Skip to main content

ஞானக்கூத்தனில் பூச்சியாகும் வண்ணத்துப் பூச்சி






விழுவதும் எழுவதும் துரத்திக் கொண்டிருக்கிறது; மரணமும் பிறப்பும் தான். பிரமிளின் வண்ணத்துப் பூச்சியும் கடலும் கவிதையைத் தனியான புராணிகம் என்று எண்ணியிருந்த வேளையில்தான் மாணிக்கவாசகரிடம் திருக்கூத்தும்பியிலும் சுந்தர ராமசாமியிலும் அதன் தூரத்துச் சாயல்கள் இருப்பதை மூன்று ஆண்டுகளுக்கு முன்னர் பார்த்தேன். அதை https://www.shankarwritings.com/2015/08/blog-post_30.htmlல் எழுதியுமிருக்கிறேன்.

சமீபத்தில் பிரம்மராஜன் பதிப்பித்த ‘ஆத்மாநாம் கவிதைகள்’ தொகுதியைப் புரட்டிக் கொண்டிருந்த போது, ‘இழுப்பறைகள் கொண்ட மேஜை’ கவிதையைப் படித்த போது, கடலும் வண்ணத்துப் பூச்சியும் எப்படியாக நவீன பொருட்களுக்குள் இடம் மாறியிருக்கிறது என்பதைப் பார்த்தேன். இந்தக் கவிதையில் வண்ணத்துப் பூச்சி யார்? எங்கே? 



இழுப்பறைகள் கொண்ட மேஜை

அது உறுதியாகத் தரையில் இருப்பது போல்தான் படுகிறது
நான் பறந்துகொண்டும் தத்திக்கொண்டும் இருக்கிறேன்
எங்கிருந்தோ கிடைத்த புத்தகங்களையும் பொருட்களையும்
மேஜைமேல் அடுக்கிக்கொண்டே போகிறேன்
நானும் களைந்துகொண்டேயிருக்கிறேன்
குதித்துவிடுவான் ஒன்றுமேயில்லை என்ற ஆவலான
குரல் கேட்கிறது
புத்தகங்களையும் பொருட்களையும் கொஞ்சம்
கொஞ்சமாய் வீழ்த்துகிறேன்
சிரித்துக்கொண்டே தப்பித்துவிட்ட சிரிப்பொலி கேட்கிறது
உருவம் புலப்படுவது போல் இருக்கிறது
அடுத்து நான் விழவேண்டும்
துணிகள்
ஏராளமாய்க் கொண்ட இழுப்பறை ஒரு பக்கம்
ஆவலான சிரிப்பொலி மறுபக்கம்
நான் வீழ்ந்தேன் நடுக்கடலுக்குள்
எழுந்தேன்.

உருவம் கொள்வதற்கான, உருவத்திலிருந்து தப்பிப்பதற்கான தவிப்பு இரண்டும் இருக்கிறது. இறந்திறந்து பிறக்கும் துணிவும் விளையாட்டும் அதில் இருக்கிறது. ‘வண்ணத்துப் பூச்சியும் கடலும்’ கவிதையைப் போலவே ஆத்மாநாமிலும் ஒரு லட்சியம் இருக்கிறது நிச்சயமாக.

லட்சியமற்ற ஒரு புள்ளியிலிருந்து கடலற்ற ஆனால் வண்ணத்துப்பூச்சியைப் போன்ற ஒரு சாயல் கொண்ட ஞானக்கூத்தனின் கவிதையில் வரும் ஒரு பூச்சியை சமீபத்தில் பார்த்தேன். அவரது கடைசிக் கவிதைகளில் ஒன்று இது. பூச்சிக்கும் நகர்வும் பயணமும் உண்டு. அதற்கு மஞ்சள் சிறகுண்டு. மாசுபடாதது.

வண்ணத்துப் பூச்சியின் சிறகென்பது ஒரு மெழுகுத் தகட்டைப் போல அத்தனை மெலிதானது; அவ்வளவு சீக்கிரம் உடைந்துவிடக் கூடியது. ஆனால் எந்தக் கருவிக்குள்ளும் பதிவு படாத சிறிய புயலைத் தான் செல்லும் வழியில் எழுப்பிப் பறக்கக் கூடிய வல்லமை கொண்டதுதானே. ஒரு பெரிய கனவை அதன் தனித்துவ வண்ணங்களும் கோலங்களும் எழுப்பக்கூடியதுதானே.

