Skip to main content

நீல. பத்மநாபனின் நினைவுவழி நகுலன்


தமிழின் தனிப்பெரும் இலக்கிய ஆளுமையான நகுலனை, தனது கல்லூரி ஆசிரியராகச் சந்தித்துக் கிட்டத்தட்ட அறுபது ஆண்டுகள் இலக்கியவாதியாகவும் நண்பனாகவும் உடன் பயணித்தவர் எழுத்தாளர் நீல.பத்மநாபன். அவர் நீள்கவிதை வடிவத்தில் எழுதியிருக்கும் ‘நகுலம்’, நகுலனின் தனிப்பட்ட ஆளுமை, குணநலன்கள், சுகதுக்கங்கள், பேணிய நட்புகள், முக்கியமான திருப்பங்கள் என அறுபது ஆண்டுகால வாழ்க்கையை சிறுதுளிகளாகத் தொடரும் ஆவணம் இது. நீல.பத்மநாபன், கவிதை என்ற வடிவத்தில் இதைக் கிட்டத்தட்ட ஐம்பது பக்கங்களுக்கு எழுதியிருந்தாலும் அவர் எழுதத் தேர்ந்துகொண்ட நகுலன் என்ற இலக்கிய ஆளுமைதான் இந்தப் படைப்பை சுவாரஸ்யமாக்குகிறது. மற்றபடி நீல.பத்மநாபன் இதை ஒரு கட்டுரையாகவே நீட்டி எழுதியிருக்கலாம்; பாதகம் ஒன்றும் இல்லை.

பொதுவான சமூக அர்த்தத்தில் மரணம் என்பதற்கு அர்த்தம் முடிவான ஒன்றுதான். ஆனால், இருப்பு அளவுக்கு இன்மையின் அனுபவமும் அவசியமானது, ருசியானது என்பதைத் தனது பிரத்யேக மொழி வழியாக நிகழ்த்தி, வாழ்வு அளவுக்கு சாவும் சாவின் பரிமாணங்களும் பலவிதம் என்பதைக் காட்டியவர் நகுலன். அப்படியான நகுலன் மருத்துவமனையில் மரணப்படுக்கையில் இருக்கும்போது நீல.பத்மநாபன் அவரைக் கடைசியாகச் சந்திப்பதிலிருந்து ‘நகுலம்’ நீள்கவிதை ஆரம்பிக்கிறது. கல்லூரியில் ஆங்கிலம் கற்றுக்கொடுத்த பேராசிரியர் நகுலன், பாடம் எடுக்கும் விதமும் மாணவர்களிடம் பழகிய விதமும் நமக்கு நீல.பத்மநாபன் வழியாக அறிமுகமாகிறது. பாடத்திட்டத்தை மீறி இலக்கியத்தின் கூறுகளை, நெளிவுசுளிவுகளைப் பரவசத்துடன் உரைக்கும் பேராசிரியராக நகுலனைப் பார்க்கிறோம்.

மாணவனாக இருந்த நீல.பத்மநாபனின் சிறுகதை ஒன்றைப் படித்து அதுகுறித்து உரையாடுவதன் வழியாக, அவர்களுடைய இலக்கிய நட்பு தொடங்குகிறது. சைக்கிளைத் துணைபோல வைத்திருந்தாலும் ஏறி ஓட்டாமல், உருட்டிக்கொண்டே ஊர் முழுக்கத் திரியும் பழக்கத்தை வைத்திருந்தவராக, ஆனால் சைக்கிளுடனேயே காணப்பட்டவராக நமக்கு நகுலன் அறிமுகமாகிறார். சைக்கிள் இல்லாமல் காணப்படும் நகுலனை, குதிரை இல்லாத வீரன் என்று வர்ணிக்கிறார்.

‘நகுலம்’ முழுவதும் நகுலனின் பேச்சுத் தொனி எப்படியிருக்கும் என்பதை சில உரையாடல்கள் வழியாகத் தெரியப்படுத்துகிறார் ஆசிரியர். நகுலன் என்ற விசித்திரமான பெயரை அவர் தேர்ந்த காரணம், நகுலன் வார்த்தைகளின் வாசகர்களுக்குத் தெரியவருகிறது. திருமணம் செய்யாத தனிமையான வாழ்க்கையை நகுலன் தேர்ந்தெடுத்ததற்கான காரணத்தை அறிகிறோம். கவிஞர் ஷண்முக சுப்பையாவுடன் அவரது மரணம் வரை இருந்த நட்பின் பண்பைச் சின்னச் சின்னக் கோட்டுச் சித்திரங்களில் பார்க்கிறோம். இலக்கிய விவகாரங்கள், தனது புத்தகங்களைப் பிரசுரிப்பதற்காகக் கடைசி வரை நகுலன் பட்ட சிரமங்கள், அதுதொடர்பிலான பயணங்கள், இலக்கிய நண்பர்களைப் பார்க்க நாகர்கோவிலுக்குப் போகும் பயணங்கள் இதில் பதிவாகியுள்ளன. ஆங்கில எழுத்தாளர் பார்த்தசாரதி, பேராசிரியர் ஜேசுதாசன், கிருஷ்ணன் நம்பி, அய்யப்ப பணிக்கர் என அவர் காலத்திய ஆளுமைகள் முகங்களாக வந்துபோகிறார்கள். கார் ஓட்டும் சுந்தர ராமசாமி நமக்கு அறிமுகமாகிறார்.

