Skip to main content

அமேசான் கிண்டிலில் சந்தோஷத்தின் பெயர் தலைப்பிரட்டை




எனது திருமணத்துக்குப் பிறகு 2005-ம் ஆண்டு வெளியான தொகுதி இது. எனது மகள் வினுபவித்ரா பிறந்த வருடம். குடும்ப வாழ்க்கை கோரும் ஒழுங்கு, ஏற்பாடுகளுக்குள் என்னால் இயல்பாகப் பொருந்த முடியாமல் ஒரு நோய்த்தன்மையை உணர்ந்த காலகட்டத்தில் எழுதப்பட்ட கவிதைகள் இவை. குணமூட்டி என்ற சொல்லை இதன் அடிப்படையில் தான் உருவாக்கி
கவிதைகளில் புழங்க விடுகிறேன். உடல் என் மீது சுமையாக, சிறையாக பிரக்ஞையோடு இறங்கிய நாட்கள் அவை.

‘சந்தோஷத்தின் பெயர் தலைப்பிரட்டை’ முன்னுரையை, சமீபகாலமாக நான் ஒரு குணமூட்டியைத் தேடி வருகிறேன் என்றுதான் ஆரம்பிக்கிறேன். முதல் கவிதையும் நோய், நோய்மை தொடர்பான கவிதைதான். இப்படியான சூழலில்தான், நடனக் கலைஞர் சந்திரலேகாவை அவரது வீட்டுக்குப் போய்ப் பார்க்கத் தொடங்கினேன். அவர் வீட்டில் நடந்த களறி பயிற்சியில் சேர்ந்து சில நாட்களில் விடவும் செய்தேன். உடம்பு தொடர்பான கவனம், உடம்பின் ஆற்றல், ஆரோக்கியத்துக்கும் மனத்தின் ஆரோக்கியம், ஆற்றலுக்கும் உள்ள உறவு அப்போதுதான் எனக்குத் தெரியத் தொடங்கியது. உடம்பு தான் வெளியாக இயற்கையாக பிரபஞ்சமாக விரிந்திருக்கிறது என்பதை அறியும் கல்வியை என்னிடம் தொடங்கி வைத்தவர் சந்திரலேகா.

இந்த நாட்களில் தான் ஒரு இந்திய, தமிழ் காஃப்காவை அமரர் கே. என்ற பெயரில் கதாபாத்திரமாக என் கவிதைகளில் உருவாக்குகிறேன். சில ஆண்டுகள் தளவாயோடு சேர்ந்து எனக்கும் நண்பராகத் திகழ்ந்த எழுத்தாளர் கோபி கிருஷ்ணனின் சாயல், அவருடன் ஏற்பட்ட சில
நிகழ்ச்சிகள் அமரர் கே. கவிதைகளில் உண்டு.

அலுவலகத்தை, வயிற்றுப்பாட்டுக்காகச் செய்யும் ஊழியத்தைச் சிறையாக அப்போது பாவித்த எனது அல்லல்களும் மூச்சுமுட்டலும் அமரர் கே.யில்
உண்டு. சா. தேவதாஸ் மொழிபெயர்த்த காஃப்காவின் குறுங்கதைகள், கடிதங்களைப் படித்தது இதற்குத் தூண்டுதலாக இருந்திருக்க வேண்டும். மின்பிம்பங்கள் நிறுவனத்தில் நடிகை ஊர்வசியுடன் பணியாற்றிய போது, அவரது குட்டி மகள் தேஜஸ்வினி எனக்கு அறிமுகமானாள்.

அவளது பெயரில் ஒரு கற்பனை மகளுக்கு எழுதிய கவிதைகளும் இதில் என்னை இப்போதும் கவர்பவை. அவளுக்கு அவளது அம்மாவின் கோமாளி முகம் உண்டு. அந்த முகம் இந்தக் கவிதைகளில் முழுமையாகச் சேகரமாகியுள்ளது.

சி. மோகனின் ‘அகம்’ அலுவலகத்தில் தான் இந்த நூலின் டைப்செட் நடந்தது. அவருடைய நேர்த்தி புத்தகத்தின் உள்பக்கங்களில் உள்ளது. சந்தியா நடராஜன் தான் இத்தொகுப்பையும் பதிப்பித்தார். ஒரு நாள், ஓவியர் மருதுவின் வீட்டிலிருந்து தொலைபேசியில் அழைத்தார். தொகுப்புக்கான அட்டை வடிவமைப்புக்கு எனது விருப்பத்தைச் சொல்லச் சொன்னார்.
தொலைபேசியில் மருதுவே வந்தார். அட்டையில் யானை, மீன் எல்லாம் இருக்க வேண்டும்.

