Skip to main content

மதியத்தில் டெல்லிக்கு திரும்புவதை நான் கனவு காண்கிறேன் - ஆஹா சாகித் அலி



புராணாகிலாவில் நான் தனியாக 
தர்யாகஞ்சுக்குச் செல்லும் பேருந்துக்காகக் காத்திருக்கிறேன்
அது வந்துகொண்டிருப்பதை நான் பார்க்கிறேன் 
நானோ வெறுங்கையோடு நிற்கிறேன் 
"ஏறு, ஏறு" என்று யாரோ கத்துகிறார்கள் 
வருடக்கணக்கில் நான் இந்தச் சில்லறையை உனக்காகச் சேர்த்துவைத்திருக்கிறேன். பார்
ஒரு கை திறக்கிறது, முழுக்க வெள்ளி நாணயங்கள் 
ஏறு ஏறு" அந்தக் குரல் நிற்கவேயில்லை 
அங்கே எனக்குத் தெரிந்தவர் யாரும் இல்லை. ஒரு போலீஸ்காரன் 
கையில் விலங்குகளுடன் 
எனது பயணச்சீட்டைக் கேட்கிறான்.



நான் ஓடும் பேருந்திலிருந்து குதித்திறங்குகிறேன் 
எனது கேசத்திலிருந்து வியர்வை வழிகிறது 
நான் டால் மியூசியத்தை ஓடிக் கடக்கிறேன் 
டைம்ஸ் ஆப் இந்தியா கட்டிடத்தின் தலைப்புச் செய்திகளை 
கடக்கிறேன், பீகார் சிறையில் குருடாக்கப்பட்ட கைதிகள் 
நிலச்சுவான்தார்களால் தீக்கிரையாக்கப்பட்ட அரிஜன கிராமங்கள் 
ஓடி இரைக்கிறேன் 
நான் கோல்சா திரையரங்குக்கு வெளியே 
தர்யாகஞ்சில் நிற்கிறேன்.

சிகரெட்டைப் பற்றவைத்தபடியே சிரித்தபடி 
சுனில் அங்கே நிற்கிறான் 
பத்து வருடங்கள் இருக்கும். நீ மாறவேயில்லை. உனது குரல் தான் பேருந்தில் கேட்டது.” என்று நான் சொல்கிறேன் 
படம் ஆரம்பிக்கப் போகிறது, உனக்கு ஒரு டிக்கெட் வாங்கியிருக்கிறேன்.” 
என்றான்
நாங்கள் உள்ளே ஓடுகிறோம்
அனார்கலியைத் தூக்கிச் செல்கிறார்கள்
அவளது காது வளையங்கள் பளிங்குத் தரையில் கிடக்கின்றன 
எந்த நேரமும் அவள் உயிருடன் புதைக்கப்படலாம்
ஆனால் அது முடிவில் அல்லவா" என்று கேட்டு 
சுனிலிடம் திரும்புகிறேன். அவன் எங்கும் இல்லை 
இருக்கையைக் காட்டும் பணியாளர் 
என் தோளைப் பிடித்து 
எனது டிக்கெட் பத்தாண்டுகள் பழையதென்று சொல்கிறார்.



மீண்டும் நான் வெறுங்கையன் ஆகிவிட்டேன் 
நான் காத்திருக்கிறேன், தனியாக, புராணா கிலாவில் 
அடுத்தடுத்து காலிப் பேருந்துகள் நிற்காமல் செல்கின்றன 
திடீரென்று சுற்றிச்சூழ 
யாசகம் எடுக்கும் பெண்கள் குழந்தைகளுடன் 
எனக்காக அழுதபடி 
என்னிடம் காசு கேட்கின்றனர்

(புராணாகிலா, டெல்லியிலிருக்கும் பழைய கோட்டை)

Comments

Popular posts from this blog

விகடன் என்னும் ஒரு பெருநிறுவனத்துக்கு எதிராக எளியவர் பச்சோந்தி பெற்றிருக்கும் வெற்றி

கரோனா என்னும் இயற்கைப் பெருந்தொற்று, இந்தியா போன்ற வளர்முக சமூகத்தில், அடிமட்டத்தில் உள்ள மக்களின் ஏற்கெனவேயுள்ள துயரங்களைக் கூட்டி, ஒரு இயற்கைப் பேரிடர்கூடக் கடைசியில் ஏழைகளது தலையிலேயே பிரமாண்டமான சுமைகளை இறக்குகிறது என்பதை மீண்டும் நிரூபித்தது. முகமூடி அணிவதையும், மனிதர்களைத் தொடாத இடைவெளியையும், அனுமதிக்கப்பட்ட தீண்டாமையையும் பணக்காரர்களும் உயர்சாதியினரும் தான் பெருந்தொற்றுக் காலத்தைச் சாதகமாக்கி இயற்கையானதாக, சௌகரியமானதாக மாற்றிக் கொண்டிருக்கின்றனர். மத்தியில் ஆளும் பாஜக அரசு தனது கொடுங்கோன்மையை, இந்தப் பெருந்தொற்றின் முகமூடியை அணிந்தே வேறு வேறு வகைகளில் குடிமக்கள் மீது இறக்கியது.      இந்தப் பெருந்தொற்று நெருக்கடியைப் பயன்படுத்திக் கொண்டு தொழிலாளர்களை வெளியேற்றி பல தொழில்துறைகளில் பத்திரிகை துறையும் ஒன்று. நாட்டில் நடக்கும் அவலங்கள், அரசியல்வாதிகளின் தகிடுதித்தங்களை எல்லாம் உரத்துப் பேசும் ஊடகங்களும், எழுதும் பத்திரிகையாளர்களுக்கும் தங்கள் உரிமைகளைப் பேசுவதற்கு இன்னமும் சரியான அமைப்போ, அவர்களது உரிமைகளைப் பாதுகாப்பதற்கான சட்டங்களோ வலுவாக இல்லாத நிலையில், இந்தியா முழுவதும் தி இந