அந்தக் காலகட்டத்தின் இலக்கியப் போக்கைப் பிரதிபலிக்குமாறு நகுலன் ஆசிரியராக இருந்து தொகுத்த தமிழின் முக்கியமான தொகைநூலான ‘குருக்ஷேத்திர’த்தின் பின்னணியைத் தெரிந்துகொள்ள முடிகிறது. நகுலன் தனது படைப்புகளில் தொடர்ந்து ஜெபித்தபடி இருந்த ‘மரணம்’ என்ற விஷயத்தைத் தனிப்பட்ட பேச்சில் ஒதுக்கி இருக்கிறார் என்று நீல.பத்மநாபன் சொல்வதின் வழியாகத் தெரிந்துகொள்கிறோம். தன்னைவிட இரண்டு வயது குறைவானவரும் ஆத்மநண்பருமான ஷண்முக சுப்பையாவின் மறைவு நகுலனை நிரம்பவும் பாதித்துள்ளது.

‘நகுலம்’ நீள்கவிதையோடு, நகுலனின் நேரடித் தாக்கமும் நட்பும் பெற்ற மலையாளக் கவிஞர் பி.ரவிக்குமார், நகுலனுடனான தனது உறவு குறித்து எழுதியுள்ள கட்டுரை மலையாள இலக்கிய உலகுடன் கொண்டிருந்த செழுமையான உறவைக் காண்பிப்பதாக உள்ளது. ‘பாரம்பரியமும் நிஜநிலைமையும் காலகட்டத்தின் அனைத்து சங்கல்பங்களோடு போராடும் தன்மையுள்ளது நகுலனின் சிருஷ்டிகள்’ என்கிறார். கவிஞர் ஷண்முக சுப்பையா குறித்து நகுலனும் நீல.பத்மநாபனும் நிகழ்த்திய உரையாடலும், நீல.பத்மநாபன் படைப்புகள் குறித்து நகுலன் அவருடன் நடத்திய உரையாடலும் இந்த நூலில் உள்ளன. ஷண்முக சுப்பையா என்ற ஆளுமையும் அவரது படைப்புகளும் தெரியாத ஒரு தலைமுறை வாசகர்களுக்கு இந்த நூல் நல்ல அறிமுகமாக இருக்கும். நகுலனுக்கு நூற்றாண்டு நடக்கும் வேளையில் வந்துள்ள இந்த நூல் அவசியமானது.

Comments

Popular posts from this blog

விகடன் என்னும் ஒரு பெருநிறுவனத்துக்கு எதிராக எளியவர் பச்சோந்தி பெற்றிருக்கும் வெற்றி

கரோனா என்னும் இயற்கைப் பெருந்தொற்று, இந்தியா போன்ற வளர்முக சமூகத்தில், அடிமட்டத்தில் உள்ள மக்களின் ஏற்கெனவேயுள்ள துயரங்களைக் கூட்டி, ஒரு இயற்கைப் பேரிடர்கூடக் கடைசியில் ஏழைகளது தலையிலேயே பிரமாண்டமான சுமைகளை இறக்குகிறது என்பதை மீண்டும் நிரூபித்தது. முகமூடி அணிவதையும், மனிதர்களைத் தொடாத இடைவெளியையும், அனுமதிக்கப்பட்ட தீண்டாமையையும் பணக்காரர்களும் உயர்சாதியினரும் தான் பெருந்தொற்றுக் காலத்தைச் சாதகமாக்கி இயற்கையானதாக, சௌகரியமானதாக மாற்றிக் கொண்டிருக்கின்றனர். மத்தியில் ஆளும் பாஜக அரசு தனது கொடுங்கோன்மையை, இந்தப் பெருந்தொற்றின் முகமூடியை அணிந்தே வேறு வேறு வகைகளில் குடிமக்கள் மீது இறக்கியது.      இந்தப் பெருந்தொற்று நெருக்கடியைப் பயன்படுத்திக் கொண்டு தொழிலாளர்களை வெளியேற்றி பல தொழில்துறைகளில் பத்திரிகை துறையும் ஒன்று. நாட்டில் நடக்கும் அவலங்கள், அரசியல்வாதிகளின் தகிடுதித்தங்களை எல்லாம் உரத்துப் பேசும் ஊடகங்களும், எழுதும் பத்திரிகையாளர்களுக்கும் தங்கள் உரிமைகளைப் பேசுவதற்கு இன்னமும் சரியான அமைப்போ, அவர்களது உரிமைகளைப் பாதுகாப்பதற்கான சட்டங்களோ வலுவாக இல்லாத நிலையில், இந்தியா முழுவதும் தி இந

