Skip to main content

குலத்தந்தை ப்ளாக்கி

நாங்கள் வசிக்கும் வேளச்சேரி ரவி தெருவில் வாகனங்களின் சந்தடி குறைவு.  ஆசுவாசமாக இருக்கலாம் என்பதால் எப்போதும் ஐந்தாறு நாய்கள் எங்கள் தெருவை எங்களைப் போன்றே தங்கள் இடமாகவும் முகவரியாகவும் வைத்திருக்கின்றன. அவற்றில் எங்கள் பாப்பா பெயர் வைத்திருக்கும் ப்ளாக்கி என்ற ஆண் நாய்தான் மூத்தது. இரண்டு பெண் நாய்கள், மூன்று ஆண் நாய்கள் கொண்ட அந்தக் கூட்டத்தின் குலத்தந்தை என்று ப்ளாக்கியைச் சொல்வேன். வயது எனக்குத் தெரிந்து ஒன்பது வயதுக்கு மேல் இருக்கும். நான் கவனித்துவரும் இந்த நான்கு ஆண்டுகளில் தலையில், வாலில், உடலில் படுகாயங்கள் படாத இடமே இல்லை ப்ளாக்கிக்கு. இந்தக் காயத்தில் இறந்துவிடும் என்று நினைப்பேன். சில நாட்கள் தெருவிலேயே காணப்படாமல் போய், அந்த நினைப்பை ப்ளாக்கி உறுதிப்படுத்தவும் செய்யும். சில நாட்களில் புதிய காயங்களோடு வரும். ஒரு தடவை தலையில் கபாலம் தெரிய, பட்ட காயத்தைப் பார்த்து நானும் பாப்பாவும் ப்ளூ கிராசுக்கு தொலைபேசி செய்தோம். ப்ளூ கிராஸ் வேனில் சிகிச்சைக்காகக் கூட்டிச் செல்ல வந்தவர்கள், ப்ளாக்கி எங்கே என்று கேட்டு என்னை அழைத்தார்கள். நான் அது வழக்கமாக இருக்கும் இடத்துக்குக் கூட்டிச் சென்று அதற்கு விருப்பமான பாலை அளித்து, படிப்படியாக வேன் இருக்கும் இடத்துக்கு தாஜா செய்து அழைத்து வந்தேன். வேனில் இருந்து இறங்கிய இரண்டு பேரைப் பார்த்ததும் குதிரையாக மாறி பறந்தோடி விட்டது. ஒரு அரைமணி நேரம் காத்திருந்துவிட்டு அவர்கள் வேறுவழியில்லாமல் என்னிடம் சொல்லிவிட்டுப் போய்விட்டார்கள். அந்தக் காயமும் ப்ளாக்கியை ஒன்றுமே செய்யவில்லை. 

ப்ளாக்கி எப்போதாவது என் அருகில் வந்து முணுமுணுப்பது போல இரையும். பெரும்பாலான நேரங்களில் நான் கடக்கும்போது கம்பீரமாக என்னை ஒரு பார்வை மட்டுமே பார்க்கும். மிகச் சில சமயங்களில் கடைவரை வந்து பிஸ்கெட் வாங்கித்தருவதற்குக் கேட்கும். 

போன மாதம் ப்ளாக்கியை ரவி தெருவில் பார்க்கவே முடியவில்லை. ப்ளாக்கி மறைந்துவிட்டது; நாய்கள் பெரும்பாலும் அவை காணப்படும் இடங்களில் மரணமடைவதில்லை என்று மகளிடம் சொன்னேன். அவள் அப்படி இருக்கவே இருக்காது என்றாள். நான் படித்த விஷயத்தை மெய்ப்பிப்பதில் குறியாக இருந்தேன். 