ஞானக்கூத்தன் அதை பட்டாம்பூச்சி என்றோ வண்ணத்துப் பூச்சி என்றோ சொல்லவேயில்லை. அதன் சிறகை அவர் மறைத்துள்ளார். ஆனால் கவிதை படபடக்கிறது.  

பாண்டி ஆடிய பூச்சி

மாசுபடாத மஞ்சள் சிறகைப்
படபடத்துத்
தோட்டத்தில் பறந்தது பூச்சி

செடிகளைக் கட்டங்களாகக் கொண்டு
பாண்டி ஆட்டம் ஆடிப்
பறந்தது பூச்சி.
எந்தக் கருவிக்குள்ளும் பதிவு படாத
சிறிய புயலைத் தான் செல்லும் வழியில்
எழுப்பிப் பறந்தது பூச்சி.
பார்வையால் பின்தொடர்ந்த போதே
மறைந்துவிட்டது பூச்சி. கனவில்
மூழ்கிக் கரைந்த ஒரு நிகழ்வு போல.

ஆத்மாநாமின் ‘இழுப்பறைகள் கொண்ட மேஜை’-யில் துணிகள் என்று அவர் குறிப்பிடுவதில் அவரது தனிவாழ்க்கையின் சாயலும் படிந்திருப்பதாக நான் ஊகிக்கிறேன். குழந்தைகளுக்கான ஆடைகளை உற்பத்தி செய்யும் ‘டாப் டென்’ என்ற நிறுவனத்தைத் தொடங்கி தொடர்ந்து நடத்த முடியாமல் விடுகிறார். அதற்குப் பிறகுதான் அவரது சிக்கலான வருடங்கள் தொடங்குவதாக பிரம்மராஜன் குறிப்பிடுகிறார்.      


Comments

Popular posts from this blog

அந்த ஆலயத்தில் கடவுள் இல்லை - ரவீந்திரநாத் தாகூர்

அரச சபை ஊழியன் சொன்னான், “ராஜாவே, பணிவான வேண்டுகோள்களை விடுத்தும், மனிதர்களில் சிறந்தவரும் அருந்துறவியுமானவர், பொன்னால் நீங்கள் உருவாக்கிய ஆலயத்துக்குள் வருவதற்கு மறுக்கிறார். சாலை ஓரத்து மரத்தின் கீழே அமர்ந்து கடவுளைப் பாடிக் கொண்டிருக்கிறார். பக்தர்கள் அவரை பெரும் எண்ணிக்கையில் சூழ்ந்துள்ளனர். ஆனந்தத்தில் அவர்களிடமிருந்து பெருகும் கண்ணீரோ நிலத்திலுள்ள புழுதியை எல்லாம் கழுவுகிறது. நீங்கள் உருவாக்கிய ஆலயமோ சீந்துவார் அற்றுக கிடக்கிறது.

புதரில் தனது இதழ்களை விரிக்கும் மலரின் வாசனைகண்டு பொன்முலாம் பூசிய தேன்பானையைப் புறக்கணித்து, பித்தேறிப் புதரை நோக்கி தமது தாகத்தைத் தீர்க்கப் போகும் தேனீக்கள்  போலத்தான் மக்கள். அவர்களுக்கு பொன்னால் நிறைந்த மாளிகை ஒரு பொருட்டுமில்லை. சொர்க்கத்தின் நறுமணத்தைப் பரப்பும் விசுவாசமுள்ள இதயத்தில் உள்ள மலரை நோக்கி மொய்க்கிறார்கள். ஆபரணங்களிட்டு அலங்கரிக்கப்பட்ட பீடத்தில் காலியான கோயிலில் நமது கடவுள் அமர்ந்திருக்கிறார் தனிமையில்.
அதைக் கேட்டு எரிச்சலுற்ற மன்னன் அரியணையிலிருந்து எழுந்து
துறவி அமர்ந்திருக்கும் மரத்தை நோக்கிக் கிளம்பினார்.

துறவியின் முன்னால் தாழ…

ஹாருகி முராகமி - என் தந்தையின் நினைவுகள்

ஒருபூனையைதொலைத்தல்!


