Skip to main content

காப்ரியேல் கார்சியா மார்க்வேஸின் அம்மா


காப்ரியேல் கார்சியா மார்க்வெஸின் படைப்புலகத்துக்குள் அறிமுகமாக விரும்பும் ஒரு தமிழ் வாசகனுக்கு சரியான நுழைவாயிலென அவர் எழுதிய ‘செவ்வாய்கிழமை மதியத் தூக்கம்’ கதையைச் சொல்வேன். அதனால்தான் போலும், அக்கதை தமிழில் நிறைய பேரால் மொழிபெயர்க்கப்பட்டிருக்கிறது. ஆளையே கிறங்கடித்து மயங்க வைக்கும் தென்தமிழகத்து வேனல் பிரதேசத்தின் சுடும் வெக்கை, மனிதர்களின் அகத்திலும் ஆளுமையிலும் பரவியிருக்கும் தன்மையோடு அடையாளம் காணக்கூடிய கதை அது. 

வறுமை காரணமாக ஊருக்குள் திருடவந்து, ஒரு விதவையின் வீட்டுக்கதவை இரவில் திறக்க முயலும்போது, தற்காப்புக்காக அந்த விதவையால் சுடப்பட்டு இறந்துபோய், புதைக்கப்பட்ட திருடனைத் தேடி அவனது தாயும் தங்கையும் அந்த ஊருக்கு அடுத்த வாரம் வருவதுதான் கதை. அவர்கள் கையில் புதைக்கப்பட்ட மகனுக்கும், அண்ணனுக்கும் வைப்பதற்கு தண்ணீர் தெளிக்கப்பட்ட மலர்க்கொத்து இருக்கிறது. அடுமனை அடுப்புகள் போல வீடுகள் கொதித்துக் கொண்டிருக்கும் செவ்வாய்கிழமை மதியநேரத்தில் அவர்கள் அந்த ஊருக்கு ரயிலில் வருகிறார்கள். ரயில் பயணம் சிறுகதையின் முன்பகுதியில் விவரிக்கப்படுகிறது. இறங்கவேண்டிய ரயில் நிலையத்தில் அம்மா தனது மகளான சிறுமியிடம், ஊருக்குள் போய் அழக்கூடாது, இப்போதே அழவேண்டுமானால் அழுதுகொள் என்று சொல்லிவிடுகிறாள். துக்கத்துக்கான கருப்பு முக்காட்டுடன் அவர்கள் ஊருக்குள் நுழைந்து கல்லறைத் தோட்டத்தைப் பராமரிக்கும் பாதிரியார் வீட்டை விசாரித்து அடைகிறார்கள்.

அந்த அம்மாவிடம் பாதிரியார், ஏன் அவனை நல்லபடியாக வளர்த்திருக்கலாமே என்று கேட்கிறார். அம்மா திடமாக, அவன் நல்லவன்தான் என்று சொல்லி, உணவுக்காக யார் வைத்திருக்கும் பொருளையும் திருடக்கூடாது என்று அவனை வலியுறுத்தியிருப்பதாகவும் அதன்படியே அவன் நடந்துகொண்டான் என்றும் சொல்கிறாள். திருடாவிட்டால், குத்துச்சண்டையில் ஈடுபட்டுத்தான் பணம் சேர்த்து தங்களைக் காப்பாற்ற வேண்டியிருந்ததாகவும் குத்துச்சண்டைக்குப் போய் அவனது பற்கள் முழுவதும் விழுந்துவிட்டதென்றும் சொல்கிறாள். ஒவ்வொரு சனிக்கிழமை இரவும் குத்துச்சண்டையில் ஈடுபட்டு காயத்துடன் அவன் கொண்டுவரும் காசிலேயே இரவு உணவைச் சாப்பிட்டோம் என்று சொல்கிறாள்.

கடவுளின் விருப்பம் யாராலும் விளக்க முடியாதது என்று பாதிரியார் சொல்கிறார். அவநம்பிக்கை, தாங்க முடியாத மதிய வெம்மை இரண்டுமே சேர்ந்துதான் அவரை இப்படிச் சொல்ல வைக்கிறது. 

