Skip to main content

நேசிக்கத் தகுந்த ரத்தக்காட்டேரி


‘நேசத்தின் இன்மைதான் இருப்பதிலேயே மோசமான வலி' என்று தனது கதாபாத்திரமான டிராகுலாவைப் பேசவைப்பதன் மூலம் ரத்தக்காட்டேரியின் தனிமையும் உறவுக்கான தவிப்பும் நிறைந்த பாழ் உலகத்துக்குள் 'நாஸ்பெராடூ தி வேம்பயர்' திரைப்படம் வழியாக வெர்னர் ஹெர்சாக்கால் அழைத்துச் செல்லப்படும்போது தீமையின் ஒட்டுமொத்தப் படிமமாக இருக்கும் கவுன்ட் ட்ராகுலா மீது பரிவுகொள்ளத் தொடங்குகிறோம். 

பிரான்சிஸ் போர்ட் கப்போலாவின் டிராகுலாவை விட, ஹெர்சாக்கின் டிராகுலா தனிமையில் அரற்றிக் கொண்டிருக்கும் கவிஞனின் உருவகமாக இருக்கிறது. 

“காலம் என்பது ஒரு பள்ளத்தாக்கு. ஓராயிரம் இரவுகளைப் போன்ற ஆழம்...நூற்றாண்டுகள் வந்து போகின்றன...வயோதிகம் அடைய முடியாமல் இருப்பது பயங்கரமானது...மரணம் இதை ஒப்பிடும்போது மோசமல்ல...ஒவ்வொரு நாளும் ஒரே வியர்த்தத்தை அனுபவித்தபடி நூற்றாண்டுகளாக வாழ்வதை கற்பனை செய்ய முடியுமா உன்னால்..” என்று தன்னைத் தேடிவரும் ஜோனாத்தனிடம் சொல்லிப் பெருமூச்சு விடும்போது டிராகுலாவின் அச்சத்தையூட்டும் பறவை முகம் வவ்வால் பற்களைத் தாண்டி அதன் மீது பிரியம் ஏற்படுவதைத் தவிரக்க முடியவில்லை.

சலிப்பை, நிராசையை, காண்பிக்க முடியாத நேசத்தின் அழுத்தும் கனத்தை டிராகுலா பெருமூச்சுகளாக, முனகல்களாக வெளிவிடுகிறது. 

ஹெர்சாக் இயக்கி நான் சமீபத்தில் பார்த்த மூன்று திரைப்படங்களிலும் மனித உடல் வெளியிடும் சத்தங்களை ஒயிலாக்கமோ, நேர்த்தியோ செய்யாமல் விலங்கு மற்றும் எந்திரம் வெளியிடும் சத்தத்தைப் போலக் கேட்கச் செய்கிறார். மனித எந்திரம் வேட்கையின் போது, ஏமாற்றத்தின் போது, களிப்பின் போது வெளியிடும் மூச்சுகள் வனத்தில் கேட்கும் சத்தங்களை எனக்கு நினைவூட்டுகின்றன. 

'நாஸ்பெராடூ தி வேம்பயர்' திரைப்படத்தில் டிராகுலா வெளியிடும் முனகல், சலிப்பொலி, இரைதல் எல்லாம் டிராகுலாவின் தனிமையை, துயரை, அலுப்பைத் தெரிவிப்பதாக உள்ளன. 

பெருந்தொற்று காலத்தில் 'நாஸ்பெராடூ தி வேம்பயர்' கூடுதல் அர்த்தங்களைத் தருவது. நடுவில் நதி ஓடும் விஸ்மர் நகரத்தில் உயர்குடியினர் வசிக்கும் மாளிகை வீடுகள் இருக்கும் பகுதிக்குள் ப்ளேக் பெருந்தொற்றை கருப்பு சவப்பெட்டிகளில் கொண்டுவரும் பாய்மரக் கப்பல் நீல அதிகாலையில் அமைதியாக நுழையும் காட்சி பயங்கரமும் வசீகர அழகும் கொண்டது.