ஒருநாள் - நகுலன்

   ஈசுவரஸ்மரணையிலேயே தன் ஸ்மரணையை உலகைவிட்டு சுழலாமல் வாழ்வை நடத்திவந்த பரமஹம்ஸரைச் சுற்றி சிஷ்யர்கள் வந்து போய்க் கொண்டிருந்தனர் . பிற்காலம் உலகப் பிரசித்தி பெற்ற நரேந்திரநாத தத்தர் , உலகறியாத  ஆ னால் பரமஹம்ஸருக்கு வேதாந்தங்களை உபதேசித்துவிட்டு விடை பெற்றுக்கொண்ட மகான் தோதாபுரி , உறவினனான இருதய முகர்ஜி பிரம்ம ஸமாஜிகளான கேசவசந்திர சேனர் , சாஸ்திரி சிவநாத பாபு , பிரதாப சந்திர முஜும்தார் , வைதிக ரத்தினமான கிருஷ்ண கிஷோர் சாதகர்களான கௌரங்கஸ்வாமி , நித்தியானந்தஸ்வாமி , வைத்தியரானசசாதரபண்டிதர் , கோடீச்வரரானயதுநாதமல்லீக் ,  ராணிராஸமணியின் மருமகனான மதுரபாபு இப்படியாகப் பலரும் பரமஹம்ஸரைப் பார்த்து அளவளாவ வந்து போய்க் கொண்டிருந்தனர் .  இவர்களுடன் பரமஹம்ஸர் முழுவிவகார ஞானத்துடன் பேசுவதை முதல் தடவையாகப் பார்ப்பவர்கள் அவர் உலகை நிராகரித்தவர் என்று சொன்னால் அதிசயப்படுவார்கள் . அவரவர் - யதுநாத மல்லிக்கிலிருந்து தோட்டி குஞ்சன் வரை -  அவரவர் தங்கள் கஷ்டங்களைச் சொல்லி , அவருடைய திருஷ்டாந்தக் கதைகள் மூலம் சாந்தி பெற்றுப் போவார்கள் . அவர்கள் எப்பொழுது போவார்கள் வருவார்கள் என்பதும் நிச்சயமில்லை .

நீலக்குதிரைகள் - மேரி ஆலிவர்

நான்கு நீலக்குதிரைகள் ஓவியத்துக்குள் நுழைகிறேன் அது சாத்தியமாவதில் எனக்கு ஆச்சரியம் கூட இல்லை. நான்கில் ஒரு குதிரை என்னை நோக்கி நடந்துவருகிறது. அதன் நீல மூக்கு என்னிடம் லேசாக நீள்கிறது. நான் எனது கையை அதன் நீலப்பிடறியில் இட்டு கட்டிக் கொள்கிறேன். என் புளகிதத்தை அது அனுமதிக்கிறது. ஓவியன் ப்ரான்ஸ் மர்க் மூளையில் வெடிகுண்டின் உலோகத்துண்டு தாக்கி இறந்துபோனான். போரென்றால் என்னவென்று அந்த நீலக்குதிரைகளுக்கு விளக்குவதை விட நான் இறந்தே விடலாம். அவை பீதியில் மயக்கம் போட்டு விழுந்துவிடும் அல்லது அதை அவற்றால் நம்பவே முடியாது. ப்ரான்ஸ் மர்க் உனக்கு எப்படி நன்றி சொல்வது. நமது உலகம் காலப்போக்கில் கூடுதலாக அன்பானதாக ஆகலாம். அழகான ஒன்றை ஆக்கும் வேட்கை நம் எல்லாருக்குள்ளும் இருக்கும் கடவுளின் ஒரு சிறு துண்டாக இருக்கலாம். இப்போது அந்த நான்கு குதிரைகளும் நெருக்கமாக வந்து ரகசியங்கள் சொல்ல இருப்பதைப் போல என்னை நோக்கி தங்கள் தலையைத் தாழ்த்துகின்றன அவை பேசவேண்டுமென்று நான் எதிர்பார்க்கவில்லை அவை பேசவும் செய்யாது. என்ன சொல்லக் கூடும் அவை இத்தனை அழகாக