Skip to main content

பாரதிதாசனின் ‘நீரற்ற ஆற்றுப்பாதை’, கலாப்ரியாவின் நீர் வரப்போகும் குளம்



அழகின் சிரிப்பில் ‘கடல்’ பற்றிய பகுதியில் கடல் மணல், நண்டுகள் என ஓரத்தில் நடைபயிலத் தொடங்கி கடலின் ஆழத்து அமைதிக்குச் செல்கிறார். ஓரக்கரையில் கலகங்கள் விளைவிக்கும் அலைகள், தூரத்தில் ஆழக்கடலில் இல்லை என்று குறிப்பிடும் அவர் அதை ‘புரட்சிக்கப்பால் அமைதி’ என்ற தலைப்பில் குறிப்பிடுகிறார். ‘அருகுள்ள அலைகட் கப்பால்/ கடலிடை அமைதி அன்றோ’ என்று உரைக்கும்போது ‘அமைதி’, அமைதி தோன்றிவிடுகிறது. கடலிடை அமைதி என்ற வெளிப்பாடு படித்ததிலிருந்து மோதிக்கொண்டிருக்கிறது; எண்ணங்களுக்கிடையில் உள்ள இடைவெளி போல. 

கடலைத் தாண்டி, தென்றலைத் தாண்டி, காட்டைத் தாண்டி குன்றமும் தாண்டி ஆற்றுக்கு வருகிறார் பாரதிதாசன். ஆறு முதலிலேயே நீர் தளும்பி ஓடும் ஆறல்ல. முதல் கவிதை ‘நீரற்ற ஆறு’. செல்லும் வழி இருட்டு என்று புதுமைப்பித்தன் வழி வந்த இந்த நவீன கவிஞனுக்கு, ஆற்றில் நீர் இல்லாத போதிருக்கும் வெறுமைதான் உடனே அடையாளம் காணக்கூடியதாகவும் இருக்கிறது. அடுத்து வரும் வழிப்போக்கும் எனக்கு நெருக்கமானது. 

நீரற்ற ஆற்றுப்பாதை


இருபக்கம் மண்மே டிட்டும்,

இடைஆழ்ந்தும், நீள மான

ஒருபாதை கண்டேன், அந்தப்

பாதையின் உள்இ டத்தில்

உரித்தநற் றாழம் பூவின்

நறும்பொடி உதிர்த்த தைப்போல்

பெருமணல், அதன்மே லெல்லாம்

கதிரொளிப் பெருக்கம், கண்டேன்!



வழிப் போக்கு


மணல்சுடும்; வழிச்செல் வோர்கள்,

இறங்கியும் ஏறியும் போய்

அணகரை மேட்டின் அண்டை

அடர்மர நிழலில் நின்று

தணலேறும் தம்கால் ஆற்றிச்

சாலைகண் டூரைக் காண்பார்.

அணிநிலம் நடுவில் ஆற்றுப்

பாதை “வான்வில்” போல் தோன்றும்.

000

‘இருபக்கம் மண்மே டிட்டும்,

இடைஆழ்ந்தும், நீள மான

ஒருபாதை கண்டேன்’-ஐ படிக்கும்போது ஏக்கத்தின் நிலப்பரப்பாகி எனக்கு அனுபவப்படுகிறது. நான்தான் நீரற்ற ஆற்றுப்பாதையை என் மன நிலப்பரப்பாக்கி, அதனுடன் நெருக்கம் கொள்கிறேனே தவிர, பாரதிதாசனுக்கு அந்த உத்தேசம் இருக்கிறதாவென்று நிச்சயமாகச் சொல்லத் தெரியவில்லை. அது அடுத்து மழைவருவதற்கு முன்னாலான ஒரு காட்சி மட்டும்தான். அடுத்தடுத்த கவிதைகளில் மழைவந்து நிறைத்தும் விடுகிறது. சேய்களின் மகிழ்ச்சி கண்டு சிலம்படி குலுங்க ஆற்றுத் தாய் நிறைவயிற்றோடு வையம் தழைக்க நடக்க ஆரம்பித்துவிடுகிறாள். வையம் தழைக்கத் தொடங்கியதும் எனது வேலை பாரதிதாசனோடு முடிந்துவிடுகிறது. 

ஆனால் நீரற்ற ஆற்றுப்பாதை, வழிப்போக்கு என்ற மேலே குறிப்பிட்ட இரண்டு கவிதைகளிலும் அன்றாட வாழ்க்கையின் புதுமை, பழமை என்று சொல்லமுடியாத நித்தியமான எதார்த்தத்தின் சித்திரம் ஒன்று உள்ளது. 

