Skip to main content

எம் வி வெங்கட்ராமின் இலக்கிய நண்பர்கள்



முழுமையாக எழுத்து வாழ்க்கையைத் தேர்வது என்பது அபாயகரமானது என்று இந்திய வாழ்க்கை நிரூபித்திருந்தும் எம். வி. வெங்கட்ராம், இளம் வயதிலேயே இலக்கியப் பித்துக்கு ஆளானவர் என்று இப்புத்தகத்தின் பின்னட்டைக் குறிப்பில் சுந்தர ராமசாமி கூறுகிறார். தாய்மொழி தமிழாக இல்லாத சௌராஷ்டிர பட்டு நெசவாளர் குடும்பத்தில் பிறந்தவர் எம். வி. வி. தமிழ் இலக்கியத்தில் தீவிரமாக ஈடுபாடு ஏற்பட்டு    பள்ளிப்படிப்பு முடிவதற்கு முன்னரே நிறைய கதைகளை எழுதிப் பயின்று, தமிழில் மறுமலர்ச்சியை ஏற்படுத்திய லட்சியப் பத்திரிகையான ‘மணிக்கொடி’யில் 16 வயதில் முதல் கதை பிரசுரத்தைப் பார்த்தவர். புதுமைப்பித்தன், மௌனி, கு. ப. ரா, ந. பிச்சமூர்த்தி என நட்சத்திர எழுத்தாளர்கள் அலங்கரித்த  ‘மணிக்கொடி’ பக்கங்களில் மீசை அரும்பாத வயதில் இணையாக அமர்ந்தவர். முதிரா வயதில் அந்த இளைஞன் எழுத்தில் நடத்திய சாதனைக்கு, அற்புதத்துக்கு லௌகீக வாழ்க்கையில் மிகப்பெரிய பலியைக் கொடுக்க வேண்டியிருந்தது. பெரியவனான பிறகும் உணவூட்டுவதற்கு, ஒப்பனை செய்வதற்கு உதவியாளர்கள் இருந்த செல்வச் செழிப்புள்ள குடும்பத்தில் பிறந்த எம். வி. வெங்கட்ராம், குடும்ப வியாபாரத்தில் படிப்படியாக ஈடுபாட்டை இழந்து, பெரும் கனவுடன் தொடங்கிய இலக்கியப் பத்திரிகையில் நஷ்டப்பட்டு, படிப்படியாக மன ஆரோக்கியத்தையும் இழந்து அன்றாட எதார்த்தம் அகமும் புறமும் பயங்கரம் என்று உணரத்தக்க வாழ்க்கையை வாழ்ந்தவர். உறக்கத்தில் மட்டுமல்லாமல் விழிப்பிலும் கனவுகளும் அமானுஷக் குரல்களும் துரத்த, குடும்பத்தினரும் குழந்தைகளும் வறுமையின் பாழ்கிணற்றுக்குள் விழுந்துவிடாமல் காப்பாற்ற தான் இலக்கியம் என்று நம்பியதற்கு எதிரான எழுத்துகளையும் நூல்களையும் சலிக்க அலுக்க விரல்கள் வலிக்க எழுதியவர். இத்தனை துயரங்களையும் மீறி தமிழின் அழியாத படைப்புகள் என்று சொல்லக்கூடிய வேள்வித்தீ, நித்யகன்னி, காதுகள் போன்ற படைப்புகளையும் பைத்தியக்காரப் பிள்ளை போன்ற சிறுகதைகளையும் படைத்தவர் எம். வி. வி. அவலம் என்று சொல்லத்தக்க அன்றாட வாழ்வை சில பத்தாண்டுகள் வாழ்ந்திருந்தாலும் அவரிடம் தேயாமலிருந்த கனிவையும் மேன்மையையும் நேர்மையையும் காண்பிக்கும் நூலாக ‘என் இலக்கிய நண்பர்கள்’ என்ற இந்தச் சிறிய நூல் விளங்குகிறது. தி. ஜானகிராமன், க. நா. சு, மௌனி மூன்று பேரைப் பற்றி அவர் எழுதியிருக்கும் இந்த நூல், ஒரு காலகட்டத்தலிருந்த இலக்கியச் சூழல், மனிதர்கள் கொண்டிருந்த மேலான விழுமியங்களின் ஆவணமும் கூட.

