Skip to main content

அமேசான் கிண்டிலில் மிதக்கும் இருக்கைகளின் நகரம்



மிதக்கும் இருக்கைகளின் நகரம் அமேசானில் கிண்டில் பதிப்பாக வாங்க



இது எனது முதல் தொகுப்பு. 2001-ம் ஆண்டு வெளியானது. ஒரு கவிஞனின் முதல் தொகுப்பிலிருக்கும் கட்டற்ற ஆற்றல், உள்ளடக்க ரீதியான சாத்தியங்கள், பேதைத்தன்மை கொண்ட கவிதைகள் இவை. 1990களின் பின்பகுதியில் எஸ். ராமகிருஷ்ணனுடன் ஏற்பட்ட நேரடிப் பரிச்சயமும் அவரது மொழியின் பாதிப்பும் இந்தக் கவிதைகளில் தொழில்பட்டிருப்பதை உணர்கிறேன். கோணங்கி, பிரம்மராஜனின் எழுத்துகளின் தாக்கமும் இந்தக் கவிதைகளில் அப்போது இருந்திருக்கின்றன. சென்னைக்குப் படிக்க வந்தபோது அண்ணன் வீட்டில் பார்த்த, ஒரு தலைமுறையையே
ஈர்த்திருந்த எம்டிவி பாடல்களின் சர்ரியல் காட்சிகளையும் அதன்
உள்ளடக்கத்தையும் அப்படியே கவிதைகளில் மொழிபெயர்க்கவும் முயன்றிருக்கிறேன் இத்தொகுப்பில். ஒரு இளைஞனின் விடலைத்தனங்கள், ஒரு பெண்ணுடனான உறவு சார்ந்த பகல் கனவுகள், கற்பனைகள் ரொமாண்டிக்கான தன்மையில் இந்தத் தொகுப்பில் பதிவாகி இத்தொகுப்போடு விடைபெற்றும் விட்டன. பிரெஞ்சிலிருந்து அந்தக்
காலகட்டத்தில் வெ. ஸ்ரீராம் மொழிபெயர்த்து வெளியான ழாக் ப்ரெவரின் தாக்கம் இந்தத் தொகுதியின் நல்ல கவிதைகளில் செல்வாக்கைச் செலுத்தியிருக்கிறது.



சொந்தமாகப் பணமின்றி, ஒரு கவிஞனின் கவிதைத் தொகுதி, அதுவும் முதல் தொகுதி வெளிவருவது அபூர்வமாக இருந்த ஒரு காலகட்டத்தில் எனது கவிதைகளைச் சேர்த்து புத்தகமாகக் கொண்டுவரலாம் என்று முதலில் ஆசைப்பட்டவர் எஸ். ராமகிருஷ்ணன்.

அப்புறம் எனது கவிதை கைப்பிரதி கைமாறி கைமாறி இரண்டு மூன்று வருட காலத்துக்குப் பின்னர் மருதா பாலகுருசாமியால் வெளியிடப்பட்டது. கவிதைத் தொகுப்பு வெளியாவதற்கு மூன்று ஆண்டுகளுக்கு முன்னரே ஓவியர் நடேஷின் ஓவியம்தான் என்று முடிவுசெய்து அவரது ஓவிய கான்வாஸ் ஒன்றை பையில் வைத்துக் கொண்டே பல நாட்கள் சென்னையில் அலைந்திருக்கிறேன். சென்னையில் எனக்கு நண்பனாகவும் நெருக்கமான முதல் நவீன ஓவியர் அவர். தர்க்க ஒழுங்கில்லாமல் கலைஞனுக்குரிய தெறிப்புகளுடன் குறுக்குமறுக்காகப் பேசும் அவரது மொழியாலும் ஆளுமையாலும் ஈர்க்கப்பட்டுத்தான் அவரது ஓவியம் அட்டையாக இருக்க வேண்டுமென்று முடிவுசெய்தேன். என் பெயரில் ஒரு புத்தகம் என்பது அவ்வளவு பெரிய கனவாக இருந்தது. காயிதே மில்லத் கல்லூரியில் புத்தகக் கண்காட்சியின் போது ஒரு மாலை வேளையில், பாலகுருசாமி கொண்டுவந்த புத்தகத்தை கையால் எடுத்துப் பார்த்துவிட்டு, அங்குள்ள புல்வெளி மைதானத்தில் நின்று ஆகாயத்தை நோக்கி உயரத் தூக்கி எறிந்து கையில் பிடித்தது இன்றும் ஞாபகத்தில் உள்ளது. இப்புத்தகத்தைத் தானே தேடிப் படித்ததாக அடுத்தவாரமே ஆனந்த விகடனில் ‘கற்றதும் பெற்றதும்’ பகுதியில் சுஜாதா ஒரு பக்கத்துக்கு எழுதி அப்போதைய நிலையில் ஒரு பெரும்  கவனத்தை இந்தப் புத்தகத்துக்குக் கொடுத்தார்.

