Skip to main content

அபியின் மலைக்கு வேர் உண்டு


பொருட்கள், உறவுகள் தமது கனப்பரிமாணம், நிறங்கள், வாசனைகளைப் படிப்படியாக என்னிடத்தில் இழக்க ஆரம்பிக்கும் போதே, பரிச்சயம் கூடக் கிட்டாமல் ஆழத்து மூலையில் கிடந்த அபியின் கவிதைகள், வெகுகாலம் கழித்து, என்னை அணுகி நெருங்கத் தொடங்குகின்றன. எனக்குத் தெரிந்த உலகத்தின் மறுபுறத்தை, அந்த உலகில் நிகழும் வேறு அனுபவங்களை அதையெல்லாம் விட அங்கேத் துள்ளித் துடிக்கும் உயிர்த்தன்மையைப் பரிச்சயம் கொள்வதற்கு எனக்கு இத்தனை நாட்கள் தேவையாக இருந்திருக்கின்றன. 

அபியின் கவிதைகளைப் புரிந்துகொள்வதற்கும் நகுலனின் கவிதையையே துணைக்கு அழைத்துக் கொள்கிறேன். எல்லாம் நடந்துகொண்டிருக்கிறது நகுலனின் யாருமற்ற இடத்தில். அபியின் இடமோ யாரும் இருக்க முடியாத இடம்; என்ன நடக்கிறது என்று இருப்பாக இருந்து பார்க்க முடியாத அளவு நுண்ணிய இடம் அபியின் இடமாகத் தோன்றுகிறது. இங்கு நடப்பது எல்லாம் அங்கும் நடக்கிறது. இங்கு நடப்பதின் பிரமாண்டம் அங்கும் இருக்கிறது. ஆனால் பிறப்பு - இறப்பு, குணம் - குற்றம், வெற்றி- தோல்வி ஆகிய பிரிவினைகள் இன்றி அந்த உலகத்தில் நடக்கும் செயல்கள் அபியின் சாயங்காலத்தில் மயங்குகின்றன. 

அந்தச் சாயுங்காலம் தொடங்கும் போது, இந்த உலகத்திலிருந்து தான் தொடங்குவதைப் போன்ற சாயல்களை தோற்றத்தை அபி எழுப்புகிறார்.

‘மாலை - என் மலை’ கவிதையில் 

வாசலில்

சிறுசிறு சந்தடிகளுடன் இசைந்து

வெளிச்சம் குறைந்துகொண்டுவரும்


தொடுதல்களைக்

கணக்கிட்டுக் கொண்டிருக்கும் இருப்பு

மங்கியும் தெளிந்தும்

ஒருநிலையற்று இருக்கும்


வெளியேறத் துடிப்பேன்


ஆனால் எப்படி?


கதவு சுவர் கூரை எலாம்

வெளிஏறி மறைந்துபோயிருக்கும்


எனத் தொடங்குகிறது.


வாசலில் வெளிச்சம் படிப்படியாகக் குறையும் சாயங்காலத்தின் சிறுசிறு சந்தடிகளையும் கேட்டும் பார்த்தும் உணரும் ஒன்று தான் சாயங்காலத்தை உரைக்கத் தொடங்குகிறது. தொடுதல்களைக் கணக்கிட்டுக் கொண்டிருக்கும் இருப்பாக மங்கியும் தெளிந்தும் நிலைகொள்ளாமல் வெளியேறத் துடிப்பேன்? ஆனால் எப்படி என்று கேள்வி கேட்கும்போது நபர் ஆகிவிடுகிறது. 

அந்த நபர் நமக்குத் தெரிந்த நபரா?

வெளியேறுவதற்குத் துடிப்பதெனும்போது முதலில் நமது உடல் தான் ஞாபகத்துக்கு வருகிறது. ஆனால், அபியில் கதவு சுவர் கூரை எல்லாம் வெளியேறி மறைந்துபோகிறது. 

எல்லாம் வெளியேறிய பிறகும் வெளியேறாத ஒன்று அடுத்து தெரியவருகிறது. வெளியேறுவதற்குத் துடித்த ஒன்று அடங்கியதாகத் தெரிகிறது. 