சென்ற வாரம்தான் ப்ரவுனியை காலை நடைக்கு அழைத்துச் சென்றபோது, ராஜா தெருவில் ப்ளாக்கியையும் ரவி தெருவில் இருந்த இன்னொரு பெண் நாயையும் சேர்ந்து பார்த்தேன். எங்கள் தெருவில் புதிய நாய்கள் சேர்ந்திருப்பதும் எனக்கு ஞாபகத்துக்கு வந்தது. எந்த சர்ச்சையும் இல்லாமல் இன்னொரு ஏகாந்தமான தெருவுக்கு குலத்தந்தை ப்ளாக்கி ஒரு துணையோடு குடிபெயர்ந்துவிட்டதை அடுத்தடுத்த நாட்களில் ருசுப்படுத்திக் கொண்டேன். 

ரவி தெருவில் இருந்தபோது காட்டிய இணக்கத்தை ப்ளாக்கி இப்போது என்னிடம் காட்டுவது இல்லை; அதனிடம், என்மேல் பகைமையும் இல்லை. ரவி தெருவில் இருக்கும் எனது உறவினர்களே எனக்கு இல்லையென்று ஆகியபிறகு, நீ மட்டும் எதற்கு என்று, குலத்தந்தை ப்ளாக்கி முடிவு செய்துவிட்டது போல இருக்கிறது அந்த விலகல். 

Comments

நாயார்கள் pack animals தானே... சிலசமயம் நாமும் அந்த packல் சேர்த்துக்கொள்ளப் படுவதும், பிறகு விலக்கப்படுவதும் நிகழ்கிறது... இந்த காலத்தில் இவர்களுக்கு நிறையவே இடம்பெயர்தல் இருப்பதைக் காண்கிறேன்.

அல்லது அவர்களை உற்று நோக்குமளவுக்கு நமக்கு மற்ற அபத்தங்களுக்கான் schedule மாறியிருக்கிறதோ என்னவோ

Popular posts from this blog

விகடன் என்னும் ஒரு பெருநிறுவனத்துக்கு எதிராக எளியவர் பச்சோந்தி பெற்றிருக்கும் வெற்றி

கரோனா என்னும் இயற்கைப் பெருந்தொற்று, இந்தியா போன்ற வளர்முக சமூகத்தில், அடிமட்டத்தில் உள்ள மக்களின் ஏற்கெனவேயுள்ள துயரங்களைக் கூட்டி, ஒரு இயற்கைப் பேரிடர்கூடக் கடைசியில் ஏழைகளது தலையிலேயே பிரமாண்டமான சுமைகளை இறக்குகிறது என்பதை மீண்டும் நிரூபித்தது. முகமூடி அணிவதையும், மனிதர்களைத் தொடாத இடைவெளியையும், அனுமதிக்கப்பட்ட தீண்டாமையையும் பணக்காரர்களும் உயர்சாதியினரும் தான் பெருந்தொற்றுக் காலத்தைச் சாதகமாக்கி இயற்கையானதாக, சௌகரியமானதாக மாற்றிக் கொண்டிருக்கின்றனர். மத்தியில் ஆளும் பாஜக அரசு தனது கொடுங்கோன்மையை, இந்தப் பெருந்தொற்றின் முகமூடியை அணிந்தே வேறு வேறு வகைகளில் குடிமக்கள் மீது இறக்கியது.      இந்தப் பெருந்தொற்று நெருக்கடியைப் பயன்படுத்திக் கொண்டு தொழிலாளர்களை வெளியேற்றி பல தொழில்துறைகளில் பத்திரிகை துறையும் ஒன்று. நாட்டில் நடக்கும் அவலங்கள், அரசியல்வாதிகளின் தகிடுதித்தங்களை எல்லாம் உரத்துப் பேசும் ஊடகங்களும், எழுதும் பத்திரிகையாளர்களுக்கும் தங்கள் உரிமைகளைப் பேசுவதற்கு இன்னமும் சரியான அமைப்போ, அவர்களது உரிமைகளைப் பாதுகாப்பதற்கான சட்டங்களோ வலுவாக இல்லாத நிலையில், இந்தியா முழுவதும் தி இந