டிராகுலா வசிக்கும் வனத்திலுள்ள மாளிகைக்கு ஜோனாத்தன் மலை வழியாகவும் நதியோரத்தின் பாறையிடுக்கு வழியாகவும் செல்லும்போது  அவரது மற்ற திரைப்படங்கள் ஞாபகத்துக்கு வருகிறது. 

மனிதன் சௌகரியமான இடத்திலிருந்து அன்பான மனிதர்களிடமிருந்து அபாயகரமான மரணத்துக்கு நெருக்கமான இடங்களை நோக்கி பயனற்ற ஆனால் சாகசமிகுந்த பயணத்தை மேற்கொண்டபடி இருக்கிறான். சமதளத்தில் நகரத்தில் வெறும் கதைகள் வழியாகவே அறியப்பட்ட ரத்தக்காட்டேரியை நேரில் சந்தித்து அதை நகரத்துக்குள் அவிழ்த்துவிட்டு தனது காதல் மனைவியையே பலிகொடுக்கும் ஜோனாத்தனின் முயற்சி நமக்கு எதைச் சொல்கிறது. இன்னொரு ரத்தக்காட்டேரியாக ஆவதைத் தவிர ஜோனாத்தனுக்கு என்ன கிடைத்தது?

ப்ளேக் தொற்றி மரணம் களிகொண்டு ஆடும் விஸ்மர் நகரம் கற்பனையிலோ, இறந்தகாலத்திலோ மட்டுமே உள்ளவைதாமா? 

நம் தனிமையோடும் நாம் உணரும் நேசம் இன்மையோடும் இனம் காணக்கூடிய அந்த டிராகுலா வெறும் புராணிக உருவம் மட்டும்தானா?

Comments

Popular posts from this blog

விகடன் என்னும் ஒரு பெருநிறுவனத்துக்கு எதிராக எளியவர் பச்சோந்தி பெற்றிருக்கும் வெற்றி

கரோனா என்னும் இயற்கைப் பெருந்தொற்று, இந்தியா போன்ற வளர்முக சமூகத்தில், அடிமட்டத்தில் உள்ள மக்களின் ஏற்கெனவேயுள்ள துயரங்களைக் கூட்டி, ஒரு இயற்கைப் பேரிடர்கூடக் கடைசியில் ஏழைகளது தலையிலேயே பிரமாண்டமான சுமைகளை இறக்குகிறது என்பதை மீண்டும் நிரூபித்தது. முகமூடி அணிவதையும், மனிதர்களைத் தொடாத இடைவெளியையும், அனுமதிக்கப்பட்ட தீண்டாமையையும் பணக்காரர்களும் உயர்சாதியினரும் தான் பெருந்தொற்றுக் காலத்தைச் சாதகமாக்கி இயற்கையானதாக, சௌகரியமானதாக மாற்றிக் கொண்டிருக்கின்றனர். மத்தியில் ஆளும் பாஜக அரசு தனது கொடுங்கோன்மையை, இந்தப் பெருந்தொற்றின் முகமூடியை அணிந்தே வேறு வேறு வகைகளில் குடிமக்கள் மீது இறக்கியது.      இந்தப் பெருந்தொற்று நெருக்கடியைப் பயன்படுத்திக் கொண்டு தொழிலாளர்களை வெளியேற்றி பல தொழில்துறைகளில் பத்திரிகை துறையும் ஒன்று. நாட்டில் நடக்கும் அவலங்கள், அரசியல்வாதிகளின் தகிடுதித்தங்களை எல்லாம் உரத்துப் பேசும் ஊடகங்களும், எழுதும் பத்திரிகையாளர்களுக்கும் தங்கள் உரிமைகளைப் பேசுவதற்கு இன்னமும் சரியான அமைப்போ, அவர்களது உரிமைகளைப் பாதுகாப்பதற்கான சட்டங்களோ வலுவாக இல்லாத நிலையில், இந்தியா முழுவதும் தி இந