கவிதை என்பது மேலானது, கவிதை வழியாக இந்த உலகத்தை அன்றாடம் அணுகும் செயல் என்பது அதைவிடவும் மேலானது; அதைத்தவிர வேறெந்த உயர்ந்த அடையாளமும் தேவையில்லை; அது அவசியமும் இல்லை என்ற ஓர்மையும், கவிஞனாக அங்கீகாரமோ அடையாளமோ பெறுவதற்கு முன்னரும், எனது எத்தனையோ அன்றாடப் போராட்டங்களுக்கு மத்தியிலும்
எனக்கு இருந்திருக்கிறது. அதை இத்தொகுப்பின் கவிதைகளை மீண்டும் பார்க்கும்போது பெருமிதத்தோடு உணர்கிறேன்.

மொழியும் அதுதொடர்பிலான கனவும் கொடுத்த கொடைதான் இப்போதுள்ள நான். அந்தப் பெருமிதம் தரும் உயிர்ப்பை என்னிடம் எனது இளம்வயதில் போஷித்தவர்களாக லக்ஷ்மி மணிவண்ணனும், சுந்தர ராமசாமியும், சி. மோகனும் இருந்திருக்கிறார்கள். அவர்களுக்கு எனது பணிவு. கல்லூரியில் முதல் ஆண்டில் அறிமுகமாகி இன்றுவரை எனக்கு
அனுசரணையாக இருக்கும் நண்பன் தளவாய்க்கு இதில் சில
கவிதைகளை எழுதியிருக்கிறேன். அந்தக் கவிதைகளின் மீது
காலத்தின் ஒளி கூடுதலாக ஏறியுள்ளதைப் பார்க்கச் சந்தோஷமாக உள்ளது. அவன் என்னைவிடப் பக்குவமானவன், அவன் என்னைவிடப் பொறுமையானவன், அவன் என்னைவிட நல்ல நண்பன். என்னளவு அவன் என்னிடம் அன்பாக இல்லை என்ற குறை இருந்தது அந்த வயதுகளில். இப்போது இல்லை.

இத்தொகுப்பை எனது அம்மாவுக்கும், சென்னையில் எனக்கு நிழல்தந்த கைலாசம் அண்ணனுக்கும் பல ஆண்டுகள் அன்னம் தந்து பசியாற்றிய அண்ணி பானுமதிக்கும் சமர்ப்பணம் செய்தேன். இப்போதும் அவர்களுக்கே.

அமேசான் கிண்டில் பதிப்புக்கு மிக எளிய, அழகிய ஓவியத்தை உடனடியாக வரைந்து தந்த ஓவியர் சண்முகராஜுக்கு நன்றி. இந்தக் கவிதைகளின் மீது அப்போது படர்ந்திருந்த இருட்டை அவர் தனது ஓவியத்தின் வழியாகத் துடைத்துத் துலக்கமாக்கிவிட்டார்.



Comments

shabda said…
nice:)m going to get

Popular posts from this blog

விகடன் என்னும் ஒரு பெருநிறுவனத்துக்கு எதிராக எளியவர் பச்சோந்தி பெற்றிருக்கும் வெற்றி

கரோனா என்னும் இயற்கைப் பெருந்தொற்று, இந்தியா போன்ற வளர்முக சமூகத்தில், அடிமட்டத்தில் உள்ள மக்களின் ஏற்கெனவேயுள்ள துயரங்களைக் கூட்டி, ஒரு இயற்கைப் பேரிடர்கூடக் கடைசியில் ஏழைகளது தலையிலேயே பிரமாண்டமான சுமைகளை இறக்குகிறது என்பதை மீண்டும் நிரூபித்தது. முகமூடி அணிவதையும், மனிதர்களைத் தொடாத இடைவெளியையும், அனுமதிக்கப்பட்ட தீண்டாமையையும் பணக்காரர்களும் உயர்சாதியினரும் தான் பெருந்தொற்றுக் காலத்தைச் சாதகமாக்கி இயற்கையானதாக, சௌகரியமானதாக மாற்றிக் கொண்டிருக்கின்றனர். மத்தியில் ஆளும் பாஜக அரசு தனது கொடுங்கோன்மையை, இந்தப் பெருந்தொற்றின் முகமூடியை அணிந்தே வேறு வேறு வகைகளில் குடிமக்கள் மீது இறக்கியது.      இந்தப் பெருந்தொற்று நெருக்கடியைப் பயன்படுத்திக் கொண்டு தொழிலாளர்களை வெளியேற்றி பல தொழில்துறைகளில் பத்திரிகை துறையும் ஒன்று. நாட்டில் நடக்கும் அவலங்கள், அரசியல்வாதிகளின் தகிடுதித்தங்களை எல்லாம் உரத்துப் பேசும் ஊடகங்களும், எழுதும் பத்திரிகையாளர்களுக்கும் தங்கள் உரிமைகளைப் பேசுவதற்கு இன்னமும் சரியான அமைப்போ, அவர்களது உரிமைகளைப் பாதுகாப்பதற்கான சட்டங்களோ வலுவாக இல்லாத நிலையில், இந்தியா முழுவதும் தி இந