ஒருநாள் - நகுலன்

   ஈசுவரஸ்மரணையிலேயே தன் ஸ்மரணையை உலகைவிட்டு சுழலாமல் வாழ்வை நடத்திவந்த பரமஹம்ஸரைச் சுற்றி சிஷ்யர்கள் வந்து போய்க் கொண்டிருந்தனர் . பிற்காலம் உலகப் பிரசித்தி பெற்ற நரேந்திரநாத தத்தர் , உலகறியாத  ஆ னால் பரமஹம்ஸருக்கு வேதாந்தங்களை உபதேசித்துவிட்டு விடை பெற்றுக்கொண்ட மகான் தோதாபுரி , உறவினனான இருதய முகர்ஜி பிரம்ம ஸமாஜிகளான கேசவசந்திர சேனர் , சாஸ்திரி சிவநாத பாபு , பிரதாப சந்திர முஜும்தார் , வைதிக ரத்தினமான கிருஷ்ண கிஷோர் சாதகர்களான கௌரங்கஸ்வாமி , நித்தியானந்தஸ்வாமி , வைத்தியரானசசாதரபண்டிதர் , கோடீச்வரரானயதுநாதமல்லீக் ,  ராணிராஸமணியின் மருமகனான மதுரபாபு இப்படியாகப் பலரும் பரமஹம்ஸரைப் பார்த்து அளவளாவ வந்து போய்க் கொண்டிருந்தனர் .  இவர்களுடன் பரமஹம்ஸர் முழுவிவகார ஞானத்துடன் பேசுவதை முதல் தடவையாகப் பார்ப்பவர்கள் அவர் உலகை நிராகரித்தவர் என்று சொன்னால் அதிசயப்படுவார்கள் . அவரவர் - யதுநாத மல்லிக்கிலிருந்து தோட்டி குஞ்சன் வரை -  அவரவர் தங்கள் கஷ்டங்களைச் சொல்லி , அவருடைய திருஷ்டாந்தக் கதைகள் மூலம் சாந்தி பெற்றுப் போவார்கள் . அவர்கள் எப்பொழுது போவார்கள் வருவார்கள் என்பதும் நிச்சயமில்லை .

நீலக்குதிரைகள் - மேரி ஆலிவர்

நான்கு நீலக்குதிரைகள் ஓவியத்துக்குள் நுழைகிறேன் அது சாத்தியமாவதில் எனக்கு ஆச்சரியம் கூட இல்லை. நான்கில் ஒரு குதிரை என்னை நோக்கி நடந்துவருகிறது. அதன் நீல மூக்கு என்னிடம் லேசாக நீள்கிறது. நான் எனது கையை அதன் நீலப்பிடறியில் இட்டு கட்டிக் கொள்கிறேன். என் புளகிதத்தை அது அனுமதிக்கிறது. ஓவியன் ப்ரான்ஸ் மர்க் மூளையில் வெடிகுண்டின் உலோகத்துண்டு தாக்கி இறந்துபோனான். போரென்றால் என்னவென்று அந்த நீலக்குதிரைகளுக்கு விளக்குவதை விட நான் இறந்தே விடலாம். அவை பீதியில் மயக்கம் போட்டு விழுந்துவிடும் அல்லது அதை அவற்றால் நம்பவே முடியாது. ப்ரான்ஸ் மர்க் உனக்கு எப்படி நன்றி சொல்வது. நமது உலகம் காலப்போக்கில் கூடுதலாக அன்பானதாக ஆகலாம். அழகான ஒன்றை ஆக்கும் வேட்கை நம் எல்லாருக்குள்ளும் இருக்கும் கடவுளின் ஒரு சிறு துண்டாக இருக்கலாம். இப்போது அந்த நான்கு குதிரைகளும் நெருக்கமாக வந்து ரகசியங்கள் சொல்ல இருப்பதைப் போல என்னை நோக்கி தங்கள் தலையைத் தாழ்த்துகின்றன அவை பேசவேண்டுமென்று நான் எதிர்பார்க்கவில்லை அவை பேசவும் செய்யாது. என்ன சொல்லக் கூடும் அவை இத்தனை அழகாக