடுக்கடுக்காய்
பச்சை
அங்கே புகுந்து
வாலையும் இழுத்து
மறைந்தது
மாமதப் பூனை

000

ஞாயிற்றுக் கிழமையின்
இந்த அந்தியில்
வீட்டுச் செடிகள் கண்ணுக்கு
அணுக்கம் கொள்கின்றன
தாவரங்களோடு
ஆடிக்கொண்டிருக்கும்
ஈரம் மிச்சமிருக்கும்
என் மகளின் ஆடைகள்
இந்தச் சாயங்காலத்தை
தாங்கமுடியாத மதுரமாக்குகிறது
கழுவப்பட்டுக் காய்ந்துகொண்டிருக்கும்
அவளது கான்வாஸ் ஷூக்கள்
வளர்ந்துவிட்டதை
நான் பார்க்கவேயில்லை.


Comments

Popular posts from this blog

அந்த ஆலயத்தில் கடவுள் இல்லை - ரவீந்திரநாத் தாகூர்

அரச சபை ஊழியன் சொன்னான், “ராஜாவே, பணிவான வேண்டுகோள்களை விடுத்தும், மனிதர்களில் சிறந்தவரும் அருந்துறவியுமானவர், பொன்னால் நீங்கள் உருவாக்கிய ஆலயத்துக்குள் வருவதற்கு மறுக்கிறார். சாலை ஓரத்து மரத்தின் கீழே அமர்ந்து கடவுளைப் பாடிக் கொண்டிருக்கிறார். பக்தர்கள் அவரை பெரும் எண்ணிக்கையில் சூழ்ந்துள்ளனர். ஆனந்தத்தில் அவர்களிடமிருந்து பெருகும் கண்ணீரோ நிலத்திலுள்ள புழுதியை எல்லாம் கழுவுகிறது. நீங்கள் உருவாக்கிய ஆலயமோ சீந்துவார் அற்றுக கிடக்கிறது. புதரில் தனது இதழ்களை விரிக்கும் மலரின் வாசனைகண்டு பொன்முலாம் பூசிய தேன்பானையைப் புறக்கணித்து, பித்தேறிப் புதரை நோக்கி தமது தாகத்தைத் தீர்க்கப் போகும் தேனீக்கள்  போலத்தான் மக்கள். அவர்களுக்கு பொன்னால் நிறைந்த மாளிகை ஒரு பொருட்டுமில்லை. சொர்க்கத்தின் நறுமணத்தைப் பரப்பும் விசுவாசமுள்ள இதயத்தில் உள்ள மலரை நோக்கி மொய்க்கிறார்கள். ஆபரணங்களிட்டு அலங்கரிக்கப்பட்ட பீடத்தில் காலியான கோயிலில் நமது கடவுள் அமர்ந்திருக்கிறார் தனிமையில். அதைக் கேட்டு எரிச்சலுற்ற மன்னன் அரியணையிலிருந்து எழுந்து துறவி அமர்ந்திருக்கும் மரத்தை நோக்கிக் கிளம்பினார். துறவியின் முன்

நகுலனிடமிருந்து பிரிந்த இறகு

நவீன கவிதையில் நகுலனுக்குத் தொடர்ச்சி இருக்குமா? என்ற கேள்விக்குப் பதிலாக, நகுலனின் குணமுள்ள கவிதைகளுடன் வே. நி. சூர்யா ‘கரப்பானியம்’ தொகுப்பிலேயே தென்பட்டார். அந்த முதல் தொகுப்புக்குப் பிறகு எழுதிவரும் கவிதைகளில் நகுலனின் பழைய தத்துவப் பாலத்தை அ- தத்துவம், புனைவு, அதிலிருந்து பிறக்கும் தனி விசாரத்தால் கடந்து சுலபமாகப் போவதைப் பார்க்க முடிகிறது. தாயுமானவரும், பாரதியும் தப்பமுடியாத வேதாந்தச் சுமை கொண்ட மனிதனை, நவீனன் சந்திக்கும் இடம் தான் நகுலன். அதனால்தான், நித்தியப் புதுமையும் நித்தியப் பழமையுமாகத் தெரியும் மகனை அம்மா ஸ்பரிசித்துத் தடவும் தருணத்தை விவரிக்கும்போதும், ‘மறுபடியும் அந்தக் குரல் கேட்கிறது, நண்பா, அவள் எந்தச் சுவரில் எந்தச் சித்திரத்தைத் தேடுகிறாள்?’ என்று. அது அரதப்பழசான அறிவொன்று, திண்ணையிருட்டில் அமர்ந்து கேட்கும் கேள்வி. அந்தக் கேள்விக்கு முன்னால் உள்ளதுதான் கவிதை. அந்தக் கேள்வியைச் சந்தித்து, அதை தனது படைப்புகளில் உலவ விட்டு, பழையதையும் புதியதையும் விசாரித்து புதுக்கவிஞனுக்கே உரிய சுயமான புனைவுப் பிரதேசத்தை நகுலன் தனது படைப்புகள் வழியாக உருவாக்கியிருக்கிறார்.

க்ரியா ராமகிருஷ்ணன் உருவாக்கிய புத்தக உணர்வு

தமிழில் மொழி, கலை, பண்பாடு சார்ந்த அறிவுத்துறைகளில் ஈடுபடுபவர்களின் எண்ணிக்கை தமிழகத்தின் மக்கள் தொகையை ஒப்பிடும்போது குறைவாகவே தொடர்ந்து இருந்துவருகிறது. அந்தச் சிறுபான்மை வட்டத்துக்குள் இருந்தவர்கள், இருப்பவர்கள் எல்லார் மீதும் தான் வெளியிட்ட புத்தகங்கள் மூலம் கடந்த நாற்பது ஆண்டுகளுக்கும் மேலாகத் தாக்கம் செலுத்துபவராக க்ரியா ராமகிருஷ்ணன் இருந்திருக்கிறார். நவீன இலக்கியம் தொடங்கி மொழியியல், தத்துவம், நாட்டார் வழக்காற்றியல், சினிமா, தொல்லியல், சூழியல், கானுயிரியல், மருத்துவம், ஆன்மிகம் என்று பல்வேறு அறிவுத்துறைகள் சார்ந்து தீவிரமான தேடல் உடைய தமிழர்கள் ஒவ்வொருவரும் க்ரியா வெளியிட்ட நூல்கள் சிலவற்றால் உந்துதலைப் பெற்றிருப்பார்கள். க்ரியா வெளியிட்ட அந்நியன், விசாரணை, அபாயம் போன்ற இலக்கிய நூல்களால் தாக்கம் பெற்றிருந்த லக்ஷ்மி மணிவண்ணன் வீட்டில் அவர் தொலைக்காத புத்தகங்களில் ஒன்றாக டேவிட் வெர்னர் எழுதிய ‘டாக்டர் இல்லாத இடத்தில்’ புத்தகத்தை அவரது மூத்த மகன் பிறக்கும்வரை பாதுகாத்தும் கையேடாகப் பயன்படுத்தியும் வந்தார். மூன்றாம் உலக நாட்டில் மருத்துவர் இல்லாத சூழலில், பேதி, காய்ச்சல், பிரசவம் ப