ஒருநாள் - நகுலன்

   ஈசுவரஸ்மரணையிலேயே தன் ஸ்மரணையை உலகைவிட்டு சுழலாமல் வாழ்வை நடத்திவந்த பரமஹம்ஸரைச் சுற்றி சிஷ்யர்கள் வந்து போய்க் கொண்டிருந்தனர் . பிற்காலம் உலகப் பிரசித்தி பெற்ற நரேந்திரநாத தத்தர் , உலகறியாத  ஆ னால் பரமஹம்ஸருக்கு வேதாந்தங்களை உபதேசித்துவிட்டு விடை பெற்றுக்கொண்ட மகான் தோதாபுரி , உறவினனான இருதய முகர்ஜி பிரம்ம ஸமாஜிகளான கேசவசந்திர சேனர் , சாஸ்திரி சிவநாத பாபு , பிரதாப சந்திர முஜும்தார் , வைதிக ரத்தினமான கிருஷ்ண கிஷோர் சாதகர்களான கௌரங்கஸ்வாமி , நித்தியானந்தஸ்வாமி , வைத்தியரானசசாதரபண்டிதர் , கோடீச்வரரானயதுநாதமல்லீக் ,  ராணிராஸமணியின் மருமகனான மதுரபாபு இப்படியாகப் பலரும் பரமஹம்ஸரைப் பார்த்து அளவளாவ வந்து போய்க் கொண்டிருந்தனர் .  இவர்களுடன் பரமஹம்ஸர் முழுவிவகார ஞானத்துடன் பேசுவதை முதல் தடவையாகப் பார்ப்பவர்கள் அவர் உலகை நிராகரித்தவர் என்று சொன்னால் அதிசயப்படுவார்கள் . அவரவர் - யதுநாத மல்லிக்கிலிருந்து தோட்டி குஞ்சன் வரை -  அவரவர் தங்கள் கஷ்டங்களைச் சொல்லி , அவருடைய திருஷ்டாந்தக் கதைகள் மூலம் சாந்தி பெற்றுப் போவார்கள் . அவர்கள் எப்பொழுது போவார்கள் வருவார்கள் என்பதும் நிச்சயமில்லை .

நீலக்குதிரைகள் - மேரி ஆலிவர்

நான்கு நீலக்குதிரைகள் ஓவியத்துக்குள் நுழைகிறேன் அது சாத்தியமாவதில் எனக்கு ஆச்சரியம் கூட இல்லை. நான்கில் ஒரு குதிரை என்னை நோக்கி நடந்துவருகிறது. அதன் நீல மூக்கு என்னிடம் லேசாக நீள்கிறது. நான் எனது கையை அதன் நீலப்பிடறியில் இட்டு கட்டிக் கொள்கிறேன். என் புளகிதத்தை அது அனுமதிக்கிறது. ஓவியன் ப்ரான்ஸ் மர்க் மூளையில் வெடிகுண்டின் உலோகத்துண்டு தாக்கி இறந்துபோனான். போரென்றால் என்னவென்று அந்த நீலக்குதிரைகளுக்கு விளக்குவதை விட நான் இறந்தே விடலாம். அவை பீதியில் மயக்கம் போட்டு விழுந்துவிடும் அல்லது அதை அவற்றால் நம்பவே முடியாது. ப்ரான்ஸ் மர்க் உனக்கு எப்படி நன்றி சொல்வது. நமது உலகம் காலப்போக்கில் கூடுதலாக அன்பானதாக ஆகலாம். அழகான ஒன்றை ஆக்கும் வேட்கை நம் எல்லாருக்குள்ளும் இருக்கும் கடவுளின் ஒரு சிறு துண்டாக இருக்கலாம். இப்போது அந்த நான்கு குதிரைகளும் நெருக்கமாக வந்து ரகசியங்கள் சொல்ல இருப்பதைப் போல என்னை நோக்கி தங்கள் தலையைத் தாழ்த்துகின்றன அவை பேசவேண்டுமென்று நான் எதிர்பார்க்கவில்லை அவை பேசவும் செய்யாது. என்ன சொல்லக் கூடும் அவை இத்தனை அழகாக