Skip to main content

‘கோலி மாரோ’ தூரத்தில் கேட்கும் முழக்கம் அல்ல



அறுபது நாட்களுக்கு மேல் தலைநகர் டெல்லியின் எல்லைப் பகுதிகளில் அமைதியாகப் போராட்டம் நடத்தியும் அவர்களது கோரிக்கைகளுக்கு உரிய கவனம் கொடுக்காத மத்திய அரசு, குடியரசு நாளில் நடந்த சில அசம்பாவிதங்களைக் காரணம் காட்டி, விவசாயிகள் போராட்டம் தொடரும் எல்லைப் பகுதி சாலைகளில் கான்கிரீட் கலவையிட்டு சுவர்களை எழுப்பி சிறைகளை அமைத்துவருகிறது. அத்துடன் ஜம்மு காஷ்மீரில் சிறப்பு அந்தஸ்தை நீக்கியபோது செய்ததைப் போன்றே போராட்டப் பகுதிகளில் இணையத் தொடர்பையும் துண்டித்துள்ளது. தடுப்புச் சுவர்களும் இரும்புக் கம்பி வேலிகளும் போதாது என்று சாலைகளைக் குழிசெய்து சிமெண்ட் கலவையிட்டு அதில் ஆணிகளையும் ஊன்றியுள்ளது. மக்களால் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட ஒரு ஜனநாயக அரசு தான், தனது மக்களுக்கு எதிராக இந்த ஆணிகளை நட்டுவைத்திருக்கிறது. போராடுவதற்காக மக்கள் திரள்வதையும் கருத்துவெளிப்பாட்டையும் அடிப்படை உரிமையாக  உறுதிசெய்திருக்கும் அரசியல் சாசனத்தைக் காப்பாற்றுவதறாக வாக்குறுதி எடுத்திருக்கும் அரசுதான் குறைந்தபட்ச செய்திப்பரவலையே அபாயமாகப் பார்க்கிறது. இந்தக் காரியங்கள் எதுவும் நாட்டின் மூலையில் நடைபெறவில்லை.  சர்வதேசங்களாலும் காணக்கூடிய தலைநகர் பகுதியில், உச்சதொழில்நுட்பங்களைக் கையில் வைத்துள்ள ஊடகங்கள் வேடிக்கை பார்க்க மக்களின் ஜனநாயக ரீதியான போராட்டச் செயல்பாட்டைப் பார்க்காமலிருப்பதற்கான சுவர்களை எழுப்பியுள்ளது. 

சென்ற ஆண்டு குடியுரிமை திருத்தச் சட்டத்துக்கு எதிராக அமைதியாக நடத்தப்பட்ட போராட்டத்தை அடுத்து, வடகிழக்கு டெல்லியில், அமெரிக்க அதிபர் வருகை தந்திருந்த சூழலில், குடியுரிமை திருத்தச் சட்டத்துக்கு ஆதரவானவர்கள் என்று சொல்லப்பட்ட கலவரக்காரர்கள் முஸ்லிம் குடியிருப்புகளின் மீது நடத்திய தாக்குதல்களின் அதே முறை, குடியரசு தினத்துக்குப் பின்னர் விவசாயிகள் நடத்தும் போராட்டத்திலும் முயற்சிக்கப்பட்டது. விவசாயிகள் போராட்டத்துக்கு ஆதரவானவர்கள் என்ற பெயரில் காவல்துறையினர் வாளாவிருக்க, விவசாயிகள் மீது கற்கள் வீசப்பட்ட புகைப்படங்களைப் பார்த்தோம். 

நாட்டின் குடிமக்கள் மதியிழந்தவர்களாக, மூர்க்கர்களாக, ஆளுமைத் திறன் குன்றியவர்களாக, பிற கருத்துகள், பிற இனத்தினர் மீது ஒவ்வாமை கொண்டவர்களாக இருக்கலாம். ஆனால், ஆளுபவர்கள் பிறருக்கும் பிற நம்பிக்கைகளுக்கும் பிற கருத்துகளுக்கும் இடமும் முகமும் கொடுப்பவர்களாக இருக்க வேண்டும். தொடர்ந்த சுய பரிசீலனை, சுய விமர்சனத்துக்குத் தங்களை ஆட்படுத்திக் கொள்பவர்களாக இருக்க வேண்டும். 