‘என் இலக்கிய நண்பர்கள்’ நூல், திட்டமிட்டு ஆசுவாசமும் நெடிய உழைப்பும் தெரியுமாறு எழுதப்பட்ட நூல் அல்ல என்பது அதன் சுருக்கத்திலிருந்து தெரிய வருகிறது. ஆனாலும், விரிவான வாழ்க்கை வரலாறுகள் தமிழில் யாருக்கும் இல்லாத நிலையில், தி. ஜானகிராமன் குறித்தும், க. நா. சு, மௌனி குறித்தும் சற்று விரிவான பார்வையை வழங்குகிறது. இந்தப் புத்தகம் ஒரு கனவோடு தொடங்குகிறது. அந்தக் கனவில் ஒரு அரச மரத்துக்கடியில் க. நா. சு, தி. ஜானகிராமன் வருவதற்காக வெற்றிலைச் செல்லத்தோடு காத்திருக்கிறார் எம். வி. வி. அந்தக் கனவில் எம். வி. வி, தனது வெற்றிலைச் செல்லத்தையும் அதில் வைத்திருந்த சில நூறு ரூபாய் நோட்டுகளையும் தொலைக்கிறார். அந்தக் கனவிலேயே எம். வி. வியின் வாழ்க்கையும் குணமும் துலங்கிவிடுகிறது. 

தி. ஜானகிராமனிடம் கொண்ட உறவு ஆத்மார்த்தமும் மதிப்பும் நன்றியும் கொண்டதாகத் தெரிகிறது. தி. ஜானகிராமனுக்கு எம். வி. வி மேல் ஒருவித குருமதிப்பு இருந்திருப்பதை உணரமுடிகிறது. மோக முள் நாவலில் கதாபாத்திரமாகவே இடம்பெறும் அளவுக்கு அவர் மனத்தில் எம். வி. வி இடம்பெற்றிருந்திருக்கிறார். எம். வி. வியின் ‘காதுகள்’ நாவலில் கதாநாயகன் மகாலிங்கம் அனுபவிக்கும் அத்தனை சோதனைகளும் எம். வி. வி அனுபவித்தது. தனக்குள்ளேயும் தான் வாழ்ந்த சமூகத்திலும் பெயரையும் கௌரவத்தையும் தொலைத்த எம். வி. வி, சென்னைக்கு வந்து தி. ஜானகிராமன் வீட்டில் அடைக்கலம் இருந்தபோது, எம். வி. வியின் அகத்தையும் புறத்தையும் குணப்படுத்த தி. ஜா செய்யும் முயற்சிகள் அவரை மேலான ஒரு மனிதனாக நமக்கு அறிமுகப்படுத்துகிறது. இயற்கையிலேயே சங்கோஜ குணம் கொண்ட வெங்கட்ராமை மனவாதைகள் வேறு கூடுதலாக அல்லலுக்குள்ளாக்கிக் கிழித்துப்போட்ட அந்த மனிதனை தி. ஜா மட்டுமின்றி அவரது குடும்பமே சேர்ந்து போஷிக்கிறது.

சிறிய வாசகர் வட்டமென்றாலும் சிறுகதையின் அற்புதம் என்ற அந்தஸ்தையும் நட்சத்திர மதிப்பையும் அடைந்திருந்த எழுத்தாளர் மௌனி தனது 30 வயதில், எம். வி. வியை அவரது வீட்டுக்குப் போய்ச் சந்தித்தபோது 17 வயது வாலிபனாக எம். வி. வி இருக்கிறார். மௌனியோடு எம். வி. வி கொள்ளும் உறவு தி. ஜானகிராமனைப் போன்றதல்ல. விமர்சனமும் மதிப்பும் கொண்ட உறவாகத் தெரிகிறது. மிகப்பெரிய ஆச்சரியமும் மௌனி மொழியின் மீதான வழிபாட்டுணர்வும் சேர்ந்துதான் அந்த உறவு ஆரம்பமாகிறது. போகிற போக்கில் காட்சிகளைத் தோற்றுவிப்பதும் பிம்பங்களை உயிர்ப்பிப்பதும் அவரது வலிமை என்று மௌனியின் சிறுகதைக் கலையை நாடிபிடித்து விடுகிறார். அதேவேளையில் மௌனிக்கு க. நா. சுவும், புதுமைப்பித்தனும் அளித்த மதிப்பு அதீதம் என்ற விமர்சனம் நூல் முழுவதும் இருக்கிறது. சிறுகதையில் அத்தனை ஆளுமையைக் கொண்ட மௌனிக்கு மொழியைக் கையாள்வதில் சிக்கல் இருந்ததற்கான உதாரணங்களையும் தருகிறார். இத்தனை விமர்சனங்களுக்கிடையிலும் மௌனியின் கடைசிகாலம் வரை எம். வி. வி அவரைத் தொடர்ந்த சித்திரம் இந்தப் புத்தகத்தில் உள்ளது. கடைசிகாலத்தில் மௌனியிடம் ஊடுருவிவிட்ட வைதிகரையும் இனம்கண்டு சொல்கிறார். 

