Skip to main content

பாரதிதாசனுடைய ‘குரங்கின் அச்சம்’

பாரதிதாசனின் ‘அழகின் சிரிப்பு’-ஐ தற்செயலாக நேற்றிரவு வாசிக்கத் தொடங்கியபோது, கவிஞனின் சிரிப்பை ஆங்காங்கே பார்த்து அனுபவித்தேன். யாப்பிலக்கணத்தின் தளை, மரபான மனத்திலிருந்து விடுபடாத சுமை, கொண்ட கருத்தை ஊடகத்துக்குள் செலுத்தும் மிகுகவனம் எல்லாம் பாரதிதாசனிடம் இருக்கிறது. ஆனால், தானும் சேர்ந்த இயற்கையில் ஈடுபடும்போது தனது அனுபவத்தைப் புதிதாகப் பார்க்கும் வியப்பும் விந்தையும் சேர அதை மொழிக்காட்சியாக ஆக்கத் துடிக்கும் வெள்ளந்தித் தன்மை கொண்ட கவிஞன் கணிசமாக ‘அழகின் சிரிப்பு’-ல் தென்படுகிறான். 

‘இறகினில் உயிரை வைத்தாய்/ எழுந்தன புட்கள்!’ என்று கூறும்போது பறவைகள் ஒரு பசிய வயலிலிருந்து, நிலப்பரப்பிலிருந்து எழும் காட்சி உதயமாகிவிடுகிறது. இயற்கையை தாய்மையின் கருணையாக, இயற்கையை நெறிப்படுத்தப்பட வேண்டிய குழப்படியாக, இயற்கையின் ஒரு பகுதியை விஷமமாக, இயற்கையைத் தீங்காகப் பார்த்த நவீனப் பார்வை பாரதிதாசனிடம் இல்லை. ஆனால் பாலியல் ஒழுக்கம்  சார்ந்து பாரதிதாசனிடம் பழைய அதே தமிழ் ஆள்தான் இருக்கிறான். புறாவைப் பற்றி எழுதும்போது பெண் புறா, ஒரு ஆண் இணையையே பராமரிக்கும் என்று சிறப்பித்துக் கூறுகிறார். காட்டில் நடக்கும் உயிர்ச்சங்கிலியின் இயக்கத்தை விவரிக்கும்போது பாரபட்சமின்றி இருக்கிறார். அங்கே ‘மனிதாபிமானம்’ இல்லை. அழகோடு, மூர்க்கம், வேகம், கொலை, சிதைவு எல்லாம் சேர்ந்த லீலையாக  இயற்கையை பாரதிதாசன் பார்ப்பதாகத் தெரிகிறது.


ஆனைஒன் றிளம ரத்தை

முறித்திடும்; ஆந்தைக் கூட்டைப்

பூனை ஒன் றணுகும்; அங்கே

புலி ஒன்று தோன்றும்; பாம்பின்

பானைவாய் திறக்கக் கண்டு

யாவுமே பறக்கும்; கன்றோ

மானைக்கா ணாது நிற்கும்!

அதை ஒரு நரிபோய் மாய்க்கும்.  


ஒரு தனி முழுக்கவிதையாக ‘குரங்கின் அச்சம்’ என்னை மிகவும் ஈர்த்தது. இந்த உள்ளடக்கத்தை  கிட்டத்தட்ட நினைவுபடுத்தும், ‘குரங்குகள்’ என்ற பெயரிலேயே ஒரு சிறுகதையை சுந்தர ராமசாமி எழுதியிருக்கிறார்.  


குரங்கின் அச்சம்

கிளையினிற் பாம்பு தொங்க,

விழுதென்று, குரங்கு தொட்டு

“விளக்கினைத் தொட்ட பிள்ளை

வெடுக்கெனக் குதித்த தைப்போல்”

கிளைதோறும் குதித்துத் தாவிக்

கீழுள்ள விழுதை யெல்லாம்

ஒளிப்பாம்பாய் எண்ணி எண்ணி

உச்சிபோய்த் தன்வால் பார்க்கும்.


பிரமிளின் ‘வண்ணத்துப் பூச்சியும் கடலும்’ கவிதையில் வரும் வண்ணத்துப் பூச்சி, மாணிக்கவாசகரின் கோத்தும்பியை ஞாபகப்படுத்தும் குரங்கு இது. வண்ணத்துப் பூச்சியும், கோத்தும்பியும் முக்தி, உண்மை, முழு உண்மை, விடுதலை, பூரண அழகு, முழுமை என்ற மலரைத் தேடி அநித்தியமான மலர்களை நீத்து நித்தியமான ஒன்றை நோக்கிச் செல்கின்றன. 