வெளியேறுதல் 

இல்லை என்று ஆனபின்

எனக்காகக் காத்திருந்த என்மலை

சற்று அசைந்து

குவடுகளால்

எனதொரு எல்லையை வருடும்


இங்கே படரும் இருளைச் 

சிறிது சுண்டினால் கூட

என்மலை எனக்குப் பதில்சைகை தரும்.

எனக்கு இன்னொரு எல்லையை என் மலை காண்பிப்பதற்கு, அந்த மலை சின்னதாகச் சுண்டினால் கூட முழுமையாகப் பதில் அளிப்பதற்கு வெளியேறுதல் இல்லையென்பதை நான் அறியவேண்டியிருக்கிறது. இருப்பின் அநிச்சய பாவத்தில் இது எது ஒரு சுகம் என்று சொல்லக்கூடிய சுகம் இருக்கிறது. 

இப்படித்தான் என்று

நிதானமாகப்

பிறந்து கொண்டிருப்பேன்

எனது மலைவேரின்

ஒரு சிறு நுனியிலிருந்து.

மலைக்கு வேர் உண்டா. அபி காண்பிக்கும் உலகில் உள்ள மலைக்கு வேர் உண்டு. எனதின் உனதின் வெளியேறாத பொருளால் பண்பால் ஆன அந்தப் பழைய மலையின் வேர்நுனியில் நான் நிதானமாகப் பிறந்துகொண்டிருப்பேன்.

பிறந்துகொண்டே இருக்கும் நீண்ட ஓர் பிறப்பல்ல அது. நிதானமாக தொடர்ந்து உயிர்த்துக் கொண்டிருப்பது போலத் தோன்றுகிறது.          

     

   

Comments

Popular posts from this blog

பெரியாரைப் பற்றி எழுதப்பட்ட நவீன கவிதையைப் படித்திருக்கிறாயா சங்கர்?

ஓவியம் : ராஜராஜன் எனக்குத் தெரிந்து இல்லை. அது ஆச்சரியமான விஷயம்தான். எத்தனையோ வரலாற்றுக் கதாபாத்திரங்கள் இடம்பெற்ற நவீன கவிதையில் பெரியார் பற்றி எழுதப்பட்ட கவிதை ஒன்றை இதுவரை நான் பார்த்ததில்லை. அழகுக்கும் அழகியலுக்கும் எதிரானவர் என்பதால் பெரியார் கவிதையில் இடம்பெறவே இல்லாமல் போனாரா சங்கர்? உண்மைக்கு அருகில் வரும் காரணங்களில் ஒன்றாக அது இருக்குமென்றுதான் தோன்றுகிறது. புனிதம் ஏற்றப்படாத அழகு என்று ஒன்று இருக்கிறதா? இயற்கை, கலாசாரம் உட்பட திரட்டப்பட்ட எல்லா செல்வங்களின் உபரியாகவும் பாகுபாட்டை உருவாக்குவதாகவும் அவர் கலையை கவிதையை அழகைப் பார்த்திருப்பார்தானே. அப்படியான பின்னணியில் அவர் கவிதையையும் கவிஞர்களையும் புறக்கணித்ததைப் போலவே நவீன கவிதையும் அவரைப் புறக்கணித்துவிட்டது போலும்.  அழகு ஒரு அனுபவம் இல்லையா சங்கர்? நல்ல என்று மனம் கொடுக்கும் அந்த விளக்கத்தின் வழியாக அங்கே பேதம் வந்துவிடுகிறது. அனுபவத்தின் பேதத்திலிருந்து தான் தீண்டாமை தொடங்குகிறது. அதனால்தான், தனது தடியால் அழகைத் தட்டிவிட்டு பாம்பைப் போலப் பிடித்து அடிக்க அலைந்தார் போலும் பெரியார். புதுக்கவிதை உருவான சூழலும், புதுக்கவிதைய