இந்த நூலின் நெடிய பதிவு க. நா. சு பற்றியதுதான். பிரியம், விமர்சனம், மதிப்பு என்று அந்த உறவைச் சொல்லலாம். நேசம் நீங்காமல் தெருவிலும் வீட்டிலும் சந்தித்தவுடன் சண்டை போடுகிறார்கள். க. நா. சு என்ற படைப்பாளி மீதுதான் எம். வி. விக்கு மரியாதை அதிகம் உள்ளது. விமர்சகராக ஆகி அவர் தனது படைப்பாளியைத் தொலைத்துவிட்டார் என்று விமர்சிக்கிறார். அத்துடன் க. நா. சு சொல்லும் சின்னச் சின்னப் பொய்களையும் தொடர்கதை எழுதுவதாக உறுதிதந்துவிட்டு இழுத்தடித்த கதையையும் வாஞ்சையுடனேயே விவரிக்கிறார். க. நா. சுவையும் கடைசிவரை தொடர்ந்திருக்கிறார் எம். வி. வி. 

கரிச்சான் குஞ்சு, ச. து. சு. யோகியார், திரிலோக சீதாராம் போன்ற ஆளுமைகளின் முகங்களும் குணங்களும் இந்த நூலில் அரிய பதிவாகியுள்ளன. திரிலோக சீதாராம், பெருமழை பெய்யும் நடுச்சாமத்தில் எம். வி. வியின் வீட்டுக்கு வந்து, மௌனியிடம் சிதம்பரத்துக்குப் போய் கதை வாங்கலாம் என்று பிடிவாதம் பிடிக்கிறார். அந்தக் காட்சி கனவு போல உள்ளது. இந்த நூலைப் படிக்கும்போது மாபெரும் லட்சியக் கனவுகளின் கோலம் போலத் தான் தொனிக்கிறது. ரவி சுப்பிரமணியன் இந்த நூலில் எழுதியிருக்கும் முன்னுரையில் எம். வி. வெங்கட்ராமின் குரலை கார்வையெனக் கேட்கச் செய்கிறார். ஓர் இலக்கிய ஆவணமாகத் திகழும் இந்த நூலில் இன்னும் கவனமாகப் பிழைகளைத் தவிர்த்திருக்கலாம். க. நா. சு நடத்திய ‘முன்றில்’, ‘மூன்றில்’ ஆகியிருக்கிறது. மௌனியின் ‘நினைவுச்சுவடு’, ‘நினைவுச்சுவடி’யாக ஆகியுள்ளது.                        

Comments

Popular posts from this blog

பெரியாரைப் பற்றி எழுதப்பட்ட நவீன கவிதையைப் படித்திருக்கிறாயா சங்கர்?

ஓவியம் : ராஜராஜன் எனக்குத் தெரிந்து இல்லை. அது ஆச்சரியமான விஷயம்தான். எத்தனையோ வரலாற்றுக் கதாபாத்திரங்கள் இடம்பெற்ற நவீன கவிதையில் பெரியார் பற்றி எழுதப்பட்ட கவிதை ஒன்றை இதுவரை நான் பார்த்ததில்லை. அழகுக்கும் அழகியலுக்கும் எதிரானவர் என்பதால் பெரியார் கவிதையில் இடம்பெறவே இல்லாமல் போனாரா சங்கர்? உண்மைக்கு அருகில் வரும் காரணங்களில் ஒன்றாக அது இருக்குமென்றுதான் தோன்றுகிறது. புனிதம் ஏற்றப்படாத அழகு என்று ஒன்று இருக்கிறதா? இயற்கை, கலாசாரம் உட்பட திரட்டப்பட்ட எல்லா செல்வங்களின் உபரியாகவும் பாகுபாட்டை உருவாக்குவதாகவும் அவர் கலையை கவிதையை அழகைப் பார்த்திருப்பார்தானே. அப்படியான பின்னணியில் அவர் கவிதையையும் கவிஞர்களையும் புறக்கணித்ததைப் போலவே நவீன கவிதையும் அவரைப் புறக்கணித்துவிட்டது போலும்.  அழகு ஒரு அனுபவம் இல்லையா சங்கர்? நல்ல என்று மனம் கொடுக்கும் அந்த விளக்கத்தின் வழியாக அங்கே பேதம் வந்துவிடுகிறது. அனுபவத்தின் பேதத்திலிருந்து தான் தீண்டாமை தொடங்குகிறது. அதனால்தான், தனது தடியால் அழகைத் தட்டிவிட்டு பாம்பைப் போலப் பிடித்து அடிக்க அலைந்தார் போலும் பெரியார். புதுக்கவிதை உருவான சூழலும், புதுக்கவிதைய

