Skip to main content

‘கோலி மாரோ’ தூரத்தில் கேட்கும் முழக்கம் அல்ல



அறுபது நாட்களுக்கு மேல் தலைநகர் டெல்லியின் எல்லைப் பகுதிகளில் அமைதியாகப் போராட்டம் நடத்தியும் அவர்களது கோரிக்கைகளுக்கு உரிய கவனம் கொடுக்காத மத்திய அரசு, குடியரசு நாளில் நடந்த சில அசம்பாவிதங்களைக் காரணம் காட்டி, விவசாயிகள் போராட்டம் தொடரும் எல்லைப் பகுதி சாலைகளில் கான்கிரீட் கலவையிட்டு சுவர்களை எழுப்பி சிறைகளை அமைத்துவருகிறது. அத்துடன் ஜம்மு காஷ்மீரில் சிறப்பு அந்தஸ்தை நீக்கியபோது செய்ததைப் போன்றே போராட்டப் பகுதிகளில் இணையத் தொடர்பையும் துண்டித்துள்ளது. தடுப்புச் சுவர்களும் இரும்புக் கம்பி வேலிகளும் போதாது என்று சாலைகளைக் குழிசெய்து சிமெண்ட் கலவையிட்டு அதில் ஆணிகளையும் ஊன்றியுள்ளது. மக்களால் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட ஒரு ஜனநாயக அரசு தான், தனது மக்களுக்கு எதிராக இந்த ஆணிகளை நட்டுவைத்திருக்கிறது. போராடுவதற்காக மக்கள் திரள்வதையும் கருத்துவெளிப்பாட்டையும் அடிப்படை உரிமையாக  உறுதிசெய்திருக்கும் அரசியல் சாசனத்தைக் காப்பாற்றுவதறாக வாக்குறுதி எடுத்திருக்கும் அரசுதான் குறைந்தபட்ச செய்திப்பரவலையே அபாயமாகப் பார்க்கிறது. இந்தக் காரியங்கள் எதுவும் நாட்டின் மூலையில் நடைபெறவில்லை.  சர்வதேசங்களாலும் காணக்கூடிய தலைநகர் பகுதியில், உச்சதொழில்நுட்பங்களைக் கையில் வைத்துள்ள ஊடகங்கள் வேடிக்கை பார்க்க மக்களின் ஜனநாயக ரீதியான போராட்டச் செயல்பாட்டைப் பார்க்காமலிருப்பதற்கான சுவர்களை எழுப்பியுள்ளது. 

சென்ற ஆண்டு குடியுரிமை திருத்தச் சட்டத்துக்கு எதிராக அமைதியாக நடத்தப்பட்ட போராட்டத்தை அடுத்து, வடகிழக்கு டெல்லியில், அமெரிக்க அதிபர் வருகை தந்திருந்த சூழலில், குடியுரிமை திருத்தச் சட்டத்துக்கு ஆதரவானவர்கள் என்று சொல்லப்பட்ட கலவரக்காரர்கள் முஸ்லிம் குடியிருப்புகளின் மீது நடத்திய தாக்குதல்களின் அதே முறை, குடியரசு தினத்துக்குப் பின்னர் விவசாயிகள் நடத்தும் போராட்டத்திலும் முயற்சிக்கப்பட்டது. விவசாயிகள் போராட்டத்துக்கு ஆதரவானவர்கள் என்ற பெயரில் காவல்துறையினர் வாளாவிருக்க, விவசாயிகள் மீது கற்கள் வீசப்பட்ட புகைப்படங்களைப் பார்த்தோம். 

நாட்டின் குடிமக்கள் மதியிழந்தவர்களாக, மூர்க்கர்களாக, ஆளுமைத் திறன் குன்றியவர்களாக, பிற கருத்துகள், பிற இனத்தினர் மீது ஒவ்வாமை கொண்டவர்களாக இருக்கலாம். ஆனால், ஆளுபவர்கள் பிறருக்கும் பிற நம்பிக்கைகளுக்கும் பிற கருத்துகளுக்கும் இடமும் முகமும் கொடுப்பவர்களாக இருக்க வேண்டும். தொடர்ந்த சுய பரிசீலனை, சுய விமர்சனத்துக்குத் தங்களை ஆட்படுத்திக் கொள்பவர்களாக இருக்க வேண்டும். 