ஒருநாள் - நகுலன்

   ஈசுவரஸ்மரணையிலேயே தன் ஸ்மரணையை உலகைவிட்டு சுழலாமல் வாழ்வை நடத்திவந்த பரமஹம்ஸரைச் சுற்றி சிஷ்யர்கள் வந்து போய்க் கொண்டிருந்தனர் . பிற்காலம் உலகப் பிரசித்தி பெற்ற நரேந்திரநாத தத்தர் , உலகறியாத  ஆ னால் பரமஹம்ஸருக்கு வேதாந்தங்களை உபதேசித்துவிட்டு விடை பெற்றுக்கொண்ட மகான் தோதாபுரி , உறவினனான இருதய முகர்ஜி பிரம்ம ஸமாஜிகளான கேசவசந்திர சேனர் , சாஸ்திரி சிவநாத பாபு , பிரதாப சந்திர முஜும்தார் , வைதிக ரத்தினமான கிருஷ்ண கிஷோர் சாதகர்களான கௌரங்கஸ்வாமி , நித்தியானந்தஸ்வாமி , வைத்தியரானசசாதரபண்டிதர் , கோடீச்வரரானயதுநாதமல்லீக் ,  ராணிராஸமணியின் மருமகனான மதுரபாபு இப்படியாகப் பலரும் பரமஹம்ஸரைப் பார்த்து அளவளாவ வந்து போய்க் கொண்டிருந்தனர் .  இவர்களுடன் பரமஹம்ஸர் முழுவிவகார ஞானத்துடன் பேசுவதை முதல் தடவையாகப் பார்ப்பவர்கள் அவர் உலகை நிராகரித்தவர் என்று சொன்னால் அதிசயப்படுவார்கள் . அவரவர் - யதுநாத மல்லிக்கிலிருந்து தோட்டி குஞ்சன் வரை -  அவரவர் தங்கள் கஷ்டங்களைச் சொல்லி , அவருடைய திருஷ்டாந்தக் கதைகள் மூலம் சாந்தி பெற்றுப் போவார்கள் . அவர்கள் எப்பொழுது போவார்கள் வருவார்கள் என்பதும் நிச்சயமில்லை .

நீலக்குதிரைகள் - மேரி ஆலிவர்

நான்கு நீலக்குதிரைகள் ஓவியத்துக்குள் நுழைகிறேன் அது சாத்தியமாவதில் எனக்கு ஆச்சரியம் கூட இல்லை. நான்கில் ஒரு குதிரை என்னை நோக்கி நடந்துவருகிறது. அதன் நீல மூக்கு என்னிடம் லேசாக நீள்கிறது. நான் எனது கையை அதன் நீலப்பிடறியில் இட்டு கட்டிக் கொள்கிறேன். என் புளகிதத்தை அது அனுமதிக்கிறது. ஓவியன் ப்ரான்ஸ் மர்க் மூளையில் வெடிகுண்டின் உலோகத்துண்டு தாக்கி இறந்துபோனான். போரென்றால் என்னவென்று அந்த நீலக்குதிரைகளுக்கு விளக்குவதை விட நான் இறந்தே விடலாம். அவை பீதியில் மயக்கம் போட்டு விழுந்துவிடும் அல்லது அதை அவற்றால் நம்பவே முடியாது. ப்ரான்ஸ் மர்க் உனக்கு எப்படி நன்றி சொல்வது. நமது உலகம் காலப்போக்கில் கூடுதலாக அன்பானதாக ஆகலாம். அழகான ஒன்றை ஆக்கும் வேட்கை நம் எல்லாருக்குள்ளும் இருக்கும் கடவுளின் ஒரு சிறு துண்டாக இருக்கலாம். இப்போது அந்த நான்கு குதிரைகளும் நெருக்கமாக வந்து ரகசியங்கள் சொல்ல இருப்பதைப் போல என்னை நோக்கி தங்கள் தலையைத் தாழ்த்துகின்றன அவை பேசவேண்டுமென்று நான் எதிர்பார்க்கவில்லை அவை பேசவும் செய்யாது. என்ன சொல்லக் கூடும் அவை இத்தனை அழகாக