Skip to main content

அபி ஊர்

 


சென்னையில் நான் பார்த்திராத அபூர்வக் காட்சி அது. பொங்கல் பண்டிகைக்குப் பிறகான நாள். ப்ரவுனியை சாயங்கால நடைக்கு அழைத்துச் செல்லும் சீதாபதி நகர் பகுதியில் நான்கு சாலைகள் சந்திக்கும் முனையில், ஊரடங்கு காலத்துக்குப் பிறகு இன்றுவரை இயங்காத இஸ்திரி வண்டிக்குப் பக்கவாட்டில் இருக்கும சிமெண்ட் பலகை இருக்கையில் மூன்று மூதாட்டிகள் ஏகாந்தமாக அமர்ந்திருந்தார்கள். யார் வீட்டுக்கும் சொந்தமில்லாமல், வேப்பமரத்தின் நிழலில் அமைந்திருக்கும் இருக்கை அது. மூன்று பாட்டிகளும் வெற்றிலை போட்டு சாயங்காலத்துக்குள் விரைந்து கொண்டிருக்கும் பொழுதில் சன்னமாக ஆசுவாசமாகப் பேசிக் கொண்டிருந்தார்கள். வீடுகளில் பணிசெய்யும் மூதாட்டிகள் அவர்கள். இருக்கையின் ஓரத்தில் பையில் கரும்பு இருந்தது. அவர்கள் முகங்களில் இருந்த சுருக்க ரேகைகளும் மூக்குத்தியும் அசைபோடும் வாயும் வேப்பமரமும் சேர்ந்து அங்கு ஏற்படுத்தியிருந்த அமைதியும் அந்த இடத்தை விச்ராந்தியாக  ஆக்கியிருந்தது. அந்த மூன்று பெண்களும் வேப்பமரமும் அதிலிருந்து உதிர்ந்த இலைகள் படிந்த தெருவும் படர்ந்து கொண்டிருந்த மாலையும் நகரத்துக்கு வெளியே இருப்பதாக எனக்குத் தோன்றியது.

அதற்குப் பிறகு தற்செயலாகப் படிக்கத் தொடங்கிய அபி கவிதைகளில் ‘மாலை - ஊர்’ என்ற கவிதையைப் படித்தேன். ‘பொழுதின் நினைவும் நினைவின் பொழுதும் இடைச்சுவர் தகர்ந்து ஒன்றினுள் ஒன்றாகி ஊர் ஆகின்றன’ என்று அதில் எழுதியிருந்தார். எனக்கு ஏற்பட்ட உணர்வு தொடர்பில் கூடுதல் புரிதலை இந்தக் கண்டுபிடிப்பின் வழியாக ஏற்படுத்துகிறார். பொழுதின் நினைவு என்று சொல்லும்போது புரிவது போன்று இருப்பது நினைவின் பொழுது என்று சொல்லும்போது தோன்றிப் புரிந்து மயங்கிவிடுவதாக இருந்தது. அரூபம் திரையிட்டு விடுகிறது. பொழுதின் நினைவிலும் நினைவின் பொழுதிலும் இருக்கும் அந்த மூன்று பெண்கள் அந்த இடத்தை ஊராக்குகிறார்கள் போல. யாதும் ஊர் ஆவது அது. அபி கண்ட ஊர் அது. அந்த இடத்தை உற்றுப்பார்த்தால் அது எவருடைய ஊரும்தான்.  

விசுவாச வாலசைப்புகள் பின்தொடர என்று அபி எழுதும்போது எனக்குப் பெரும் மகிழ்ச்சி. அவர் நாயென்று சொல்லவில்லை. வாலசைப்புகள் என்று சொல்கிறார். ஒரு வால் அசைப்பா அது. அதில் என்னுடைய ப்ரவுனியின் வாலசைப்பையும் காணமுடிகிறது அதில். 


மாலை - ஊர்

அபி


வேட்டைக்குப் போனவர்கள்

திரும்பி வருகிறார்கள்

மான் முயல்கள் வேறேதோ பிராணிகளைச் சுமந்து

விசுவாச வாலசைப்புகள் பின்தொடர

தாரை தப்பட்டை முழங்க

பந்தங்களின் வெளிச்சத்தில்

எவர் வெற்றியிலோ எவரெவர் சோர்வுகளோ

மழுங்கித் தெரிய.