தமிழில்: ஷங்கர்ராமசுப்ரமணியன் எனது தந்தை குறித்து எனக்கு நிறைய நினைவுகள் இருக்கவே செய்கின்றன. நான் பிறந்ததிலிருந்து பதினெட்டு வயதில் வீட்டை விட்டு வெளியேறும் வரை அத்தனை பெரிதாக இல்லாத வீட்டில் ஒரே கூரையின் கீழ் வாழ்ந்துவந்ததை வைத்துப் பார்த்தால் அது இயற்கையானதே. பெரும்பாலான குழந்தைகளுக்கும் பெற்றோர்களுக்கும் உள்ளதைப் போன்றே, எனது தந்தை குறித்த எனது நினைவுகள் சில மகிழ்ச்சியானவையாகவும், சில அப்படிச் சொல்ல முடியாததாகவும் இருந்திருக்கலாம். ஆனால் என் மனத்தில் திட்டவட்டமாக உள்ள நினைவுகள் இந்த இரண்டு பிரிவையும் சேராதவை; சாதாரண நிகழ்ச்சிகள் தொடர்பான நினைவுகள்.

உதாரணத்துக்கு ஒரு நிகழ்ச்சி:

நாங்கள் சுகுகவாவில்( நிஷினோமியா நகரத்தின் ஒரு பகுதி, ஹியோகோ உள்ளாட்சி மாநிலம்) வாழ்ந்துவந்த போது, ஒரு பூனையைத் தொலைப்பதற்காக ஒரு நாள் கடற்கரைக்குப் போனோம். அது குட்டி அல்ல; வயதான பெண் பூனை. கொண்டு போய் விடுவதற்கான காரணத்தை என்னால் நினைவுகூர முடியவில்லை. நாங்கள் வாழ்ந்துவந்த வீடு தோட்டத்துடன் கூடிய, ஒரு பூனைக்குத் தாராளமாக இடமுள்ள தனி வீடுதான். தெருவிலிருந்து வீட்டுக்கு வந்ததாக இருக்கலாம்; …

அருவியை மௌனமாக்கும் சிறு செடி கவிதை

உலகின் வெவ்வேறு தேசங்கள், கலாசாரம், அழகியல், அரசியல் பின்னணிகள் கொண்ட கவிஞர்களையும் கவிதைகளையும் அறிமுகம் செய்து எஸ். ராமகிருஷ்ணன் தடம் இதழில் தொடராக எழுதிய கட்டுரைகளின் தொகுப்பு ‘கவிதையின் கையசைப்பு’. இதில் 12 கவிஞர்களும் அவர்கள் கவிதைகளும் அறிமுகம் செய்யப்பட்டுள்ளார்கள். ஒரு மாத இடைவெளி கொடுத்து அந்தந்தக் கவிஞர்களையும் அவர்களது கவிதைகளையும் வாசிப்பதற்கான அவகாசம் தேவைப்படும் அளவுக்கு திடமான அறிமுகங்கள் இவை.
ஒரு ஜப்பானியக் கவிஞரையும் ஒரு ரஷ்யக் கவிஞரையும் அவர்களது கவிதைகளையும் எனக்கு ஒரு நாளில் குறிப்பிட்ட இடைவெளியில் படிப்பது மூச்சுமுட்டுவதாக இருந்தது. ஒரு கோள் இன்னொரு கோளுடன் மோதுவது போல மூளையில் கூப்பாட்டையும் ரப்ச்சரையும் உணர்ந்தேன்.
எஸ். ராமகிருஷ்ணன், ஒவ்வொரு கட்டுரையிலும் அவனது உலகத்தை அறிமுகப்படுத்தும் போது, கவிதை குறித்த அந்தந்தக் கவிஞர்களின் சிந்தனைகளையும் தனது எண்ணங்களையும் சேர்த்தே தொடுத்துச் செல்கிறார்.
000
ஒரு கவிதையை எப்போதும் அகத்தில் சமைப்பவனாக, கவிதை ரீதியில், படிமங்கள், உருவகங்களின் அடிப்படையிலேயே சிந்திப்பவனாகவும் பேசுபவனாகவும் இருக்கிறேன். ஆனால், கவிதை என்றால் என்னவ…