ஆனால், மறைந்து இருக்க வேண்டும் என்று சொன்னனேன். உடனடியாகப் புரிகிறது என்று சொல்லிவிட்டு போனை வைத்துவிட்டார். ஸ்பானிய ஓவியர் ஜூவான் மிரோ-வின் பெயர், இந்த அட்டைப்படம் வழியாகத்தான் எனக்கு
அறிமுகமானது. மிரோ எனது கவிதை உலகத்துக்கு மிகவும் நெருக்கமானவர் என்ற உணர்வு இப்போதும் உள்ளது. பளிச்சிடும் வண்ணங்களும் பறவைகள், விலங்குகளும் கொண்ட உலகம் அவருடையது. மிரோவை அறிமுகப்படுத்தியதற்காக ஓவியர் மருதுவை என்றும் ஞாபகத்தில்
வைத்திருப்பேன். ஜூவான் மிரோவின் சேவல் ஓவியத்தை மட்டும் ஆர்வமிருப்பவர்கள் போய் இணையத்தில் பாருங்கள்.



தேசிய நாட்டுப்புறவியல் உதவி மையத்தில் சில மாதங்கள் பணியாற்றிபோது, ஆய்வு உதவியாளராக குஜராத், ராஜஸ்தான் மாநிலங்களுக்குச் சென்ற அனுபவங்கள் மறக்க முடியாதவை. வறுமை, ஏற்றத்தாழ்வுகள், சாதிய அவலங்கள் ஆகிய புழுதிகளோடு, இந்தியத்
தன்மை என்னவென்பதை ஆஜ்மீர் நகரத்தில் செலவழித்த நாட்கள் தான் அறிமுகப்படுத்தியது.

இந்தத் தொகுதியின் கடைசிக் கவிதை, சூபி குருவான முகைதீன் சிஷ்டி தர்காவின் நினைவில் எழுதப்பட்டது. ஆஜ்மீர் தர்காவின் நீங்காத ரோஜா மணமும், இன்னும் மின்னும் தங்கம் கலக்கப்பட்ட வண்ண ஓவியங்கள் படிப்படியாக உதிர்ந்துகொண்டிருக்கும் அதன் சுவர்களும், மொகலாய மன்னர்களின் நினைவுகளும், அவர்கள் அளித்த கொடைகளின் அடையாளங்களும், யாசகம் கேட்டு குழந்தைகளும் பெரியவர்களும் கொத்துக் கொத்தாக கைகளை நீட்டிக் கொண்டேயிருக்கும் எதார்த்தமும் இன்னமும் எனது உடலுக்குள் இருக்கின்றன. இனிப்பல்லாத பெரிய விட்டம்கொண்ட தடித்த ஆப்கன் ரொட்டியை அங்கேதான் பார்த்தேன். இந்த உலகின் மிகச்சுவையான லஸ்சியும் ரோஜாவின் நிறம் கொண்ட பெண்களும் என் அகத்தில் எப்போதும் இருப்பார்கள்.

இந்தத் தொகுப்பை நண்பன் தளவாய் சுந்தரத்துக்கு சமர்ப்பணம் செய்தேன்.

Comments

Popular posts from this blog

அந்த ஆலயத்தில் கடவுள் இல்லை - ரவீந்திரநாத் தாகூர்

அரச சபை ஊழியன் சொன்னான், “ராஜாவே, பணிவான வேண்டுகோள்களை விடுத்தும், மனிதர்களில் சிறந்தவரும் அருந்துறவியுமானவர், பொன்னால் நீங்கள் உருவாக்கிய ஆலயத்துக்குள் வருவதற்கு மறுக்கிறார். சாலை ஓரத்து மரத்தின் கீழே அமர்ந்து கடவுளைப் பாடிக் கொண்டிருக்கிறார். பக்தர்கள் அவரை பெரும் எண்ணிக்கையில் சூழ்ந்துள்ளனர். ஆனந்தத்தில் அவர்களிடமிருந்து பெருகும் கண்ணீரோ நிலத்திலுள்ள புழுதியை எல்லாம் கழுவுகிறது. நீங்கள் உருவாக்கிய ஆலயமோ சீந்துவார் அற்றுக கிடக்கிறது.

புதரில் தனது இதழ்களை விரிக்கும் மலரின் வாசனைகண்டு பொன்முலாம் பூசிய தேன்பானையைப் புறக்கணித்து, பித்தேறிப் புதரை நோக்கி தமது தாகத்தைத் தீர்க்கப் போகும் தேனீக்கள்  போலத்தான் மக்கள். அவர்களுக்கு பொன்னால் நிறைந்த மாளிகை ஒரு பொருட்டுமில்லை. சொர்க்கத்தின் நறுமணத்தைப் பரப்பும் விசுவாசமுள்ள இதயத்தில் உள்ள மலரை நோக்கி மொய்க்கிறார்கள். ஆபரணங்களிட்டு அலங்கரிக்கப்பட்ட பீடத்தில் காலியான கோயிலில் நமது கடவுள் அமர்ந்திருக்கிறார் தனிமையில்.
அதைக் கேட்டு எரிச்சலுற்ற மன்னன் அரியணையிலிருந்து எழுந்து
துறவி அமர்ந்திருக்கும் மரத்தை நோக்கிக் கிளம்பினார்.