தனது நலன், தனது இனத்தாரின் நலன், தனது கருத்து, தனது அதிகாரம், தனது பிம்பம், தனது தரப்பு ஆகியவற்றைத் தவிர வேறெதற்கும் செவிசாய்க்காத, புற உலகே கற்பனையில் இல்லாத ஆட்சியாளர்களின் மதியிறுக்க நிலையை, மௌடீகத்தை உச்சமாகக் காட்டும் படிமம் தான், தலைநகர் டில்லியில் விவசாயிகள் நடத்தும் போராட்ட இடங்களில் உருவாக்கப்பட்டிருக்கும் இந்தச் சுவர்கள். உண்மையைப் பார்ப்பதற்கு விரும்பாத உண்மையைக் கேட்பதற்கு விரும்பாதவர்கள் எழுப்பும் சுவர்கள் இவை. அந்த ஆணிகள், தடுப்புச் சுவர்களுக்கு அப்பால் போராடும் குடியானவர்களில் பெண்களும் குழந்தைகளும் இருக்கிறார்கள். அங்கிருக்கும் பெண்கள், குழந்தைகள் குறித்து ஆட்சியாளர்களுக்கு இருக்கும் நுண்ணுணர்வின்மையின் அடையாளம் தான் அந்த கூர்மையான ஆணிகள். 

தமது தேசத்துக்குள் தமது மக்களின் குரல்கள் கேட்காமல் இருக்க இவர்கள் இந்தச் சுவர்களை எழுப்பும் அதேநேரத்தில் தேசத்தின் உண்மையான எல்லைகளில் அத்துமீறலும் ஊடுருவலும் சத்தம்போடாமல் நடந்துவருவதாகத் தகவல்கள் வந்துகொண்டிருக்கின்றன. செய்திப் பரவலும் தகவல்ரீதியான ஜனநாயகமும் உச்சமாக மாறியிருக்கும் ஒரு காலகட்டத்தில்தான் இப்படிப்பட்ட தடைச்சுவர்களை மக்களாகிய நாம் அனுமதித்துவருகிறோம்.

நாகரிகம் என்பது வேறு; தொழில்நுட்பம் வேறு என்பது இம்சையாக நமக்குப் போதிக்கப்படுகிறது. 

காஷ்மீரில் தொடங்கி படிப்படியாக தடைச் சுவர்கள் வேறு வேறு வகையில் எழுப்பப்பட்டு வருகின்றன. சென்ற வருடம் இதே மாதத்தில் ‘கோலி மாரோ’ என்று முஸ்லிம் மக்களைச் சுட்டுத் தள்ளச் சொல்லி குரல் எழுப்பி வடகிழக்கு டில்லியில் சிறுபான்மையின மக்கள் கொல்லப்பட்டனர். பெருந்தொற்று காலத்தில் நான்கு மணிநேரத்துக்கு முன்னால் ஊரடங்கு அறிவிக்கப்பட்டு, எந்த முன்தயாரிப்பிலும் ஈடுபட முடியாத நிலையில் ஏழை புலம்பெயர் தொழிலாளர்கள் தகர கொட்டடிகளில் அடைக்கப்பட்டு, விலங்குளைப் போல மனித கௌரவம் இல்லாமல் நடத்தப்பட்டு, நூற்றுக்கணக்கான கிலோமீட்டர்கள் தூரம் சொந்த ஊர்களுக்கு வாகனங்கள் இல்லாமல் நடக்க வைக்கப்பட்டு துயரத்துக்குள்ளாக்கப்பட்டனர். ‘கோலி மாரோ’ கோஷம், விவசாயிகள் போராட்டத்துக்கு எதிராகக் கேட்கத் தொடங்கியுள்ளது. 

யூதர்கள் மீது நடத்தப்பட்ட இனப்படுகொலைகளானாலும் சரி, ஈழத்தமிழர்கள் மீது நடத்தப்பட்ட இனப்படுகொலைகளானாலும் சரி பெரும்பான்மைவாத மக்களின் கருத்தொருமிப்பு, பெரும்பான்மைவாத மக்களின் பங்கேற்பு வாயிலாகவே பேரினவாதக் கொடூரங்களை அரசுகளால் நடத்தமுடிந்திருக்கிறது. இந்தியாவிலும் தமிழகத்திலும் ஊடகங்கள், நீதி பரிபாலன அமைப்புகளைப் பாழ்படுத்தி, பெரும்பான்மை மக்களின் மௌனம், சம்மதம், பங்கேற்புடன் பிற மதத்தினர், பிற நம்பிக்கையாளர்கள், பிற கருத்துத் தரப்பினர், பிற வாழ்க்கை நிலைகள், பிற கலாசாரத்தினர், பிற மொழியினர் மீதான பேரினவாத அரசின் தாக்குதல் தொடங்கியதன் விளைவுகளை நேரடியாக அனைத்துத் தளங்களிலும் அனுபவித்துவருகிறோம். 