இந்தக் குரங்கை உச்சிக்குத் துரத்துவதோ அதன் அச்சம். அச்சம் தவிர வேறொன்றுமில்லை. அங்கேயும் அதற்கு நிம்மதியில்லை. குரங்கு, தன் அச்சத்தை உடம்பின் பிற்பகுதியிலேயே வைத்துள்ளது. ஆனால், உச்சிக்குப் போக அச்சம் ஓர் எரிபொருளாக இருக்கிறதென்பதால் அதை எதிர்மறையான உணர்ச்சியாக மட்டும் பார்த்து, புறந்தள்ளிவிட முடியுமா என்ன?

கீழ் கிளையிலிருந்து, ஒளிப்பாம்பென ஆடும் விழுதுகளைக் கண்டு உச்சிக்குப் போகும் இயக்கம், அசைவு தடையில்லாமல் இந்தக் கவிதையில் நிகழ்த்தப்படுகிறது. 

உச்சிக்குப் போய் பார்க்கப்படும் வாலை, என் மனம் என்று நான் கருதுகிறேன்.

சுந்தர ராமசாமியின் ‘குரங்குகள்’ சிறுகதையில் பாம்பும் உண்டு. ஆனால்  விஷமம், தீமை என்ற குணங்களைச் சுட்டும் உருவகங்களாகவே குரங்கும் பாம்பும் இந்தச் சிறுகதையில் அவை இடம்பெறுகின்றன. குரங்கோ, பாம்போ அவற்றின் இயற்கை உலகத்தில் இந்தச் சிறுகதையில் இல்லை. அவை குழப்படியாகவே ‘குரங்குகள்’ சிறுகதையில் இடம்பெறுகின்றன. குரங்குகள் கதையின் போக்கில் குரங்கும் பாம்பும் எதிரெதிர் இடத்தில் நிறுத்தவும் படுகின்றன. 

சுந்தர ராமசாமி சிறுகதையில் இறந்த பாம்பு, தாள் பொட்டலத்தில் பொதியப்பட்டு, குரங்குகளை அச்சுறுத்துகின்றன. 

பாரதிதாசனின் பாம்போ மரத்தின் கிளையில் ஆடிக்கொண்டிருக்கிறது உயிருடன்.   

Comments

Popular posts from this blog

விகடன் என்னும் ஒரு பெருநிறுவனத்துக்கு எதிராக எளியவர் பச்சோந்தி பெற்றிருக்கும் வெற்றி

கரோனா என்னும் இயற்கைப் பெருந்தொற்று, இந்தியா போன்ற வளர்முக சமூகத்தில், அடிமட்டத்தில் உள்ள மக்களின் ஏற்கெனவேயுள்ள துயரங்களைக் கூட்டி, ஒரு இயற்கைப் பேரிடர்கூடக் கடைசியில் ஏழைகளது தலையிலேயே பிரமாண்டமான சுமைகளை இறக்குகிறது என்பதை மீண்டும் நிரூபித்தது. முகமூடி அணிவதையும், மனிதர்களைத் தொடாத இடைவெளியையும், அனுமதிக்கப்பட்ட தீண்டாமையையும் பணக்காரர்களும் உயர்சாதியினரும் தான் பெருந்தொற்றுக் காலத்தைச் சாதகமாக்கி இயற்கையானதாக, சௌகரியமானதாக மாற்றிக் கொண்டிருக்கின்றனர். மத்தியில் ஆளும் பாஜக அரசு தனது கொடுங்கோன்மையை, இந்தப் பெருந்தொற்றின் முகமூடியை அணிந்தே வேறு வேறு வகைகளில் குடிமக்கள் மீது இறக்கியது.      இந்தப் பெருந்தொற்று நெருக்கடியைப் பயன்படுத்திக் கொண்டு தொழிலாளர்களை வெளியேற்றி பல தொழில்துறைகளில் பத்திரிகை துறையும் ஒன்று. நாட்டில் நடக்கும் அவலங்கள், அரசியல்வாதிகளின் தகிடுதித்தங்களை எல்லாம் உரத்துப் பேசும் ஊடகங்களும், எழுதும் பத்திரிகையாளர்களுக்கும் தங்கள் உரிமைகளைப் பேசுவதற்கு இன்னமும் சரியான அமைப்போ, அவர்களது உரிமைகளைப் பாதுகாப்பதற்கான சட்டங்களோ வலுவாக இல்லாத நிலையில், இந்தியா முழுவதும் தி இந