000


மாலைநேரம் சுறுசுறுப்படைகிறது

இருந்த இடத்திலேயே.

முடிவின்மையின் சேமிப்புக்கு

ஒருபுள்ளியைப் பிரித்துக் கொடுக்கிறது

000

சிறுவர்கள் என்ற எங்களின் விளையாட்டினுள் நுழைந்து

வியர்வையைச் சீண்டிய

விநோதக் கனவு மயம்…

000

இருள் பூசப்பூச

மரங்களும் கூரைகளும் குட்டிச் சுவர்களும்

முகங்களும் அவற்றின் உரையாடல்களும்

கனத்து

யுகாந்திரங்களின் ரகசியம் அழுத்தி

மயங்குகின்றன

ஊர் மேடிட்டுக் கொள்கிறது

யாதும் ஊர் ஆகிறது

பகல்வேனிலின் சீற்றம்

அலறிப் புடைத்த ஆவேசம்

மூலைகளை மோதி அசைத்த காற்று

யாவும் ஊர் ஆகின்றன

பொழுதின் நினைவும்

நினைவின் பொழுதும்

இடைச்சுவர் தகர்ந்து

ஒன்றினுள் ஒன்றாக

ஊர் ஆகின்றன


பேசுவதற்கு என்ன இனி

தணிந்தடங்கிய யாவும் இதோ

ஊர் ஆகின்றன


உலக உருண்டை உருவிலகி 

ஊர் ஆகிறது

ஊர் 

தன் மிகச்சிறிய புள்ளியில். 

000

Comments

Popular posts from this blog

பெரியாரைப் பற்றி எழுதப்பட்ட நவீன கவிதையைப் படித்திருக்கிறாயா சங்கர்?

ஓவியம் : ராஜராஜன் எனக்குத் தெரிந்து இல்லை. அது ஆச்சரியமான விஷயம்தான். எத்தனையோ வரலாற்றுக் கதாபாத்திரங்கள் இடம்பெற்ற நவீன கவிதையில் பெரியார் பற்றி எழுதப்பட்ட கவிதை ஒன்றை இதுவரை நான் பார்த்ததில்லை. அழகுக்கும் அழகியலுக்கும் எதிரானவர் என்பதால் பெரியார் கவிதையில் இடம்பெறவே இல்லாமல் போனாரா சங்கர்? உண்மைக்கு அருகில் வரும் காரணங்களில் ஒன்றாக அது இருக்குமென்றுதான் தோன்றுகிறது. புனிதம் ஏற்றப்படாத அழகு என்று ஒன்று இருக்கிறதா? இயற்கை, கலாசாரம் உட்பட திரட்டப்பட்ட எல்லா செல்வங்களின் உபரியாகவும் பாகுபாட்டை உருவாக்குவதாகவும் அவர் கலையை கவிதையை அழகைப் பார்த்திருப்பார்தானே. அப்படியான பின்னணியில் அவர் கவிதையையும் கவிஞர்களையும் புறக்கணித்ததைப் போலவே நவீன கவிதையும் அவரைப் புறக்கணித்துவிட்டது போலும்.  அழகு ஒரு அனுபவம் இல்லையா சங்கர்? நல்ல என்று மனம் கொடுக்கும் அந்த விளக்கத்தின் வழியாக அங்கே பேதம் வந்துவிடுகிறது. அனுபவத்தின் பேதத்திலிருந்து தான் தீண்டாமை தொடங்குகிறது. அதனால்தான், தனது தடியால் அழகைத் தட்டிவிட்டு பாம்பைப் போலப் பிடித்து அடிக்க அலைந்தார் போலும் பெரியார். புதுக்கவிதை உருவான சூழலும், புதுக்கவிதைய