துறவியின் முன்னால் தாழ…

ஹாருகி முராகமி - என் தந்தையின் நினைவுகள்

ஒருபூனையைதொலைத்தல்!


தமிழில்: ஷங்கர்ராமசுப்ரமணியன் எனது தந்தை குறித்து எனக்கு நிறைய நினைவுகள் இருக்கவே செய்கின்றன. நான் பிறந்ததிலிருந்து பதினெட்டு வயதில் வீட்டை விட்டு வெளியேறும் வரை அத்தனை பெரிதாக இல்லாத வீட்டில் ஒரே கூரையின் கீழ் வாழ்ந்துவந்ததை வைத்துப் பார்த்தால் அது இயற்கையானதே. பெரும்பாலான குழந்தைகளுக்கும் பெற்றோர்களுக்கும் உள்ளதைப் போன்றே, எனது தந்தை குறித்த எனது நினைவுகள் சில மகிழ்ச்சியானவையாகவும், சில அப்படிச் சொல்ல முடியாததாகவும் இருந்திருக்கலாம். ஆனால் என் மனத்தில் திட்டவட்டமாக உள்ள நினைவுகள் இந்த இரண்டு பிரிவையும் சேராதவை; சாதாரண நிகழ்ச்சிகள் தொடர்பான நினைவுகள்.

உதாரணத்துக்கு ஒரு நிகழ்ச்சி:

நாங்கள் சுகுகவாவில்( நிஷினோமியா நகரத்தின் ஒரு பகுதி, ஹியோகோ உள்ளாட்சி மாநிலம்) வாழ்ந்துவந்த போது, ஒரு பூனையைத் தொலைப்பதற்காக ஒரு நாள் கடற்கரைக்குப் போனோம். அது குட்டி அல்ல; வயதான பெண் பூனை. கொண்டு போய் விடுவதற்கான காரணத்தை என்னால் நினைவுகூர முடியவில்லை. நாங்கள் வாழ்ந்துவந்த வீடு தோட்டத்துடன் கூடிய, ஒரு பூனைக்குத் தாராளமாக இடமுள்ள தனி வீடுதான். தெருவிலிருந்து வீட்டுக்கு வந்ததாக இருக்கலாம்; …

அருவியை மௌனமாக்கும் சிறு செடி கவிதை

உலகின் வெவ்வேறு தேசங்கள், கலாசாரம், அழகியல், அரசியல் பின்னணிகள் கொண்ட கவிஞர்களையும் கவிதைகளையும் அறிமுகம் செய்து எஸ். ராமகிருஷ்ணன் தடம் இதழில் தொடராக எழுதிய கட்டுரைகளின் தொகுப்பு ‘கவிதையின் கையசைப்பு’. இதில் 12 கவிஞர்களும் அவர்கள் கவிதைகளும் அறிமுகம் செய்யப்பட்டுள்ளார்கள். ஒரு மாத இடைவெளி கொடுத்து அந்தந்தக் கவிஞர்களையும் அவர்களது கவிதைகளையும் வாசிப்பதற்கான அவகாசம் தேவைப்படும் அளவுக்கு திடமான அறிமுகங்கள் இவை.
ஒரு ஜப்பானியக் கவிஞரையும் ஒரு ரஷ்யக் கவிஞரையும் அவர்களது கவிதைகளையும் எனக்கு ஒரு நாளில் குறிப்பிட்ட இடைவெளியில் படிப்பது மூச்சுமுட்டுவதாக இருந்தது. ஒரு கோள் இன்னொரு கோளுடன் மோதுவது போல மூளையில் கூப்பாட்டையும் ரப்ச்சரையும் உணர்ந்தேன்.
எஸ். ராமகிருஷ்ணன், ஒவ்வொரு கட்டுரையிலும் அவனது உலகத்தை அறிமுகப்படுத்தும் போது, கவிதை குறித்த அந்தந்தக் கவிஞர்களின் சிந்தனைகளையும் தனது எண்ணங்களையும் சேர்த்தே தொடுத்துச் செல்கிறார்.
000
ஒரு கவிதையை எப்போதும் அகத்தில் சமைப்பவனாக, கவிதை ரீதியில், படிமங்கள், உருவகங்களின் அடிப்படையிலேயே சிந்திப்பவனாகவும் பேசுபவனாகவும் இருக்கிறேன். ஆனால், கவிதை என்றால் என்னவ…