Skip to main content

என்னைத் தொடரும் கீரிப்பூனைகள்

ஓவியம் வி. சூர்யா


கூர்முகம், ஆர்வம் மினுமினுக்கும் கண்கள்,நிமிர்ந்து உடலை வளைத்து துறுதுறுவென்று பார்க்கும் ஆளைப் போன்ற தோற்றம் கொண்ட மீர்கேட் என்ற கீரிப்பூனை, சமீபத்தில் லலித் கலா அகாதமியில் நடந்த க்ரூப் ஷோவில் ஓவியர் வி. சூர்யா வரைந்த ஓவியத்தின் வழியாக அறிமுகமானது. கீரிப்பிள்ளைக் குடும்பத்தைச் சேர்ந்த அணிலின் உடல் நீளத்தைக் கொண்ட இந்த மீர்கேட்கள் ஆப்பிரிக்காவின் தென்முனையில் வசிப்பவை. நடக்கும்போதும் ஓடும்போதும் அணில் போல ஊர்ந்து செல்லும் இந்த மீர்கேட்கள் குழு குழுவாக வாழக்கூடியவை. தூரத்தில் சத்தம் ஏதாவது வந்தாலோ, வேட்டையாட வரும் விலங்குகளைக் கண்காணிப்பதற்கோ முன்கால்களை உயர்த்தி நட்டமாக நின்று பார்ப்பவை. உடல் முழுக்க ரோமத்துடன் அகமும் புறமும் மென்மையான நடத்தை கொண்டவை.  

மீர்கேட்கள் என்று சொல்லப்படும் கீரிப்பூனைகளின் இயல்பையும் அதன் முகத்தில் இருக்கும் ஆர்வத் துறுதுறுப்பையும் பார்த்தவுடன் இது என்னுடைய விலங்கு என்று தோன்றிவிட்டது. எனது கவிதைக்குள் வரவேண்டியதென்று அகத்தில் சேகரித்துக் கொண்டேன். எனது அடுத்த கவிதைத் தொகுதியின் அட்டையில் இந்த மீர்கேட் 90 சதவீதம் இடம்பெறக் கூடும்.  

மிகத் தாமதமாகவும் தற்செயலாகவும் நான் நேற்று பார்த்த ‘லைஃப் ஆப் பை’ படத்தில் சிறுவன் பை பட்டேல் தற்காலிகமாகத் தங்கிச் செல்லும் மிதக்கும் தீவின் காட்சி அற்புதங்களில் ஒன்றாக மீர்கேட்கள் கூட்டம் கூட்டமாக இடம்பெற்றதைப் பார்த்தபோது அந்தக் கீரிப்பூனைகளை நான் தொடர்வது போலவே அவையும் என்னை ரகசியமாகத் தொடர்கின்றன என்று தெரிந்தது. இப்படி எனக்கு அவ்வப்போது ஒரு உயிர் புதிதாக அறிமுகமாகிக் கொண்டிருந்தால் போதும். நானும் எனது கவிதையும்  தொடரந்து ஜீவித்திருப்போம். இரவில் மொத்த தீவும் அதில் இருக்கும் பொய்கையும் ஊன் உண்ணியாக மாறும்போது அந்த கீரிப்பூனைகள், சிறுவன் பை பட்டேலின் பக்கத்தில் அவனை ஊறுபடுத்தாமல் அருகிலேயே படுத்து மரக்கிளைகளில் தூங்குகின்றன. 


‘லைப் ஆப் பை’ திரைப்படத்தில் வரும் அத்தனை உயிர்களும் எனக்கு நாயகன் சொல்லும் இரண்டு கதைகளுக்கு அப்பால் மூன்றாவது கதை ஒன்றைச் சொல்லிக் கொண்டிருந்தது. சிறுவன் பையை உயிர்ப்பாக வைத்திருந்து தானும் உயிர்ப்பாக இருந்த புலி ரிச்சர்ட் பார்க்கர் மெக்சிகோவின் கடற்கரையில் ஒதுங்கியதும், சிறுவன் பை-யைத் திரும்பிக்கூடப் பார்க்காமல் கடற்கரை மூலையில் இருக்கும் வனத்துக்குள் புகுந்து சென்றுவிடுகிறது. நன்றி சொல்லக்கூட சந்தர்ப்பம் தராத அந்தப் புலியின் மீதான வருத்தம் சிறுவன் பைக்கு பெரியவனான பின்னரும் இருக்கிறது.


