Skip to main content

கானாங்கோழி




எனக்கு
நாற்பத்தி இரண்டு வயது ஆகியிருந்தது.
பொதிகை மலையில்
செண்பகாதேவி அருவிக்குப் போகும் பாதையில்
கானாங்கோழியைப் பார்த்தேன்.
காட்டுக்கோழி வகையினம்
நான் பார்த்தபோது பறக்கவில்லை.
என் நண்பர் அதைப் பெயர் சொல்லி
அறிமுகப்படுத்திய நொடியில் ஓட அரம்பித்தது.
பக்கவாட்டில்
மரம் செடி சருகுகள் அடர்ந்த புதருக்குள்
நூல் போல தன் வழியை நீட்டி
ஊசியாய் போய் காட்டுக்குள் செருகிக் கொண்டது
கானாங்கோழி.

ஒளிவேகத்துக்குக் குறைவுதான்
ஓடும்போது கானாங்கோழியின்
உருவத்தைப்
பார்த்தது போலத் தான் பார்த்தேன்

ஒரு ஆப்பிரிக்க தடகள வீரனையும்
38 உறவுக்காரர்கள் குழந்தைகளை
வளர்த்து பாடுபார்த்து மறைந்த
என் ஒல்லிக்குச்சியுடல் பெரியம்மாவையும்
ஞாபகப்படுத்தியது அந்தக் கானாங்கோழி
காட்டுக்கென்று பிரத்யேகமான
ஆபரணங்கள் எதையும் இயற்கை
அதற்குச் சூட்டவில்லை
சரசரசரவென்று
ஒலியாக மட்டுமே மாறி மறையும்போது
அதற்கு உடலும் இல்லை

என் மகள் எப்போது
ஒரு கானாங்கோழியைப் பார்க்கப் போகிறாள்?
ஊரிலும் நகரத்திலும் காணப்படும் கோழி இல்லை அதுவென்று
அவளுக்கு நான் அந்தப் பறவையை அறிமுகப்படுத்த வேண்டும்

கானாங்கோழி
பிரியாணிக்கு எதிர் திசையில் மிக தூரத்தில்
ஓடிக் கொண்டிருப்பதை
அவளுக்கு நான் புரியவைக்கவும் வேண்டும்.

000

மறைந்திருக்கும் வால்கள்
வெளித்தெரியும் வால்கள்.
வால்கள் தான்
வால்கள் தான்
வனத்தின்
தீராத விஷமம்
அலுக்காத விளையாட்டு
ஓயாத இசை
புதுப்புது தைலக்குப்பிகள் உடைந்து
நாள் முழுவதும் பரவிக் கொண்டேயிருக்கும்
நறுமணத் தோட்டம்
000

பச்சை பச்சையென்று
அத்தனை பச்சை காட்டும்
லச்சை கெட்ட கீரை மரம்
இலைகளின் அடர்காடு
அடுக்கடுக்காய்
பச்சை
அங்கே புகுந்து
வாலையும் இழுத்து
மறைந்தது
மாமதப் பூனை

000

ஞாயிற்றுக் கிழமையின்
இந்த அந்தியில்
வீட்டுச் செடிகள் கண்ணுக்கு
அணுக்கம் கொள்கின்றன
தாவரங்களோடு
ஆடிக்கொண்டிருக்கும்
ஈரம் மிச்சமிருக்கும்
என் மகளின் ஆடைகள்
இந்தச் சாயங்காலத்தை
தாங்கமுடியாத மதுரமாக்குகிறது
கழுவப்பட்டுக் காய்ந்துகொண்டிருக்கும்
அவளது கான்வாஸ் ஷூக்கள்
வளர்ந்துவிட்டதை
நான் பார்க்கவேயில்லை.


Comments

Popular posts from this blog

அந்த ஆலயத்தில் கடவுள் இல்லை - ரவீந்திரநாத் தாகூர்

அரச சபை ஊழியன் சொன்னான், “ராஜாவே, பணிவான வேண்டுகோள்களை விடுத்தும், மனிதர்களில் சிறந்தவரும் அருந்துறவியுமானவர், பொன்னால் நீங்கள் உருவாக்கிய ஆலயத்துக்குள் வருவதற்கு மறுக்கிறார். சாலை ஓரத்து மரத்தின் கீழே அமர்ந்து கடவுளைப் பாடிக் கொண்டிருக்கிறார். பக்தர்கள் அவரை பெரும் எண்ணிக்கையில் சூழ்ந்துள்ளனர். ஆனந்தத்தில் அவர்களிடமிருந்து பெருகும் கண்ணீரோ நிலத்திலுள்ள புழுதியை எல்லாம் கழுவுகிறது. நீங்கள் உருவாக்கிய ஆலயமோ சீந்துவார் அற்றுக கிடக்கிறது.