வறட்சியும் உஷ்ணமும் சேர்ந்த மணல் பரப்பை எழுதும்போது, பாரதிதாசன் பாணியிலான எழுச்சியும் எழிலும் மிகுந்த சொற்கள் அவரிடமிருந்து பெரும்பாலும் பறிமுதல் செய்யப்பட்டு விடுகின்றன. தாழம்பூ மட்டும் நற்தாழம்பூ ஆகிவிடுகிறது; நிலம் அணிநிலமாகிறது. 

சுடும் மணலில் நடந்துசென்று தணல் எரியும் கால் பாதங்களை மரத்தின் நிழலின் நின்று ஆற்றிச் செல்பவர்களின் எளிமை இந்தக் கவிதைகளில் மொழிபெயர்க்கப்பட்டு விடுகிறது. பிரமிளின் 'பாலை' கவிதை ஞாபகத்துக்கு வருகிறது. 


பார்த்த இடமெங்கும்

கண்குளிரும்

பொன்மணல்

என் பாதம் பதித்து

நடக்கும்

இடத்தில் மட்டும்

நிழல் தேடி

என்னோடு அலைந்து

எரிகிறது

ஒரு பிடி நிலம்.   

பாரதிதாசனுக்குச் சற்றுப் பின்னாலும், எனக்குச் சற்று முன்னாலும் வந்த கலாப்ரியாவின் கவிதையில் இந்த வறண்ட ஆற்றுப்பாதை குளமாக ஆகிறது. அதில் புதுக்கவிதை ஆதியிலிருந்து வரித்துகொண்ட வெறுமையும், துயரச் சாயலும் சேர்ந்துவிடுகிறது. அந்தக் குளம் வறண்டிருந்தாலும் சரி, நீர் நிரம்பினாலும் சரி அது அடைக்கலம் கொண்டிருக்கும் இடம் வலியும் ஆற்றாமையும் வெறுமையும் தான். நாளை இந்தக் குளத்தில் நீர் வந்தாலும் அது நம்பிக்கைக்குரிய செய்தி அல்ல; 

அது யாருக்கு?

கலாப்ரியாவின் ‘பிரிவுகள்’ கவிதை தான் அது.



பிரிவுகள்

நாளை இந்தக் குளத்தில்

நீர் வந்துவிடும் -

இதன் ஊடே

ஊர்ந்து, நடந்து

ஓடி(ச்) செல்லும்

வண்டித் தடங்களை

இனி காணமுடியாது

இன்று புல்லைத் 

தின்று கொண்டிருக்கும்

ஆடு - நாளை

இந்த இடத்தை

வெறுமையுடன்

சந்திக்கும்.

மேலே பறக்கும்

கழுகின் நிழல் - 

கீழே -

கட்டாந்தரையில்

பறப்பதை 

நாளை பார்க்க முடியாது.

இந்தக் குளத்தில் நாளை

நீர் வந்துவிடும்.  


Comments

Popular posts from this blog

விகடன் என்னும் ஒரு பெருநிறுவனத்துக்கு எதிராக எளியவர் பச்சோந்தி பெற்றிருக்கும் வெற்றி

கரோனா என்னும் இயற்கைப் பெருந்தொற்று, இந்தியா போன்ற வளர்முக சமூகத்தில், அடிமட்டத்தில் உள்ள மக்களின் ஏற்கெனவேயுள்ள துயரங்களைக் கூட்டி, ஒரு இயற்கைப் பேரிடர்கூடக் கடைசியில் ஏழைகளது தலையிலேயே பிரமாண்டமான சுமைகளை இறக்குகிறது என்பதை மீண்டும் நிரூபித்தது. முகமூடி அணிவதையும், மனிதர்களைத் தொடாத இடைவெளியையும், அனுமதிக்கப்பட்ட தீண்டாமையையும் பணக்காரர்களும் உயர்சாதியினரும் தான் பெருந்தொற்றுக் காலத்தைச் சாதகமாக்கி இயற்கையானதாக, சௌகரியமானதாக மாற்றிக் கொண்டிருக்கின்றனர். மத்தியில் ஆளும் பாஜக அரசு தனது கொடுங்கோன்மையை, இந்தப் பெருந்தொற்றின் முகமூடியை அணிந்தே வேறு வேறு வகைகளில் குடிமக்கள் மீது இறக்கியது.      இந்தப் பெருந்தொற்று நெருக்கடியைப் பயன்படுத்திக் கொண்டு தொழிலாளர்களை வெளியேற்றி பல தொழில்துறைகளில் பத்திரிகை துறையும் ஒன்று. நாட்டில் நடக்கும் அவலங்கள், அரசியல்வாதிகளின் தகிடுதித்தங்களை எல்லாம் உரத்துப் பேசும் ஊடகங்களும், எழுதும் பத்திரிகையாளர்களுக்கும் தங்கள் உரிமைகளைப் பேசுவதற்கு இன்னமும் சரியான அமைப்போ, அவர்களது உரிமைகளைப் பாதுகாப்பதற்கான சட்டங்களோ வலுவாக இல்லாத நிலையில், இந்தியா முழுவதும் தி இந

