Skip to main content

மனம் பிறப்பிக்கும் நரகங்கள்


என்னுடன் திருக்கழுகுன்றம் பாலிடெக்னிக்கில் படித்த, இன்னமும் தொடர்பில் இருக்கும் ஒரே சகாவான யோகானந்தின் வீட்டுக்கு சமீபத்தில் போயிருந்தேன். மதிய உணவுக்குப் பிறகு, அப்போதுதான் ஞாபகம் வந்தது போலச் சொன்னான், காவிரி வளநாடன் இறந்துவிட்டான்  என்று. எனக்கு உடனே அதிர்ச்சியாக இருந்தது. என்னைவிட இரண்டு வயதாவது இளையவன். நான் ப்ளஸ் டூ முடித்து கல்லூரியில் ஓராண்டு படித்து பாலிடெக்னிக்குக்கு வந்தவன். அவனோ பத்தாம் வகுப்பு முடித்து வந்தவன். குள்ளமாக, கம்பீரமாக மீசை, தாடி வளர்ந்து அதன் பெருமிதமோ தன் பெயரின் பெருமிதமோ துலங்க, கைகளைப் பின்னால் கட்டியபடி லுங்கியுடன் விடுதியில் நடமாடும் அவனது தோற்றம் ஞாபகத்துக்கு வந்தது.

திருமணமாகி குழந்தை பிறந்தபிறகு ஒரு நாள் நெஞ்சுவலி என்று சொல்லி மருத்துவமனைக்கு கொண்டுபோவதற்குள் இறந்துவிட்டான் என்று யோகானந்த் சொன்னான்.

என்னைவிட இரண்டு வயது குறைவான அவன் இறந்துபோய்விட்டான், நான் இருக்கிறேன். மரண அஞ்சலி சுவரொட்டிகளைப் பார்க்கும் போதும், அதில் போட்டிருக்கும் வருடத்தைக் கணக்கு செய்து இறந்தவர் என்னைவிட இளையவர் என்றால் சிறிது துணுக்குறுகிறேன். இது ஒரு அபத்தம் என்று தோன்றுவதுண்டு. காவிரி வளநாடன் போய்விட்டான். நான் இருந்துகொண்டிருக்கிறேன்.

யோகானந்த் வீட்டிலிருந்து வண்டியில் திரும்பும்போது, காவிரி வளநாடனின் மரணம் திரும்ப மேலேறி வந்தது. அவனுடன் விடுதியில் நடந்த ஒரு தகராறு ஞாபகத்துக்கு வந்தது. உடனேயே துரையரசனும் எனக்கு ஞாபகத்துக்கு வந்தான். படித்து முடித்தபிறகு பார்க்கவே பார்க்காத அவனது பெயரும் முகமும் ஏன் எனது நினைவில் மேலேறி வருகிறது?

அவனுக்கும் எனக்கும் இன்னொரு சந்தர்ப்பத்தில் ஏற்பட்ட சண்டையில் என்னைக் கன்னத்தில் அடித்து, செவிப்பரையில் சின்னதாகச் சேதம் ஏற்படுத்தியவன் அவன்.

காவிரி வளநாடன் மரணமடைந்துவிட்ட செய்தியை அறிந்த மனம், அடுத்து எனது காதைச் சேதப்படுத்திய துரையரசனை, 24 ஆண்டுகாலத்துக்குப் பிறகு எழுப்பி அழைத்து வந்தது. அடுத்து அவன்தானா என்று குரோதம் தொனிக்கக் கோர்த்துக் கேட்டது. காவிரி வளநாடன் இறந்துவிட்டான் என்ற செய்தி தவறானதாகக் கூட இருக்கலாம். அதைப் பற்றிக்கொண்டு இன்னொரு எதிரியின் மரணத்தை மனம் ஜபிக்கத் தொடங்கிவிட்டது.

நகுலனின் ‘அலைகள்’ கவிதை ஞாபகத்துக்கு வருகிறது.


நேற்று ஒரு கனவு

முதல் பேற்றில்

சுசீலாவின்

கர்ப்பம் அலசிவிட்டதாக

இந்த மனதை

வைத்துக் கொண்டு

ஒன்றும் செய்ய முடியாது. 