க்ரியா ராமகிருஷ்ணன் உருவாக்கிய புத்தக உணர்வு

தமிழில் மொழி, கலை, பண்பாடு சார்ந்த அறிவுத்துறைகளில் ஈடுபடுபவர்களின் எண்ணிக்கை தமிழகத்தின் மக்கள் தொகையை ஒப்பிடும்போது குறைவாகவே தொடர்ந்து இருந்துவருகிறது. அந்தச் சிறுபான்மை வட்டத்துக்குள் இருந்தவர்கள், இருப்பவர்கள் எல்லார் மீதும் தான் வெளியிட்ட புத்தகங்கள் மூலம் கடந்த நாற்பது ஆண்டுகளுக்கும் மேலாகத் தாக்கம் செலுத்துபவராக க்ரியா ராமகிருஷ்ணன் இருந்திருக்கிறார். நவீன இலக்கியம் தொடங்கி மொழியியல், தத்துவம், நாட்டார் வழக்காற்றியல், சினிமா, தொல்லியல், சூழியல், கானுயிரியல், மருத்துவம், ஆன்மிகம் என்று பல்வேறு அறிவுத்துறைகள் சார்ந்து தீவிரமான தேடல் உடைய தமிழர்கள் ஒவ்வொருவரும் க்ரியா வெளியிட்ட நூல்கள் சிலவற்றால் உந்துதலைப் பெற்றிருப்பார்கள். க்ரியா வெளியிட்ட அந்நியன், விசாரணை, அபாயம் போன்ற இலக்கிய நூல்களால் தாக்கம் பெற்றிருந்த லக்ஷ்மி மணிவண்ணன் வீட்டில் அவர் தொலைக்காத புத்தகங்களில் ஒன்றாக டேவிட் வெர்னர் எழுதிய ‘டாக்டர் இல்லாத இடத்தில்’ புத்தகத்தை அவரது மூத்த மகன் பிறக்கும்வரை பாதுகாத்தும் கையேடாகப் பயன்படுத்தியும் வந்தார். மூன்றாம் உலக நாட்டில் மருத்துவர் இல்லாத சூழலில், பேதி, காய்ச்சல், பிரசவம் ப

அந்த ஆலயத்தில் கடவுள் இல்லை - ரவீந்திரநாத் தாகூர்

அரச சபை ஊழியன் சொன்னான், “ராஜாவே, பணிவான வேண்டுகோள்களை விடுத்தும், மனிதர்களில் சிறந்தவரும் அருந்துறவியுமானவர், பொன்னால் நீங்கள் உருவாக்கிய ஆலயத்துக்குள் வருவதற்கு மறுக்கிறார். சாலை ஓரத்து மரத்தின் கீழே அமர்ந்து கடவுளைப் பாடிக் கொண்டிருக்கிறார். பக்தர்கள் அவரை பெரும் எண்ணிக்கையில் சூழ்ந்துள்ளனர். ஆனந்தத்தில் அவர்களிடமிருந்து பெருகும் கண்ணீரோ நிலத்திலுள்ள புழுதியை எல்லாம் கழுவுகிறது. நீங்கள் உருவாக்கிய ஆலயமோ சீந்துவார் அற்றுக கிடக்கிறது. புதரில் தனது இதழ்களை விரிக்கும் மலரின் வாசனைகண்டு பொன்முலாம் பூசிய தேன்பானையைப் புறக்கணித்து, பித்தேறிப் புதரை நோக்கி தமது தாகத்தைத் தீர்க்கப் போகும் தேனீக்கள்  போலத்தான் மக்கள். அவர்களுக்கு பொன்னால் நிறைந்த மாளிகை ஒரு பொருட்டுமில்லை. சொர்க்கத்தின் நறுமணத்தைப் பரப்பும் விசுவாசமுள்ள இதயத்தில் உள்ள மலரை நோக்கி மொய்க்கிறார்கள். ஆபரணங்களிட்டு அலங்கரிக்கப்பட்ட பீடத்தில் காலியான கோயிலில் நமது கடவுள் அமர்ந்திருக்கிறார் தனிமையில். அதைக் கேட்டு எரிச்சலுற்ற மன்னன் அரியணையிலிருந்து எழுந்து துறவி அமர்ந்திருக்கும் மரத்தை நோக்கிக் கிளம்பினார். துறவியின் முன்