அனைத்து கருத்து விவாதங்களும் அனைத்து முரண்பாடுகளும் அநாகரிகமாகவும் வன்முறையாகவும் ரத்தக்கலங்கலாகவும் மாறியுள்ள சூழலின் பின்னணி இதுதான். தலைநகரின் எல்லையில் நடப்பட்டிருக்கும் ஆணிகளின் கூர்மை அளவுக்கு நாம் அனைவரும் வெறுப்பு, துவேஷம், நேசமின்மையோடு வேறுபாடுகளைச் செவிகூர முடியாத தரப்புகளாக மாறியிருக்கிறோம். பாசிசம் தனது எதிரியையும் தன் குரலிலேயே பேசச் செய்யும் என்பதை நடைமுறையில் நாம் பார்க்கிறோம். 

எல்லையில் நடப்பட்டிருக்கும் ஆணிகள் நமது வெறுப்பும் நமது துவேஷமும் நமது தீண்டாமையும் நமது நேசமின்மையும் சேர்ந்த கூர்மைகள் தான். 

‘கோலி மாரோ’ தூரத்தில் கேட்கும் முழக்கம் அல்ல. ‘கோலி மாரோ’ முழக்கம் நம் சாயல் இல்லாததும் அல்ல.  தீர்க்கப்படுவதின் தீர்ப்பதின் உச்சநிலை அது.  

மதியிறுக்கத்துக்குள் ஓர் அரசு ஆழும்போது கேட்கும் கோஷம் ‘கோலி மாரோ’. மதியிறுக்கத்துக்குள் மக்கள் ஆழும்போது கேட்கும் கோஷம்  ‘கோலி மாரோ’. 


Comments

blindfishspeaks said…
நாம் தயாராகிக் கொண்டிருக்கிறோம் இருபதாம் நூற்றாண்டின் முப்பதுகளுக்கு

Popular posts from this blog

பெரியாரைப் பற்றி எழுதப்பட்ட நவீன கவிதையைப் படித்திருக்கிறாயா சங்கர்?

ஓவியம் : ராஜராஜன் எனக்குத் தெரிந்து இல்லை. அது ஆச்சரியமான விஷயம்தான். எத்தனையோ வரலாற்றுக் கதாபாத்திரங்கள் இடம்பெற்ற நவீன கவிதையில் பெரியார் பற்றி எழுதப்பட்ட கவிதை ஒன்றை இதுவரை நான் பார்த்ததில்லை. அழகுக்கும் அழகியலுக்கும் எதிரானவர் என்பதால் பெரியார் கவிதையில் இடம்பெறவே இல்லாமல் போனாரா சங்கர்? உண்மைக்கு அருகில் வரும் காரணங்களில் ஒன்றாக அது இருக்குமென்றுதான் தோன்றுகிறது. புனிதம் ஏற்றப்படாத அழகு என்று ஒன்று இருக்கிறதா? இயற்கை, கலாசாரம் உட்பட திரட்டப்பட்ட எல்லா செல்வங்களின் உபரியாகவும் பாகுபாட்டை உருவாக்குவதாகவும் அவர் கலையை கவிதையை அழகைப் பார்த்திருப்பார்தானே. அப்படியான பின்னணியில் அவர் கவிதையையும் கவிஞர்களையும் புறக்கணித்ததைப் போலவே நவீன கவிதையும் அவரைப் புறக்கணித்துவிட்டது போலும்.  அழகு ஒரு அனுபவம் இல்லையா சங்கர்? நல்ல என்று மனம் கொடுக்கும் அந்த விளக்கத்தின் வழியாக அங்கே பேதம் வந்துவிடுகிறது. அனுபவத்தின் பேதத்திலிருந்து தான் தீண்டாமை தொடங்குகிறது. அதனால்தான், தனது தடியால் அழகைத் தட்டிவிட்டு பாம்பைப் போலப் பிடித்து அடிக்க அலைந்தார் போலும் பெரியார். புதுக்கவிதை உருவான சூழலும், புதுக்கவிதைய