ஒருநாள் - நகுலன்

   ஈசுவரஸ்மரணையிலேயே தன் ஸ்மரணையை உலகைவிட்டு சுழலாமல் வாழ்வை நடத்திவந்த பரமஹம்ஸரைச் சுற்றி சிஷ்யர்கள் வந்து போய்க் கொண்டிருந்தனர் . பிற்காலம் உலகப் பிரசித்தி பெற்ற நரேந்திரநாத தத்தர் , உலகறியாத  ஆ னால் பரமஹம்ஸருக்கு வேதாந்தங்களை உபதேசித்துவிட்டு விடை பெற்றுக்கொண்ட மகான் தோதாபுரி , உறவினனான இருதய முகர்ஜி பிரம்ம ஸமாஜிகளான கேசவசந்திர சேனர் , சாஸ்திரி சிவநாத பாபு , பிரதாப சந்திர முஜும்தார் , வைதிக ரத்தினமான கிருஷ்ண கிஷோர் சாதகர்களான கௌரங்கஸ்வாமி , நித்தியானந்தஸ்வாமி , வைத்தியரானசசாதரபண்டிதர் , கோடீச்வரரானயதுநாதமல்லீக் ,  ராணிராஸமணியின் மருமகனான மதுரபாபு இப்படியாகப் பலரும் பரமஹம்ஸரைப் பார்த்து அளவளாவ வந்து போய்க் கொண்டிருந்தனர் .  இவர்களுடன் பரமஹம்ஸர் முழுவிவகார ஞானத்துடன் பேசுவதை முதல் தடவையாகப் பார்ப்பவர்கள் அவர் உலகை நிராகரித்தவர் என்று சொன்னால் அதிசயப்படுவார்கள் . அவரவர் - யதுநாத மல்லிக்கிலிருந்து தோட்டி குஞ்சன் வரை -  அவரவர் தங்கள் கஷ்டங்களைச் சொல்லி , அவருடைய திருஷ்டாந்தக் கதைகள் மூலம் சாந்தி பெற்றுப் போவார்கள் . அவர்கள் எப்பொழுது போவார்கள் வருவார்கள் என்பதும் நிச்சயமில்லை .

நீலக்குதிரைகள் - மேரி ஆலிவர்

நான்கு நீலக்குதிரைகள் ஓவியத்துக்குள் நுழைகிறேன் அது சாத்தியமாவதில் எனக்கு ஆச்சரியம் கூட இல்லை. நான்கில் ஒரு குதிரை என்னை நோக்கி நடந்துவருகிறது. அதன் நீல மூக்கு என்னிடம் லேசாக நீள்கிறது. நான் எனது கையை அதன் நீலப்பிடறியில் இட்டு கட்டிக் கொள்கிறேன். என் புளகிதத்தை அது அனுமதிக்கிறது. ஓவியன் ப்ரான்ஸ் மர்க் மூளையில் வெடிகுண்டின் உலோகத்துண்டு தாக்கி இறந்துபோனான். போரென்றால் என்னவென்று அந்த நீலக்குதிரைகளுக்கு விளக்குவதை விட நான் இறந்தே விடலாம். அவை பீதியில் மயக்கம் போட்டு விழுந்துவிடும் அல்லது அதை அவற்றால் நம்பவே முடியாது. ப்ரான்ஸ் மர்க் உனக்கு எப்படி நன்றி சொல்வது. நமது உலகம் காலப்போக்கில் கூடுதலாக அன்பானதாக ஆகலாம். அழகான ஒன்றை ஆக்கும் வேட்கை நம் எல்லாருக்குள்ளும் இருக்கும் கடவுளின் ஒரு சிறு துண்டாக இருக்கலாம். இப்போது அந்த நான்கு குதிரைகளும் நெருக்கமாக வந்து ரகசியங்கள் சொல்ல இருப்பதைப் போல என்னை நோக்கி தங்கள் தலையைத் தாழ்த்துகின்றன அவை பேசவேண்டுமென்று நான் எதிர்பார்க்கவில்லை அவை பேசவும் செய்யாது. என்ன சொல்லக் கூடும் அவை இத்தனை அழகாக