தனது நலன், தனது இனத்தாரின் நலன், தனது கருத்து, தனது அதிகாரம், தனது பிம்பம், தனது தரப்பு ஆகியவற்றைத் தவிர வேறெதற்கும் செவிசாய்க்காத, புற உலகே கற்பனையில் இல்லாத ஆட்சியாளர்களின் மதியிறுக்க நிலையை, மௌடீகத்தை உச்சமாகக் காட்டும் படிமம் தான், தலைநகர் டில்லியில் விவசாயிகள் நடத்தும் போராட்ட இடங்களில் உருவாக்கப்பட்டிருக்கும் இந்தச் சுவர்கள். உண்மையைப் பார்ப்பதற்கு விரும்பாத உண்மையைக் கேட்பதற்கு விரும்பாதவர்கள் எழுப்பும் சுவர்கள் இவை. அந்த ஆணிகள், தடுப்புச் சுவர்களுக்கு அப்பால் போராடும் குடியானவர்களில் பெண்களும் குழந்தைகளும் இருக்கிறார்கள். அங்கிருக்கும் பெண்கள், குழந்தைகள் குறித்து ஆட்சியாளர்களுக்கு இருக்கும் நுண்ணுணர்வின்மையின் அடையாளம் தான் அந்த கூர்மையான ஆணிகள். 

தமது தேசத்துக்குள் தமது மக்களின் குரல்கள் கேட்காமல் இருக்க இவர்கள் இந்தச் சுவர்களை எழுப்பும் அதேநேரத்தில் தேசத்தின் உண்மையான எல்லைகளில் அத்துமீறலும் ஊடுருவலும் சத்தம்போடாமல் நடந்துவருவதாகத் தகவல்கள் வந்துகொண்டிருக்கின்றன. செய்திப் பரவலும் தகவல்ரீதியான ஜனநாயகமும் உச்சமாக மாறியிருக்கும் ஒரு காலகட்டத்தில்தான் இப்படிப்பட்ட தடைச்சுவர்களை மக்களாகிய நாம் அனுமதித்துவருகிறோம்.

நாகரிகம் என்பது வேறு; தொழில்நுட்பம் வேறு என்பது இம்சையாக நமக்குப் போதிக்கப்படுகிறது. 

காஷ்மீரில் தொடங்கி படிப்படியாக தடைச் சுவர்கள் வேறு வேறு வகையில் எழுப்பப்பட்டு வருகின்றன. சென்ற வருடம் இதே மாதத்தில் ‘கோலி மாரோ’ என்று முஸ்லிம் மக்களைச் சுட்டுத் தள்ளச் சொல்லி குரல் எழுப்பி வடகிழக்கு டில்லியில் சிறுபான்மையின மக்கள் கொல்லப்பட்டனர். பெருந்தொற்று காலத்தில் நான்கு மணிநேரத்துக்கு முன்னால் ஊரடங்கு அறிவிக்கப்பட்டு, எந்த முன்தயாரிப்பிலும் ஈடுபட முடியாத நிலையில் ஏழை புலம்பெயர் தொழிலாளர்கள் தகர கொட்டடிகளில் அடைக்கப்பட்டு, விலங்குளைப் போல மனித கௌரவம் இல்லாமல் நடத்தப்பட்டு, நூற்றுக்கணக்கான கிலோமீட்டர்கள் தூரம் சொந்த ஊர்களுக்கு வாகனங்கள் இல்லாமல் நடக்க வைக்கப்பட்டு துயரத்துக்குள்ளாக்கப்பட்டனர். ‘கோலி மாரோ’ கோஷம், விவசாயிகள் போராட்டத்துக்கு எதிராகக் கேட்கத் தொடங்கியுள்ளது. 

யூதர்கள் மீது நடத்தப்பட்ட இனப்படுகொலைகளானாலும் சரி, ஈழத்தமிழர்கள் மீது நடத்தப்பட்ட இனப்படுகொலைகளானாலும் சரி பெரும்பான்மைவாத மக்களின் கருத்தொருமிப்பு, பெரும்பான்மைவாத மக்களின் பங்கேற்பு வாயிலாகவே பேரினவாதக் கொடூரங்களை அரசுகளால் நடத்தமுடிந்திருக்கிறது. இந்தியாவிலும் தமிழகத்திலும் ஊடகங்கள், நீதி பரிபாலன அமைப்புகளைப் பாழ்படுத்தி, பெரும்பான்மை மக்களின் மௌனம், சம்மதம், பங்கேற்புடன் பிற மதத்தினர், பிற நம்பிக்கையாளர்கள், பிற கருத்துத் தரப்பினர், பிற வாழ்க்கை நிலைகள், பிற கலாசாரத்தினர், பிற மொழியினர் மீதான பேரினவாத அரசின் தாக்குதல் தொடங்கியதன் விளைவுகளை நேரடியாக அனைத்துத் தளங்களிலும் அனுபவித்துவருகிறோம். 