ஆமாம் ஒன்றும் செய்ய முடியாத இந்த மனத்தை வைத்துத்தான் நாம், நமது பெரும்பாலான தருணங்களில் செயல்படுகிறோம். இந்த மனம் கொள்ளும் வன்மம், குரோதம், வெறுப்பு, மாய்மாலத்துக்குத் தான் எத்தனை லட்சியங்களின் அலங்காரங்கள்; கருவறையில் இருத்திச் செய்யும் உபாசனைகள்.

கொலையும், அழிப்பும் இயல்பான உணர்ச்சி. தர்க்கங்களின்றி இருந்தபோது அவை அழகானவையாக இருந்தன. அது இயல்பாகத் தோன்றி, நான் அதன்மீது ஏறாவிட்டால், மறைந்துவிடும் பிராணியும் கூட.

அந்த இயல்பான உணர்ச்சிக்கு அதிகாரம், தர்க்கம், லட்சியங்களின் ரதம் பூட்டும்போது அந்த வாகனம் செல்லும் இடம் சாத்தான்குளம் காவல்நிலையம் ஆகிவிடுகிறது. சாத்தான்குளம் காவல் நிலையங்கள்  பெருகும்போது, இரைந்து கொண்டிருக்கும் வன்மத்தின் மூச்சிரைப்பு எங்கும் கேட்கத் தொடங்கியுள்ளது. இந்த மூச்சிரைப்பு தான் நாம் வரலாற்றில்  அடைந்திருக்கும் தோல்வியின் அடையாளம்.

கொடூரமான கற்பனைகளைப் பிறப்பிப்பது மனத்தின் வழக்கங்களில் ஒன்று. நரகத்தைப் பிறப்பிப்பது மனம்தான். நரகத்துக்கான நியதியையும் மனம் தான் கண்டுபிடிக்கிறது என்று போர்ஹெஸ் உரைக்கிறார்.

இந்த மனத்தை வைத்துக் கொண்டு ஒன்றும் செய்ய முடியாது, சரிதான்.

இங்கே சொல்லப்பட்ட சம்பவங்கள் உண்மை. பெயர்கள் கற்பனையே.
  

Comments

Popular posts from this blog

க்ரியா ராமகிருஷ்ணன் உருவாக்கிய புத்தக உணர்வு

தமிழில் மொழி, கலை, பண்பாடு சார்ந்த அறிவுத்துறைகளில் ஈடுபடுபவர்களின் எண்ணிக்கை தமிழகத்தின் மக்கள் தொகையை ஒப்பிடும்போது குறைவாகவே தொடர்ந்து இருந்துவருகிறது. அந்தச் சிறுபான்மை வட்டத்துக்குள் இருந்தவர்கள், இருப்பவர்கள் எல்லார் மீதும் தான் வெளியிட்ட புத்தகங்கள் மூலம் கடந்த நாற்பது ஆண்டுகளுக்கும் மேலாகத் தாக்கம் செலுத்துபவராக க்ரியா ராமகிருஷ்ணன் இருந்திருக்கிறார். நவீன இலக்கியம் தொடங்கி மொழியியல், தத்துவம், நாட்டார் வழக்காற்றியல், சினிமா, தொல்லியல், சூழியல், கானுயிரியல், மருத்துவம், ஆன்மிகம் என்று பல்வேறு அறிவுத்துறைகள் சார்ந்து தீவிரமான தேடல் உடைய தமிழர்கள் ஒவ்வொருவரும் க்ரியா வெளியிட்ட நூல்கள் சிலவற்றால் உந்துதலைப் பெற்றிருப்பார்கள். க்ரியா வெளியிட்ட அந்நியன், விசாரணை, அபாயம் போன்ற இலக்கிய நூல்களால் தாக்கம் பெற்றிருந்த லக்ஷ்மி மணிவண்ணன் வீட்டில் அவர் தொலைக்காத புத்தகங்களில் ஒன்றாக டேவிட் வெர்னர் எழுதிய ‘டாக்டர் இல்லாத இடத்தில்’ புத்தகத்தை அவரது மூத்த மகன் பிறக்கும்வரை பாதுகாத்தும் கையேடாகப் பயன்படுத்தியும் வந்தார். மூன்றாம் உலக நாட்டில் மருத்துவர் இல்லாத சூழலில், பேதி, காய்ச்சல், பிரசவம் ப

பெரியாரைப் பற்றி எழுதப்பட்ட நவீன கவிதையைப் படித்திருக்கிறாயா சங்கர்?