க்ரியா ராமகிருஷ்ணன் உருவாக்கிய புத்தக உணர்வு

தமிழில் மொழி, கலை, பண்பாடு சார்ந்த அறிவுத்துறைகளில் ஈடுபடுபவர்களின் எண்ணிக்கை தமிழகத்தின் மக்கள் தொகையை ஒப்பிடும்போது குறைவாகவே தொடர்ந்து இருந்துவருகிறது. அந்தச் சிறுபான்மை வட்டத்துக்குள் இருந்தவர்கள், இருப்பவர்கள் எல்லார் மீதும் தான் வெளியிட்ட புத்தகங்கள் மூலம் கடந்த நாற்பது ஆண்டுகளுக்கும் மேலாகத் தாக்கம் செலுத்துபவராக க்ரியா ராமகிருஷ்ணன் இருந்திருக்கிறார். நவீன இலக்கியம் தொடங்கி மொழியியல், தத்துவம், நாட்டார் வழக்காற்றியல், சினிமா, தொல்லியல், சூழியல், கானுயிரியல், மருத்துவம், ஆன்மிகம் என்று பல்வேறு அறிவுத்துறைகள் சார்ந்து தீவிரமான தேடல் உடைய தமிழர்கள் ஒவ்வொருவரும் க்ரியா வெளியிட்ட நூல்கள் சிலவற்றால் உந்துதலைப் பெற்றிருப்பார்கள். க்ரியா வெளியிட்ட அந்நியன், விசாரணை, அபாயம் போன்ற இலக்கிய நூல்களால் தாக்கம் பெற்றிருந்த லக்ஷ்மி மணிவண்ணன் வீட்டில் அவர் தொலைக்காத புத்தகங்களில் ஒன்றாக டேவிட் வெர்னர் எழுதிய ‘டாக்டர் இல்லாத இடத்தில்’ புத்தகத்தை அவரது மூத்த மகன் பிறக்கும்வரை பாதுகாத்தும் கையேடாகப் பயன்படுத்தியும் வந்தார். மூன்றாம் உலக நாட்டில் மருத்துவர் இல்லாத சூழலில், பேதி, காய்ச்சல், பிரசவம் ப

அந்த ஆலயத்தில் கடவுள் இல்லை - ரவீந்திரநாத் தாகூர்

அரச சபை ஊழியன் சொன்னான், “ராஜாவே, பணிவான வேண்டுகோள்களை விடுத்தும், மனிதர்களில் சிறந்தவரும் அருந்துறவியுமானவர், பொன்னால் நீங்கள் உருவாக்கிய ஆலயத்துக்குள் வருவதற்கு மறுக்கிறார். சாலை ஓரத்து மரத்தின் கீழே அமர்ந்து கடவுளைப் பாடிக் கொண்டிருக்கிறார். பக்தர்கள் அவரை பெரும் எண்ணிக்கையில் சூழ்ந்துள்ளனர். ஆனந்தத்தில் அவர்களிடமிருந்து பெருகும் கண்ணீரோ நிலத்திலுள்ள புழுதியை எல்லாம் கழுவுகிறது. நீங்கள் உருவாக்கிய ஆலயமோ சீந்துவார் அற்றுக கிடக்கிறது. புதரில் தனது இதழ்களை விரிக்கும் மலரின் வாசனைகண்டு பொன்முலாம் பூசிய தேன்பானையைப் புறக்கணித்து, பித்தேறிப் புதரை நோக்கி தமது தாகத்தைத் தீர்க்கப் போகும் தேனீக்கள்  போலத்தான் மக்கள். அவர்களுக்கு பொன்னால் நிறைந்த மாளிகை ஒரு பொருட்டுமில்லை. சொர்க்கத்தின் நறுமணத்தைப் பரப்பும் விசுவாசமுள்ள இதயத்தில் உள்ள மலரை நோக்கி மொய்க்கிறார்கள். ஆபரணங்களிட்டு அலங்கரிக்கப்பட்ட பீடத்தில் காலியான கோயிலில் நமது கடவுள் அமர்ந்திருக்கிறார் தனிமையில். அதைக் கேட்டு எரிச்சலுற்ற மன்னன் அரியணையிலிருந்து எழுந்து துறவி அமர்ந்திருக்கும் மரத்தை நோக்கிக் கிளம்பினார். துறவியின் முன்