அனைத்து கருத்து விவாதங்களும் அனைத்து முரண்பாடுகளும் அநாகரிகமாகவும் வன்முறையாகவும் ரத்தக்கலங்கலாகவும் மாறியுள்ள சூழலின் பின்னணி இதுதான். தலைநகரின் எல்லையில் நடப்பட்டிருக்கும் ஆணிகளின் கூர்மை அளவுக்கு நாம் அனைவரும் வெறுப்பு, துவேஷம், நேசமின்மையோடு வேறுபாடுகளைச் செவிகூர முடியாத தரப்புகளாக மாறியிருக்கிறோம். பாசிசம் தனது எதிரியையும் தன் குரலிலேயே பேசச் செய்யும் என்பதை நடைமுறையில் நாம் பார்க்கிறோம். 

எல்லையில் நடப்பட்டிருக்கும் ஆணிகள் நமது வெறுப்பும் நமது துவேஷமும் நமது தீண்டாமையும் நமது நேசமின்மையும் சேர்ந்த கூர்மைகள் தான். 

‘கோலி மாரோ’ தூரத்தில் கேட்கும் முழக்கம் அல்ல. ‘கோலி மாரோ’ முழக்கம் நம் சாயல் இல்லாததும் அல்ல.  தீர்க்கப்படுவதின் தீர்ப்பதின் உச்சநிலை அது.  

மதியிறுக்கத்துக்குள் ஓர் அரசு ஆழும்போது கேட்கும் கோஷம் ‘கோலி மாரோ’. மதியிறுக்கத்துக்குள் மக்கள் ஆழும்போது கேட்கும் கோஷம்  ‘கோலி மாரோ’. 


Comments

blindfishspeaks said…
நாம் தயாராகிக் கொண்டிருக்கிறோம் இருபதாம் நூற்றாண்டின் முப்பதுகளுக்கு

Popular posts from this blog

விகடன் என்னும் ஒரு பெருநிறுவனத்துக்கு எதிராக எளியவர் பச்சோந்தி பெற்றிருக்கும் வெற்றி

கரோனா என்னும் இயற்கைப் பெருந்தொற்று, இந்தியா போன்ற வளர்முக சமூகத்தில், அடிமட்டத்தில் உள்ள மக்களின் ஏற்கெனவேயுள்ள துயரங்களைக் கூட்டி, ஒரு இயற்கைப் பேரிடர்கூடக் கடைசியில் ஏழைகளது தலையிலேயே பிரமாண்டமான சுமைகளை இறக்குகிறது என்பதை மீண்டும் நிரூபித்தது. முகமூடி அணிவதையும், மனிதர்களைத் தொடாத இடைவெளியையும், அனுமதிக்கப்பட்ட தீண்டாமையையும் பணக்காரர்களும் உயர்சாதியினரும் தான் பெருந்தொற்றுக் காலத்தைச் சாதகமாக்கி இயற்கையானதாக, சௌகரியமானதாக மாற்றிக் கொண்டிருக்கின்றனர். மத்தியில் ஆளும் பாஜக அரசு தனது கொடுங்கோன்மையை, இந்தப் பெருந்தொற்றின் முகமூடியை அணிந்தே வேறு வேறு வகைகளில் குடிமக்கள் மீது இறக்கியது.      இந்தப் பெருந்தொற்று நெருக்கடியைப் பயன்படுத்திக் கொண்டு தொழிலாளர்களை வெளியேற்றி பல தொழில்துறைகளில் பத்திரிகை துறையும் ஒன்று. நாட்டில் நடக்கும் அவலங்கள், அரசியல்வாதிகளின் தகிடுதித்தங்களை எல்லாம் உரத்துப் பேசும் ஊடகங்களும், எழுதும் பத்திரிகையாளர்களுக்கும் தங்கள் உரிமைகளைப் பேசுவதற்கு இன்னமும் சரியான அமைப்போ, அவர்களது உரிமைகளைப் பாதுகாப்பதற்கான சட்டங்களோ வலுவாக இல்லாத நிலையில், இந்தியா முழுவதும் தி இந