ஓவியம் : ராஜராஜன் எனக்குத் தெரிந்து இல்லை. அது ஆச்சரியமான விஷயம்தான். எத்தனையோ வரலாற்றுக் கதாபாத்திரங்கள் இடம்பெற்ற நவீன கவிதையில் பெரியார் பற்றி எழுதப்பட்ட கவிதை ஒன்றை இதுவரை நான் பார்த்ததில்லை. அழகுக்கும் அழகியலுக்கும் எதிரானவர் என்பதால் பெரியார் கவிதையில் இடம்பெறவே இல்லாமல் போனாரா சங்கர்? உண்மைக்கு அருகில் வரும் காரணங்களில் ஒன்றாக அது இருக்குமென்றுதான் தோன்றுகிறது. புனிதம் ஏற்றப்படாத அழகு என்று ஒன்று இருக்கிறதா? இயற்கை, கலாசாரம் உட்பட திரட்டப்பட்ட எல்லா செல்வங்களின் உபரியாகவும் பாகுபாட்டை உருவாக்குவதாகவும் அவர் கலையை கவிதையை அழகைப் பார்த்திருப்பார்தானே. அப்படியான பின்னணியில் அவர் கவிதையையும் கவிஞர்களையும் புறக்கணித்ததைப் போலவே நவீன கவிதையும் அவரைப் புறக்கணித்துவிட்டது போலும்.  அழகு ஒரு அனுபவம் இல்லையா சங்கர்? நல்ல என்று மனம் கொடுக்கும் அந்த விளக்கத்தின் வழியாக அங்கே பேதம் வந்துவிடுகிறது. அனுபவத்தின் பேதத்திலிருந்து தான் தீண்டாமை தொடங்குகிறது. அதனால்தான், தனது தடியால் அழகைத் தட்டிவிட்டு பாம்பைப் போலப் பிடித்து அடிக்க அலைந்தார் போலும் பெரியார். புதுக்கவிதை உருவான சூழலும், புதுக்கவிதைய

அந்த ஆலயத்தில் கடவுள் இல்லை - ரவீந்திரநாத் தாகூர்

அரச சபை ஊழியன் சொன்னான், “ராஜாவே, பணிவான வேண்டுகோள்களை விடுத்தும், மனிதர்களில் சிறந்தவரும் அருந்துறவியுமானவர், பொன்னால் நீங்கள் உருவாக்கிய ஆலயத்துக்குள் வருவதற்கு மறுக்கிறார். சாலை ஓரத்து மரத்தின் கீழே அமர்ந்து கடவுளைப் பாடிக் கொண்டிருக்கிறார். பக்தர்கள் அவரை பெரும் எண்ணிக்கையில் சூழ்ந்துள்ளனர். ஆனந்தத்தில் அவர்களிடமிருந்து பெருகும் கண்ணீரோ நிலத்திலுள்ள புழுதியை எல்லாம் கழுவுகிறது. நீங்கள் உருவாக்கிய ஆலயமோ சீந்துவார் அற்றுக கிடக்கிறது. புதரில் தனது இதழ்களை விரிக்கும் மலரின் வாசனைகண்டு பொன்முலாம் பூசிய தேன்பானையைப் புறக்கணித்து, பித்தேறிப் புதரை நோக்கி தமது தாகத்தைத் தீர்க்கப் போகும் தேனீக்கள்  போலத்தான் மக்கள். அவர்களுக்கு பொன்னால் நிறைந்த மாளிகை ஒரு பொருட்டுமில்லை. சொர்க்கத்தின் நறுமணத்தைப் பரப்பும் விசுவாசமுள்ள இதயத்தில் உள்ள மலரை நோக்கி மொய்க்கிறார்கள். ஆபரணங்களிட்டு அலங்கரிக்கப்பட்ட பீடத்தில் காலியான கோயிலில் நமது கடவுள் அமர்ந்திருக்கிறார் தனிமையில். அதைக் கேட்டு எரிச்சலுற்ற மன்னன் அரியணையிலிருந்து எழுந்து துறவி அமர்ந்திருக்கும் மரத்தை நோக்கிக் கிளம்பினார். துறவியின் முன்