புதரில் தனது இதழ்களை விரிக்கும் மலரின் வாசனைகண்டு பொன்முலாம் பூசிய தேன்பானையைப் புறக்கணித்து, பித்தேறிப் புதரை நோக்கி தமது தாகத்தைத் தீர்க்கப் போகும் தேனீக்கள்  போலத்தான் மக்கள். அவர்களுக்கு பொன்னால் நிறைந்த மாளிகை ஒரு பொருட்டுமில்லை. சொர்க்கத்தின் நறுமணத்தைப் பரப்பும் விசுவாசமுள்ள இதயத்தில் உள்ள மலரை நோக்கி மொய்க்கிறார்கள். ஆபரணங்களிட்டு அலங்கரிக்கப்பட்ட பீடத்தில் காலியான கோயிலில் நமது கடவுள் அமர்ந்திருக்கிறார் தனிமையில்.
அதைக் கேட்டு எரிச்சலுற்ற மன்னன் அரியணையிலிருந்து எழுந்து
துறவி அமர்ந்திருக்கும் மரத்தை நோக்கிக் கிளம்பினார்.

துறவியின் முன்னால் தாழ…

ஹாருகி முராகமி - என் தந்தையின் நினைவுகள்

ஒருபூனையைதொலைத்தல்!


தமிழில்: ஷங்கர்ராமசுப்ரமணியன் எனது தந்தை குறித்து எனக்கு நிறைய நினைவுகள் இருக்கவே செய்கின்றன. நான் பிறந்ததிலிருந்து பதினெட்டு வயதில் வீட்டை விட்டு வெளியேறும் வரை அத்தனை பெரிதாக இல்லாத வீட்டில் ஒரே கூரையின் கீழ் வாழ்ந்துவந்ததை வைத்துப் பார்த்தால் அது இயற்கையானதே. பெரும்பாலான குழந்தைகளுக்கும் பெற்றோர்களுக்கும் உள்ளதைப் போன்றே, எனது தந்தை குறித்த எனது நினைவுகள் சில மகிழ்ச்சியானவையாகவும், சில அப்படிச் சொல்ல முடியாததாகவும் இருந்திருக்கலாம். ஆனால் என் மனத்தில் திட்டவட்டமாக உள்ள நினைவுகள் இந்த இரண்டு பிரிவையும் சேராதவை; சாதாரண நிகழ்ச்சிகள் தொடர்பான நினைவுகள்.

உதாரணத்துக்கு ஒரு நிகழ்ச்சி:

நாங்கள் சுகுகவாவில்( நிஷினோமியா நகரத்தின் ஒரு பகுதி, ஹியோகோ உள்ளாட்சி மாநிலம்) வாழ்ந்துவந்த போது, ஒரு பூனையைத் தொலைப்பதற்காக ஒரு நாள் கடற்கரைக்குப் போனோம். அது குட்டி அல்ல; வயதான பெண் பூனை. கொண்டு போய் விடுவதற்கான காரணத்தை என்னால் நினைவுகூர முடியவில்லை. நாங்கள் வாழ்ந்துவந்த வீடு தோட்டத்துடன் கூடிய, ஒரு பூனைக்குத் தாராளமாக இடமுள்ள தனி வீடுதான். தெருவிலிருந்து வீட்டுக்கு வந்ததாக இருக்கலாம்; …

அருவியை மௌனமாக்கும் சிறு செடி கவிதை

உலகின் வெவ்வேறு தேசங்கள், கலாசாரம், அழகியல், அரசியல் பின்னணிகள் கொண்ட கவிஞர்களையும் கவிதைகளையும் அறிமுகம் செய்து எஸ். ராமகிருஷ்ணன் தடம் இதழில் தொடராக எழுதிய கட்டுரைகளின் தொகுப்பு ‘கவிதையின் கையசைப்பு’. இதில் 12 கவிஞர்களும் அவர்கள் கவிதைகளும் அறிமுகம் செய்யப்பட்டுள்ளார்கள். ஒரு மாத இடைவெளி கொடுத்து அந்தந்தக் கவிஞர்களையும் அவர்களது கவிதைகளையும் வாசிப்பதற்கான அவகாசம் தேவைப்படும் அளவுக்கு திடமான அறிமுகங்கள் இவை.
ஒரு ஜப்பானியக் கவிஞரையும் ஒரு ரஷ்யக் கவிஞரையும் அவர்களது கவிதைகளையும் எனக்கு ஒரு நாளில் குறிப்பிட்ட இடைவெளியில் படிப்பது மூச்சுமுட்டுவதாக இருந்தது. ஒரு கோள் இன்னொரு கோளுடன் மோதுவது போல மூளையில் கூப்பாட்டையும் ரப்ச்சரையும் உணர்ந்தேன்.
எஸ். ராமகிருஷ்ணன், ஒவ்வொரு கட்டுரையிலும் அவனது உலகத்தை அறிமுகப்படுத்தும் போது, கவிதை குறித்த அந்தந்தக் கவிஞர்களின் சிந்தனைகளையும் தனது எண்ணங்களையும் சேர்த்தே தொடுத்துச் செல்கிறார்.
000
ஒரு கவிதையை எப்போதும் அகத்தில் சமைப்பவனாக, கவிதை ரீதியில், படிமங்கள், உருவகங்களின் அடிப்படையிலேயே சிந்திப்பவனாகவும் பேசுபவனாகவும் இருக்கிறேன். ஆனால், கவிதை என்றால் என்னவ…