க்ரியா ராமகிருஷ்ணன் உருவாக்கிய புத்தக உணர்வு

தமிழில் மொழி, கலை, பண்பாடு சார்ந்த அறிவுத்துறைகளில் ஈடுபடுபவர்களின் எண்ணிக்கை தமிழகத்தின் மக்கள் தொகையை ஒப்பிடும்போது குறைவாகவே தொடர்ந்து இருந்துவருகிறது. அந்தச் சிறுபான்மை வட்டத்துக்குள் இருந்தவர்கள், இருப்பவர்கள் எல்லார் மீதும் தான் வெளியிட்ட புத்தகங்கள் மூலம் கடந்த நாற்பது ஆண்டுகளுக்கும் மேலாகத் தாக்கம் செலுத்துபவராக க்ரியா ராமகிருஷ்ணன் இருந்திருக்கிறார். நவீன இலக்கியம் தொடங்கி மொழியியல், தத்துவம், நாட்டார் வழக்காற்றியல், சினிமா, தொல்லியல், சூழியல், கானுயிரியல், மருத்துவம், ஆன்மிகம் என்று பல்வேறு அறிவுத்துறைகள் சார்ந்து தீவிரமான தேடல் உடைய தமிழர்கள் ஒவ்வொருவரும் க்ரியா வெளியிட்ட நூல்கள் சிலவற்றால் உந்துதலைப் பெற்றிருப்பார்கள். க்ரியா வெளியிட்ட அந்நியன், விசாரணை, அபாயம் போன்ற இலக்கிய நூல்களால் தாக்கம் பெற்றிருந்த லக்ஷ்மி மணிவண்ணன் வீட்டில் அவர் தொலைக்காத புத்தகங்களில் ஒன்றாக டேவிட் வெர்னர் எழுதிய ‘டாக்டர் இல்லாத இடத்தில்’ புத்தகத்தை அவரது மூத்த மகன் பிறக்கும்வரை பாதுகாத்தும் கையேடாகப் பயன்படுத்தியும் வந்தார். மூன்றாம் உலக நாட்டில் மருத்துவர் இல்லாத சூழலில், பேதி, காய்ச்சல், பிரசவம் ப

அந்த ஆலயத்தில் கடவுள் இல்லை - ரவீந்திரநாத் தாகூர்

அரச சபை ஊழியன் சொன்னான், “ராஜாவே, பணிவான வேண்டுகோள்களை விடுத்தும், மனிதர்களில் சிறந்தவரும் அருந்துறவியுமானவர், பொன்னால் நீங்கள் உருவாக்கிய ஆலயத்துக்குள் வருவதற்கு மறுக்கிறார். சாலை ஓரத்து மரத்தின் கீழே அமர்ந்து கடவுளைப் பாடிக் கொண்டிருக்கிறார். பக்தர்கள் அவரை பெரும் எண்ணிக்கையில் சூழ்ந்துள்ளனர். ஆனந்தத்தில் அவர்களிடமிருந்து பெருகும் கண்ணீரோ நிலத்திலுள்ள புழுதியை எல்லாம் கழுவுகிறது. நீங்கள் உருவாக்கிய ஆலயமோ சீந்துவார் அற்றுக கிடக்கிறது. புதரில் தனது இதழ்களை விரிக்கும் மலரின் வாசனைகண்டு பொன்முலாம் பூசிய தேன்பானையைப் புறக்கணித்து, பித்தேறிப் புதரை நோக்கி தமது தாகத்தைத் தீர்க்கப் போகும் தேனீக்கள்  போலத்தான் மக்கள். அவர்களுக்கு பொன்னால் நிறைந்த மாளிகை ஒரு பொருட்டுமில்லை. சொர்க்கத்தின் நறுமணத்தைப் பரப்பும் விசுவாசமுள்ள இதயத்தில் உள்ள மலரை நோக்கி மொய்க்கிறார்கள். ஆபரணங்களிட்டு அலங்கரிக்கப்பட்ட பீடத்தில் காலியான கோயிலில் நமது கடவுள் அமர்ந்திருக்கிறார் தனிமையில். அதைக் கேட்டு எரிச்சலுற்ற மன்னன் அரியணையிலிருந்து எழுந்து துறவி அமர்ந்திருக்கும் மரத்தை நோக்கிக் கிளம்பினார். துறவியின் முன்