சர்வாதிகார ஆட்சியில், பெருநிறுவனங்களால் நிலமும் வளங்களும் முற்றிலும் சுரண்டப்பட்ட ஒரு கண்டத்தில் ஒரு ஏழைக் குடும்பத்தின் அவலத்தை அவள் சில வரிகளில் விளக்கி விடுகிறாள். வெயில் வீழ்ந்தபிறகு செல்லலாம் என்று பாதிரியார் சொல்லியும் பிடிவாதத்துடன் அதேவேளையில் கண்ணியத்துடன் மறுத்து, மகன் புதைக்கப்பட்டிருக்கும் கல்லறைத் தோட்டத்தை நோக்கி சாவியை வாங்கி ஊரார் அனைவரும் வேடிக்கை பார்க்க மகளுடன் போகிறாள் தாய். 

காப்ரியேல் கார்சியா மார்க்வெசின் ஏழு வயதில், அவரது பூர்விக ஊரான அராகடாகாவில் நிகழ்ந்த சம்பவத்தைத் தான் ‘செவ்வாய்கிழமை மதியத் தூக்கம்’ சிறுகதையில் எழுதியுள்ளார். தனது சுயசரிதையான ‘லிவிங் டு டெல் தி டேல்’-ல் தனது அம்மாவுடன் பூர்விக வீட்டை விற்பதற்காக அராகடாகாவுக்குப் போகும்போது, ‘செவ்வாய்கிழமை மதியத் தூக்கம்’ சம்பவத்தை நினைவுகூர்கிறார். 

உண்மைச் சம்பவத்தில் திருடனைச் சுட்டவளின் பெயர் மரியா கான்சுகெரா. சிறுகதையில் அவள் விதவை ரெபாக்கா. இரண்டு பேரும் முன்பொரு காலத்தில் யுத்தத்தில் பயன்படுத்தப்பட்டு அதற்குப்பின்னர் உபயோகிக்கப்படாத புராதன ரிவால்வரால் கதவின் பூட்டுப்பகுதியை நோக்கி அச்சம் காரணமாகச் சுடுகின்றனர். சிறுகதையில் கர்னல் புயண்டியா பயன்படுத்திய துப்பாக்கி என்ற குறிப்பு வருகிறது. இரண்டு பேருமே அதுவரை துப்பாக்கியைப் பயன்படுத்தி அறியாதவர்கள். சரியாக திருடனின் நெஞ்சில் கதவைத் துளைத்து குண்டு பாய்ந்துவிடுகிறது. குண்டு பாய்ந்தவுடன் அம்மா என்று அலறியதாக மரியா கான்சுகெரா தன்னை விசாரிக்க வந்தவர்களிடம் சொல்லி ஓவென்று அழுகிறாள். ஆனால், சிறுகதையில் அந்த விவரங்கள் எதுவுமே இல்லை. ஒரு திருடன் அம்மா என்று சொல்லி வீழும்போது அந்தக் குரல் அந்தப் பெண்ணைத் தாங்க இயலாத ஒன்றாக மாற்றுகிறது. அந்தத் திருடன் புதைக்கப்பட்டு ஒரு வாரத்துக்குப் பிறகு கருப்புக் குடையுடன் அவனுக்கு அஞ்சலி செலுத்த அம்மாவும், 12 வயது தங்கையும் வந்ததையும் மார்க்வெஸ் பார்த்துள்ளார். 

 தனது ஏழு வயதில் பார்த்த சம்பவத்தை கதையின் மையத்துக்கு மட்டுமே பயன்படுத்திக் கொள்கிறார். திருடனென்று ஊர் சொன்னாலும், அவனுக்கு அஞ்சலி செலுத்துவதற்காக மகனைப் பார்க்க வரும் தாய்மையின் கம்பீரத்தோடும் உரிமையோடும் அடையாளம் கண்டே  மார்க்வெஸ் இந்தக் கதையை எழுதுகிறார். அந்தத் தாயின் மகனான திருடனின் இடத்தில் தன்னை இருத்திப் பார்க்கிறேன் என்றும் சொல்கிறார். வீட்டை விற்க அதேபோல ஒரு வெயில் மதியத்தில் பூர்விக ஊருக்குள் அம்மாவுடன் நுழையும்போது மரியா கான்சுகெராவின் வீட்டுக் கதவில் இன்னமும் துப்பாக்கிக் குண்டால் துளைக்கப்பட்ட பொத்தலின் தடையத்தைப் பார்த்தபடி கடக்கிறார் மார்க்வெஸ். 