ஒருநாள் - நகுலன்

   ஈசுவரஸ்மரணையிலேயே தன் ஸ்மரணையை உலகைவிட்டு சுழலாமல் வாழ்வை நடத்திவந்த பரமஹம்ஸரைச் சுற்றி சிஷ்யர்கள் வந்து போய்க் கொண்டிருந்தனர் . பிற்காலம் உலகப் பிரசித்தி பெற்ற நரேந்திரநாத தத்தர் , உலகறியாத  ஆ னால் பரமஹம்ஸருக்கு வேதாந்தங்களை உபதேசித்துவிட்டு விடை பெற்றுக்கொண்ட மகான் தோதாபுரி , உறவினனான இருதய முகர்ஜி பிரம்ம ஸமாஜிகளான கேசவசந்திர சேனர் , சாஸ்திரி சிவநாத பாபு , பிரதாப சந்திர முஜும்தார் , வைதிக ரத்தினமான கிருஷ்ண கிஷோர் சாதகர்களான கௌரங்கஸ்வாமி , நித்தியானந்தஸ்வாமி , வைத்தியரானசசாதரபண்டிதர் , கோடீச்வரரானயதுநாதமல்லீக் ,  ராணிராஸமணியின் மருமகனான மதுரபாபு இப்படியாகப் பலரும் பரமஹம்ஸரைப் பார்த்து அளவளாவ வந்து போய்க் கொண்டிருந்தனர் .  இவர்களுடன் பரமஹம்ஸர் முழுவிவகார ஞானத்துடன் பேசுவதை முதல் தடவையாகப் பார்ப்பவர்கள் அவர் உலகை நிராகரித்தவர் என்று சொன்னால் அதிசயப்படுவார்கள் . அவரவர் - யதுநாத மல்லிக்கிலிருந்து தோட்டி குஞ்சன் வரை -  அவரவர் தங்கள் கஷ்டங்களைச் சொல்லி , அவருடைய திருஷ்டாந்தக் கதைகள் மூலம் சாந்தி பெற்றுப் போவார்கள் . அவர்கள் எப்பொழுது போவார்கள் வருவார்கள் என்பதும் நிச்சயமில்லை .

நீலக்குதிரைகள் - மேரி ஆலிவர்

நான்கு நீலக்குதிரைகள் ஓவியத்துக்குள் நுழைகிறேன் அது சாத்தியமாவதில் எனக்கு ஆச்சரியம் கூட இல்லை. நான்கில் ஒரு குதிரை என்னை நோக்கி நடந்துவருகிறது. அதன் நீல மூக்கு என்னிடம் லேசாக நீள்கிறது. நான் எனது கையை அதன் நீலப்பிடறியில் இட்டு கட்டிக் கொள்கிறேன். என் புளகிதத்தை அது அனுமதிக்கிறது. ஓவியன் ப்ரான்ஸ் மர்க் மூளையில் வெடிகுண்டின் உலோகத்துண்டு தாக்கி இறந்துபோனான். போரென்றால் என்னவென்று அந்த நீலக்குதிரைகளுக்கு விளக்குவதை விட நான் இறந்தே விடலாம். அவை பீதியில் மயக்கம் போட்டு விழுந்துவிடும் அல்லது அதை அவற்றால் நம்பவே முடியாது. ப்ரான்ஸ் மர்க் உனக்கு எப்படி நன்றி சொல்வது. நமது உலகம் காலப்போக்கில் கூடுதலாக அன்பானதாக ஆகலாம். அழகான ஒன்றை ஆக்கும் வேட்கை நம் எல்லாருக்குள்ளும் இருக்கும் கடவுளின் ஒரு சிறு துண்டாக இருக்கலாம். இப்போது அந்த நான்கு குதிரைகளும் நெருக்கமாக வந்து ரகசியங்கள் சொல்ல இருப்பதைப் போல என்னை நோக்கி தங்கள் தலையைத் தாழ்த்துகின்றன அவை பேசவேண்டுமென்று நான் எதிர்பார்க்கவில்லை அவை பேசவும் செய்யாது. என்ன சொல்லக் கூடும் அவை இத்தனை அழகாக