எது தொடர்ந்து என்னை அச்சுறுத்துகிறதோ எது தொடர்ந்து என்னை அழிக்கும்  சவாலைத் தொடர்ந்து தருகிறதோ அதுவே என்னை உயிர்ப்பாக வைத்திருக்கிறது; அதுவே எனது எல்லைகளையும் தசைகளையும் விஸ்தரித்து வலுப்படுத்துகிறது. ரிச்சர்ட் பார்க்கர் என்ற பெயர் கொண்ட அந்தப் புலியின் முகத்தில் மூர்க்கமும் பேதைமையும் சேர்ந்தே இருக்கிறது.     

ரிச்சர்ட் பார்க்கர் என்ற அந்தப் புலி, சிறுவன் பையைத் திரும்பப் பார்த்திருந்தால் அதனால் காட்டுக்குள் மறைந்திருக்க முடியாது. 

புலி மறைந்துபோன அந்த கடற்கரை வனமூலையை எனக்குத் தெரியும். நான் அந்தமானில் ராதா நகர் பீச்சில் அந்த வனத்தின் மூலையை ஒத்த ஒரு மூலையை நான் பார்த்திருக்கிறேன். 

அந்தமான் தீவுக்கு மறுபடியும் போனால் ரிச்சர்ட் பார்க்கரை நான் மீண்டும் சந்திப்பேன். 

லைப் ஆப் பை திரைப்படத்தில், கூட்டம் கூட்டமாக நிலத்தில் ஊர்ந்தும் நிமிர்ந்தும் அலையும் மீர்கேட்களும், திரும்பிப் பார்த்து விடைகூறாமல் வனத்துக்குள் நுழைந்து மறைந்த ரிச்சர்ட் பார்க்கர் என்ற பெயர் கொண்ட அந்தப் புலியும் என் உடலில் இருப்பார்கள்.  

Comments

Popular posts from this blog

விகடன் என்னும் ஒரு பெருநிறுவனத்துக்கு எதிராக எளியவர் பச்சோந்தி பெற்றிருக்கும் வெற்றி

கரோனா என்னும் இயற்கைப் பெருந்தொற்று, இந்தியா போன்ற வளர்முக சமூகத்தில், அடிமட்டத்தில் உள்ள மக்களின் ஏற்கெனவேயுள்ள துயரங்களைக் கூட்டி, ஒரு இயற்கைப் பேரிடர்கூடக் கடைசியில் ஏழைகளது தலையிலேயே பிரமாண்டமான சுமைகளை இறக்குகிறது என்பதை மீண்டும் நிரூபித்தது. முகமூடி அணிவதையும், மனிதர்களைத் தொடாத இடைவெளியையும், அனுமதிக்கப்பட்ட தீண்டாமையையும் பணக்காரர்களும் உயர்சாதியினரும் தான் பெருந்தொற்றுக் காலத்தைச் சாதகமாக்கி இயற்கையானதாக, சௌகரியமானதாக மாற்றிக் கொண்டிருக்கின்றனர். மத்தியில் ஆளும் பாஜக அரசு தனது கொடுங்கோன்மையை, இந்தப் பெருந்தொற்றின் முகமூடியை அணிந்தே வேறு வேறு வகைகளில் குடிமக்கள் மீது இறக்கியது.      இந்தப் பெருந்தொற்று நெருக்கடியைப் பயன்படுத்திக் கொண்டு தொழிலாளர்களை வெளியேற்றி பல தொழில்துறைகளில் பத்திரிகை துறையும் ஒன்று. நாட்டில் நடக்கும் அவலங்கள், அரசியல்வாதிகளின் தகிடுதித்தங்களை எல்லாம் உரத்துப் பேசும் ஊடகங்களும், எழுதும் பத்திரிகையாளர்களுக்கும் தங்கள் உரிமைகளைப் பேசுவதற்கு இன்னமும் சரியான அமைப்போ, அவர்களது உரிமைகளைப் பாதுகாப்பதற்கான சட்டங்களோ வலுவாக இல்லாத நிலையில், இந்தியா முழுவதும் தி இந