அம்மா என்று அலறி விழுந்ததைத் தான் மரியா கான்சுகெராவால் பொறுக்கவே முடியவில்லை. 



ஒரு ஏழை, திருடனாவதற்கு வரலாற்றில் பல நியாயங்கள் இருக்கின்றன. ஆனால், அவன் இறப்பதற்கு நியாயம் இருப்பதாகத் தெரியவில்லை. அவன் திருடனாவதற்கான நியாயங்கள் அவனது அம்மாவுக்கும் சகோதரிக்கும் தெரிந்திருப்பதனாலேயே, வெயிலில் காயத் தொடங்கும் பூக்களை ரயில் நிலையத்தில் கிடைக்கும் தண்ணீரைத் தெளித்து ஈரப்படுத்தி செய்தித்தாளில் சுற்றி, ஈரமே இல்லாத ஒரு இடத்தில் புதைக்கப்பட்டிருக்கும் மகனை சகோதரனைக் கடைசியாகக் கண்டு வழியனுப்ப வருகிறார்கள். 

செவ்வாய்கிழமை மதியத்தூக்கம் சிறுகதை எந்த நாட்டு வாசகரும் எந்தப் பண்பாட்டைச் சேர்ந்தவரும் அடையாளம் காணக்கூடிய கதை. தாய் என்ற படிமம் தொடர்பிலான துடிப்பு நம்மில் இருக்கும் வரை நிலைத்திருக்கும் படைப்பு அது.   


மார்க்வெஸ், இளைஞனான பிறகு, தாயுடன் அரகாடகாவுக்கு வரும் ரயில் பயண அனுபவத்தைத் தான், ‘செவ்வாய்கிழமை மதியத்தூக்கம்’ சிறுகதையில் அம்மா, மகளின் ரயில் பயணமாக மாற்றியிருக்கிறார். அம்மாவும் மகளும் வரும் ரயிலில் மூன்றாவது வகுப்பு இருக்கிறது.

மார்க்வெஸின் 23 வயதில், அவரது அம்மாவுடன் பூர்விக ஊருக்கு ரயிலில் பயணிக்கும்போது, மூன்றாவது வகுப்பு முற்றிலும் இல்லாமலாக்கப்பட்டு விட்டது. அவர்கள் பயணிப்பது இரண்டாம் வகுப்புப் பெட்டியில்.   

Comments

Popular posts from this blog

விகடன் என்னும் ஒரு பெருநிறுவனத்துக்கு எதிராக எளியவர் பச்சோந்தி பெற்றிருக்கும் வெற்றி

கரோனா என்னும் இயற்கைப் பெருந்தொற்று, இந்தியா போன்ற வளர்முக சமூகத்தில், அடிமட்டத்தில் உள்ள மக்களின் ஏற்கெனவேயுள்ள துயரங்களைக் கூட்டி, ஒரு இயற்கைப் பேரிடர்கூடக் கடைசியில் ஏழைகளது தலையிலேயே பிரமாண்டமான சுமைகளை இறக்குகிறது என்பதை மீண்டும் நிரூபித்தது. முகமூடி அணிவதையும், மனிதர்களைத் தொடாத இடைவெளியையும், அனுமதிக்கப்பட்ட தீண்டாமையையும் பணக்காரர்களும் உயர்சாதியினரும் தான் பெருந்தொற்றுக் காலத்தைச் சாதகமாக்கி இயற்கையானதாக, சௌகரியமானதாக மாற்றிக் கொண்டிருக்கின்றனர். மத்தியில் ஆளும் பாஜக அரசு தனது கொடுங்கோன்மையை, இந்தப் பெருந்தொற்றின் முகமூடியை அணிந்தே வேறு வேறு வகைகளில் குடிமக்கள் மீது இறக்கியது.      இந்தப் பெருந்தொற்று நெருக்கடியைப் பயன்படுத்திக் கொண்டு தொழிலாளர்களை வெளியேற்றி பல தொழில்துறைகளில் பத்திரிகை துறையும் ஒன்று. நாட்டில் நடக்கும் அவலங்கள், அரசியல்வாதிகளின் தகிடுதித்தங்களை எல்லாம் உரத்துப் பேசும் ஊடகங்களும், எழுதும் பத்திரிகையாளர்களுக்கும் தங்கள் உரிமைகளைப் பேசுவதற்கு இன்னமும் சரியான அமைப்போ, அவர்களது உரிமைகளைப் பாதுகாப்பதற்கான சட்டங்களோ வலுவாக இல்லாத நிலையில், இந்தியா முழுவதும் தி இந