ஒருநாள் - நகுலன்

   ஈசுவரஸ்மரணையிலேயே தன் ஸ்மரணையை உலகைவிட்டு சுழலாமல் வாழ்வை நடத்திவந்த பரமஹம்ஸரைச் சுற்றி சிஷ்யர்கள் வந்து போய்க் கொண்டிருந்தனர் . பிற்காலம் உலகப் பிரசித்தி பெற்ற நரேந்திரநாத தத்தர் , உலகறியாத  ஆ னால் பரமஹம்ஸருக்கு வேதாந்தங்களை உபதேசித்துவிட்டு விடை பெற்றுக்கொண்ட மகான் தோதாபுரி , உறவினனான இருதய முகர்ஜி பிரம்ம ஸமாஜிகளான கேசவசந்திர சேனர் , சாஸ்திரி சிவநாத பாபு , பிரதாப சந்திர முஜும்தார் , வைதிக ரத்தினமான கிருஷ்ண கிஷோர் சாதகர்களான கௌரங்கஸ்வாமி , நித்தியானந்தஸ்வாமி , வைத்தியரானசசாதரபண்டிதர் , கோடீச்வரரானயதுநாதமல்லீக் ,  ராணிராஸமணியின் மருமகனான மதுரபாபு இப்படியாகப் பலரும் பரமஹம்ஸரைப் பார்த்து அளவளாவ வந்து போய்க் கொண்டிருந்தனர் .  இவர்களுடன் பரமஹம்ஸர் முழுவிவகார ஞானத்துடன் பேசுவதை முதல் தடவையாகப் பார்ப்பவர்கள் அவர் உலகை நிராகரித்தவர் என்று சொன்னால் அதிசயப்படுவார்கள் . அவரவர் - யதுநாத மல்லிக்கிலிருந்து தோட்டி குஞ்சன் வரை -  அவரவர் தங்கள் கஷ்டங்களைச் சொல்லி , அவருடைய திருஷ்டாந்தக் கதைகள் மூலம் சாந்தி பெற்றுப் போவார்கள் . அவர்கள் எப்பொழுது போவார்கள் வருவார்கள் என்பதும் நிச்சயமில்லை .

நீலக்குதிரைகள் - மேரி ஆலிவர்

நான்கு நீலக்குதிரைகள் ஓவியத்துக்குள் நுழைகிறேன் அது சாத்தியமாவதில் எனக்கு ஆச்சரியம் கூட இல்லை. நான்கில் ஒரு குதிரை என்னை நோக்கி நடந்துவருகிறது. அதன் நீல மூக்கு என்னிடம் லேசாக நீள்கிறது. நான் எனது கையை அதன் நீலப்பிடறியில் இட்டு கட்டிக் கொள்கிறேன். என் புளகிதத்தை அது அனுமதிக்கிறது. ஓவியன் ப்ரான்ஸ் மர்க் மூளையில் வெடிகுண்டின் உலோகத்துண்டு தாக்கி இறந்துபோனான். போரென்றால் என்னவென்று அந்த நீலக்குதிரைகளுக்கு விளக்குவதை விட நான் இறந்தே விடலாம். அவை பீதியில் மயக்கம் போட்டு விழுந்துவிடும் அல்லது அதை அவற்றால் நம்பவே முடியாது. ப்ரான்ஸ் மர்க் உனக்கு எப்படி நன்றி சொல்வது. நமது உலகம் காலப்போக்கில் கூடுதலாக அன்பானதாக ஆகலாம். அழகான ஒன்றை ஆக்கும் வேட்கை நம் எல்லாருக்குள்ளும் இருக்கும் கடவுளின் ஒரு சிறு துண்டாக இருக்கலாம். இப்போது அந்த நான்கு குதிரைகளும் நெருக்கமாக வந்து ரகசியங்கள் சொல்ல இருப்பதைப் போல என்னை நோக்கி தங்கள் தலையைத் தாழ்த்துகின்றன அவை பேசவேண்டுமென்று நான் எதிர்பார்க்கவில்லை அவை பேசவும் செய்யாது. என்ன சொல்லக் கூடும் அவை இத்தனை அழகாக