ஒருநாள் - நகுலன்

   ஈசுவரஸ்மரணையிலேயே தன் ஸ்மரணையை உலகைவிட்டு சுழலாமல் வாழ்வை நடத்திவந்த பரமஹம்ஸரைச் சுற்றி சிஷ்யர்கள் வந்து போய்க் கொண்டிருந்தனர் . பிற்காலம் உலகப் பிரசித்தி பெற்ற நரேந்திரநாத தத்தர் , உலகறியாத  ஆ னால் பரமஹம்ஸருக்கு வேதாந்தங்களை உபதேசித்துவிட்டு விடை பெற்றுக்கொண்ட மகான் தோதாபுரி , உறவினனான இருதய முகர்ஜி பிரம்ம ஸமாஜிகளான கேசவசந்திர சேனர் , சாஸ்திரி சிவநாத பாபு , பிரதாப சந்திர முஜும்தார் , வைதிக ரத்தினமான கிருஷ்ண கிஷோர் சாதகர்களான கௌரங்கஸ்வாமி , நித்தியானந்தஸ்வாமி , வைத்தியரானசசாதரபண்டிதர் , கோடீச்வரரானயதுநாதமல்லீக் ,  ராணிராஸமணியின் மருமகனான மதுரபாபு இப்படியாகப் பலரும் பரமஹம்ஸரைப் பார்த்து அளவளாவ வந்து போய்க் கொண்டிருந்தனர் .  இவர்களுடன் பரமஹம்ஸர் முழுவிவகார ஞானத்துடன் பேசுவதை முதல் தடவையாகப் பார்ப்பவர்கள் அவர் உலகை நிராகரித்தவர் என்று சொன்னால் அதிசயப்படுவார்கள் . அவரவர் - யதுநாத மல்லிக்கிலிருந்து தோட்டி குஞ்சன் வரை -  அவரவர் தங்கள் கஷ்டங்களைச் சொல்லி , அவருடைய திருஷ்டாந்தக் கதைகள் மூலம் சாந்தி பெற்றுப் போவார்கள் . அவர்கள் எப்பொழுது போவார்கள் வருவார்கள் என்பதும் நிச்சயமில்லை .

நீலக்குதிரைகள் - மேரி ஆலிவர்

நான்கு நீலக்குதிரைகள் ஓவியத்துக்குள் நுழைகிறேன் அது சாத்தியமாவதில் எனக்கு ஆச்சரியம் கூட இல்லை. நான்கில் ஒரு குதிரை என்னை நோக்கி நடந்துவருகிறது. அதன் நீல மூக்கு என்னிடம் லேசாக நீள்கிறது. நான் எனது கையை அதன் நீலப்பிடறியில் இட்டு கட்டிக் கொள்கிறேன். என் புளகிதத்தை அது அனுமதிக்கிறது. ஓவியன் ப்ரான்ஸ் மர்க் மூளையில் வெடிகுண்டின் உலோகத்துண்டு தாக்கி இறந்துபோனான். போரென்றால் என்னவென்று அந்த நீலக்குதிரைகளுக்கு விளக்குவதை விட நான் இறந்தே விடலாம். அவை பீதியில் மயக்கம் போட்டு விழுந்துவிடும் அல்லது அதை அவற்றால் நம்பவே முடியாது. ப்ரான்ஸ் மர்க் உனக்கு எப்படி நன்றி சொல்வது. நமது உலகம் காலப்போக்கில் கூடுதலாக அன்பானதாக ஆகலாம். அழகான ஒன்றை ஆக்கும் வேட்கை நம் எல்லாருக்குள்ளும் இருக்கும் கடவுளின் ஒரு சிறு துண்டாக இருக்கலாம். இப்போது அந்த நான்கு குதிரைகளும் நெருக்கமாக வந்து ரகசியங்கள் சொல்ல இருப்பதைப் போல என்னை நோக்கி தங்கள் தலையைத் தாழ்த்துகின்றன அவை பேசவேண்டுமென்று நான் எதிர்பார்க்கவில்லை அவை பேசவும் செய்யாது. என்ன சொல்லக் கூடும் அவை இத்தனை அழகாக