ஒருநாள் - நகுலன்

   ஈசுவரஸ்மரணையிலேயே தன் ஸ்மரணையை உலகைவிட்டு சுழலாமல் வாழ்வை நடத்திவந்த பரமஹம்ஸரைச் சுற்றி சிஷ்யர்கள் வந்து போய்க் கொண்டிருந்தனர் . பிற்காலம் உலகப் பிரசித்தி பெற்ற நரேந்திரநாத தத்தர் , உலகறியாத  ஆ னால் பரமஹம்ஸருக்கு வேதாந்தங்களை உபதேசித்துவிட்டு விடை பெற்றுக்கொண்ட மகான் தோதாபுரி , உறவினனான இருதய முகர்ஜி பிரம்ம ஸமாஜிகளான கேசவசந்திர சேனர் , சாஸ்திரி சிவநாத பாபு , பிரதாப சந்திர முஜும்தார் , வைதிக ரத்தினமான கிருஷ்ண கிஷோர் சாதகர்களான கௌரங்கஸ்வாமி , நித்தியானந்தஸ்வாமி , வைத்தியரானசசாதரபண்டிதர் , கோடீச்வரரானயதுநாதமல்லீக் ,  ராணிராஸமணியின் மருமகனான மதுரபாபு இப்படியாகப் பலரும் பரமஹம்ஸரைப் பார்த்து அளவளாவ வந்து போய்க் கொண்டிருந்தனர் .  இவர்களுடன் பரமஹம்ஸர் முழுவிவகார ஞானத்துடன் பேசுவதை முதல் தடவையாகப் பார்ப்பவர்கள் அவர் உலகை நிராகரித்தவர் என்று சொன்னால் அதிசயப்படுவார்கள் . அவரவர் - யதுநாத மல்லிக்கிலிருந்து தோட்டி குஞ்சன் வரை -  அவரவர் தங்கள் கஷ்டங்களைச் சொல்லி , அவருடைய திருஷ்டாந்தக் கதைகள் மூலம் சாந்தி பெற்றுப் போவார்கள் . அவர்கள் எப்பொழுது போவார்கள் வருவார்கள் என்பதும் நிச்சயமில்லை .

நீலக்குதிரைகள் - மேரி ஆலிவர்

நான்கு நீலக்குதிரைகள் ஓவியத்துக்குள் நுழைகிறேன் அது சாத்தியமாவதில் எனக்கு ஆச்சரியம் கூட இல்லை. நான்கில் ஒரு குதிரை என்னை நோக்கி நடந்துவருகிறது. அதன் நீல மூக்கு என்னிடம் லேசாக நீள்கிறது. நான் எனது கையை அதன் நீலப்பிடறியில் இட்டு கட்டிக் கொள்கிறேன். என் புளகிதத்தை அது அனுமதிக்கிறது. ஓவியன் ப்ரான்ஸ் மர்க் மூளையில் வெடிகுண்டின் உலோகத்துண்டு தாக்கி இறந்துபோனான். போரென்றால் என்னவென்று அந்த நீலக்குதிரைகளுக்கு விளக்குவதை விட நான் இறந்தே விடலாம். அவை பீதியில் மயக்கம் போட்டு விழுந்துவிடும் அல்லது அதை அவற்றால் நம்பவே முடியாது. ப்ரான்ஸ் மர்க் உனக்கு எப்படி நன்றி சொல்வது. நமது உலகம் காலப்போக்கில் கூடுதலாக அன்பானதாக ஆகலாம். அழகான ஒன்றை ஆக்கும் வேட்கை நம் எல்லாருக்குள்ளும் இருக்கும் கடவுளின் ஒரு சிறு துண்டாக இருக்கலாம். இப்போது அந்த நான்கு குதிரைகளும் நெருக்கமாக வந்து ரகசியங்கள் சொல்ல இருப்பதைப் போல என்னை நோக்கி தங்கள் தலையைத் தாழ்த்துகின்றன அவை பேசவேண்டுமென்று நான் எதிர்பார்க்கவில்லை அவை பேசவும் செய்யாது. என்ன சொல்லக் கூடும் அவை இத்தனை அழகாக