க்ரியா ராமகிருஷ்ணன் உருவாக்கிய புத்தக உணர்வு

தமிழில் மொழி, கலை, பண்பாடு சார்ந்த அறிவுத்துறைகளில் ஈடுபடுபவர்களின் எண்ணிக்கை தமிழகத்தின் மக்கள் தொகையை ஒப்பிடும்போது குறைவாகவே தொடர்ந்து இருந்துவருகிறது. அந்தச் சிறுபான்மை வட்டத்துக்குள் இருந்தவர்கள், இருப்பவர்கள் எல்லார் மீதும் தான் வெளியிட்ட புத்தகங்கள் மூலம் கடந்த நாற்பது ஆண்டுகளுக்கும் மேலாகத் தாக்கம் செலுத்துபவராக க்ரியா ராமகிருஷ்ணன் இருந்திருக்கிறார். நவீன இலக்கியம் தொடங்கி மொழியியல், தத்துவம், நாட்டார் வழக்காற்றியல், சினிமா, தொல்லியல், சூழியல், கானுயிரியல், மருத்துவம், ஆன்மிகம் என்று பல்வேறு அறிவுத்துறைகள் சார்ந்து தீவிரமான தேடல் உடைய தமிழர்கள் ஒவ்வொருவரும் க்ரியா வெளியிட்ட நூல்கள் சிலவற்றால் உந்துதலைப் பெற்றிருப்பார்கள். க்ரியா வெளியிட்ட அந்நியன், விசாரணை, அபாயம் போன்ற இலக்கிய நூல்களால் தாக்கம் பெற்றிருந்த லக்ஷ்மி மணிவண்ணன் வீட்டில் அவர் தொலைக்காத புத்தகங்களில் ஒன்றாக டேவிட் வெர்னர் எழுதிய ‘டாக்டர் இல்லாத இடத்தில்’ புத்தகத்தை அவரது மூத்த மகன் பிறக்கும்வரை பாதுகாத்தும் கையேடாகப் பயன்படுத்தியும் வந்தார். மூன்றாம் உலக நாட்டில் மருத்துவர் இல்லாத சூழலில், பேதி, காய்ச்சல், பிரசவம் ப

அந்த ஆலயத்தில் கடவுள் இல்லை - ரவீந்திரநாத் தாகூர்

அரச சபை ஊழியன் சொன்னான், “ராஜாவே, பணிவான வேண்டுகோள்களை விடுத்தும், மனிதர்களில் சிறந்தவரும் அருந்துறவியுமானவர், பொன்னால் நீங்கள் உருவாக்கிய ஆலயத்துக்குள் வருவதற்கு மறுக்கிறார். சாலை ஓரத்து மரத்தின் கீழே அமர்ந்து கடவுளைப் பாடிக் கொண்டிருக்கிறார். பக்தர்கள் அவரை பெரும் எண்ணிக்கையில் சூழ்ந்துள்ளனர். ஆனந்தத்தில் அவர்களிடமிருந்து பெருகும் கண்ணீரோ நிலத்திலுள்ள புழுதியை எல்லாம் கழுவுகிறது. நீங்கள் உருவாக்கிய ஆலயமோ சீந்துவார் அற்றுக கிடக்கிறது. புதரில் தனது இதழ்களை விரிக்கும் மலரின் வாசனைகண்டு பொன்முலாம் பூசிய தேன்பானையைப் புறக்கணித்து, பித்தேறிப் புதரை நோக்கி தமது தாகத்தைத் தீர்க்கப் போகும் தேனீக்கள்  போலத்தான் மக்கள். அவர்களுக்கு பொன்னால் நிறைந்த மாளிகை ஒரு பொருட்டுமில்லை. சொர்க்கத்தின் நறுமணத்தைப் பரப்பும் விசுவாசமுள்ள இதயத்தில் உள்ள மலரை நோக்கி மொய்க்கிறார்கள். ஆபரணங்களிட்டு அலங்கரிக்கப்பட்ட பீடத்தில் காலியான கோயிலில் நமது கடவுள் அமர்ந்திருக்கிறார் தனிமையில். அதைக் கேட்டு எரிச்சலுற்ற மன்னன் அரியணையிலிருந்து எழுந்து துறவி அமர்ந்திருக்கும் மரத்தை நோக்கிக் கிளம்பினார். துறவியின் முன்