ஒருநாள் - நகுலன்

   ஈசுவரஸ்மரணையிலேயே தன் ஸ்மரணையை உலகைவிட்டு சுழலாமல் வாழ்வை நடத்திவந்த பரமஹம்ஸரைச் சுற்றி சிஷ்யர்கள் வந்து போய்க் கொண்டிருந்தனர் . பிற்காலம் உலகப் பிரசித்தி பெற்ற நரேந்திரநாத தத்தர் , உலகறியாத  ஆ னால் பரமஹம்ஸருக்கு வேதாந்தங்களை உபதேசித்துவிட்டு விடை பெற்றுக்கொண்ட மகான் தோதாபுரி , உறவினனான இருதய முகர்ஜி பிரம்ம ஸமாஜிகளான கேசவசந்திர சேனர் , சாஸ்திரி சிவநாத பாபு , பிரதாப சந்திர முஜும்தார் , வைதிக ரத்தினமான கிருஷ்ண கிஷோர் சாதகர்களான கௌரங்கஸ்வாமி , நித்தியானந்தஸ்வாமி , வைத்தியரானசசாதரபண்டிதர் , கோடீச்வரரானயதுநாதமல்லீக் ,  ராணிராஸமணியின் மருமகனான மதுரபாபு இப்படியாகப் பலரும் பரமஹம்ஸரைப் பார்த்து அளவளாவ வந்து போய்க் கொண்டிருந்தனர் .  இவர்களுடன் பரமஹம்ஸர் முழுவிவகார ஞானத்துடன் பேசுவதை முதல் தடவையாகப் பார்ப்பவர்கள் அவர் உலகை நிராகரித்தவர் என்று சொன்னால் அதிசயப்படுவார்கள் . அவரவர் - யதுநாத மல்லிக்கிலிருந்து தோட்டி குஞ்சன் வரை -  அவரவர் தங்கள் கஷ்டங்களைச் சொல்லி , அவருடைய திருஷ்டாந்தக் கதைகள் மூலம் சாந்தி பெற்றுப் போவார்கள் . அவர்கள் எப்பொழுது போவார்கள் வருவார்கள் என்பதும் நிச்சயமில்லை .

நீலக்குதிரைகள் - மேரி ஆலிவர்

நான்கு நீலக்குதிரைகள் ஓவியத்துக்குள் நுழைகிறேன் அது சாத்தியமாவதில் எனக்கு ஆச்சரியம் கூட இல்லை. நான்கில் ஒரு குதிரை என்னை நோக்கி நடந்துவருகிறது. அதன் நீல மூக்கு என்னிடம் லேசாக நீள்கிறது. நான் எனது கையை அதன் நீலப்பிடறியில் இட்டு கட்டிக் கொள்கிறேன். என் புளகிதத்தை அது அனுமதிக்கிறது. ஓவியன் ப்ரான்ஸ் மர்க் மூளையில் வெடிகுண்டின் உலோகத்துண்டு தாக்கி இறந்துபோனான். போரென்றால் என்னவென்று அந்த நீலக்குதிரைகளுக்கு விளக்குவதை விட நான் இறந்தே விடலாம். அவை பீதியில் மயக்கம் போட்டு விழுந்துவிடும் அல்லது அதை அவற்றால் நம்பவே முடியாது. ப்ரான்ஸ் மர்க் உனக்கு எப்படி நன்றி சொல்வது. நமது உலகம் காலப்போக்கில் கூடுதலாக அன்பானதாக ஆகலாம். அழகான ஒன்றை ஆக்கும் வேட்கை நம் எல்லாருக்குள்ளும் இருக்கும் கடவுளின் ஒரு சிறு துண்டாக இருக்கலாம். இப்போது அந்த நான்கு குதிரைகளும் நெருக்கமாக வந்து ரகசியங்கள் சொல்ல இருப்பதைப் போல என்னை நோக்கி தங்கள் தலையைத் தாழ்த்துகின்றன அவை பேசவேண்டுமென்று நான் எதிர்பார்க்கவில்லை அவை பேசவும் செய்யாது. என்ன சொல்லக் கூடும் அவை இத்தனை அழகாக