Skip to main content

நிசப்த ஆழத்துக்குள் அபி கத்தும் சத்தம்


அபியின் மாலை வரிசைக் கவிதைகளில், மிக அபூர்வமாக பால்யத்தின் குறிப்புகளைக் கொண்ட சில கவிதைகள் உள்ளன. தனிப்பட்ட பால்யம் ஒன்றின் படமும் நம் எல்லாருடைய பால்யத்தின் பொதுச்சிறு பிரதிபலிப்புகளும் இந்தக் கவிதைகளில் இருக்கிறது.

‘மாலை - என் வடிவு’ கவிதையில் குடும்பத்தினர் அனைவரும் மரக்கட்டிலில் வானம் தெரியும் நடுமுற்றத்தில் நெருக்கி அமர்ந்து அம்மா சொல்லும் கதையைக் கேட்கும் ஓவியம் முதலில் தோன்றுகிறது. பெருந்தொற்று காலம் நெருக்கம் என்பதன் மதிப்பை, அர்த்தத்தை நம் எல்லாருக்கும் உணர்த்தியிருக்கும் காலத்தில், தீண்டாமை என்பது அதிகாரப்பூர்வமாகக் கடைபிடிக்கப்படும் சூழலில் சேர்ந்து நெருக்கி அமர்ந்து இருப்பதன் அருமை தெரிகிறது. 

எத்துணை எளிமையாக கிடைத்தவை, எத்துணை பக்கத்தில் இருந்தவை எல்லாம் தூரத்துக்குப் போய்விட்டதைப் போன்ற காலத்துக்கு நாம் நகர்ந்திருக்கிறோம். 

நெருங்கக் கிடைக்கும்போது நெருங்கிவிடுங்கள் என்று சொல்லத் தோன்றுகிறது. 

அம்மா சொன்ன கதை, திரைச்சீலைகளுக்குப் பின்னால் அந்தக் குட்டிப்பையனுக்கு நிழல்களாக நிகழ்த்திக் காண்பிக்கப்படுகிறது. அவனும் நிழலாக, கதை கொடுத்த மனவிரிவில் திரவமாகத் ததும்பி இருக்கிறான். காவேரி ஆச்சி வளவில் இருட்டில் கதைசொன்ன அருணாசலத்தம்மாள், கதிர்காமம் முருகன் கோயிலுக்குச் செய்த பயணத்தைப் பற்றித் திரும்பத் திரும்பச் சொல்லியும் எங்களுக்குத் தெவிட்டியதே இல்லை. அங்கே திரைச்சீலையில் வரையப்பட்டவர் தான் முருகனாகக் கும்பிடப்படுகிறார். திரைச்சீலைக்குக் கீழே தேங்காயை தட்டில் வைத்து தள்ளினால், தேங்காய் உடைக்கப்பட்டு வெளியே வரும் என்று அவள் சொன்னதும், திரைச்சீலைக்குப் பின்னால் பார்க்க முயல்பவர்கள் தலை சுக்குநூறாக உடைந்துவிடுமென்றும் அருணாசலத்தம்மாள் சொல்லியிருக்கிறாள். நூறு வயதுக்குப் பிறகு வாழ்ந்து ஒரு கட்டைவிரல் அளவுக்கு சிறுத்துப் போய், மாடக்குழியில் இருந்து இரண்டு சோற்றுப் பருக்கைகளே போதுமான கிழவி பற்றிய கதையை அவள் இருட்டில் சொல்லியபோது நானும் என்னொத்த பிள்ளைகளும் இப்படித்தான் திரவமாக உருகினோம். உடலை வாதிக்கும் நோய்களோடு, துயரமும் பச்சாதாபமும் நிழலாகப் படிந்திருக்கும் வீட்டைவிட்டு அடிக்கடி தப்பித்து பயணம் வழியாகவே சுதந்திரத்தை அடைந்து, மரணத்தின் பிடியிலிருந்து விடுபட்டு, இந்தியாவின் பல்வேறு ஊர்களில் கால்போன போக்கில் சிறுவயதில் அலைந்த கதைகளை, சுந்தர விலாசத்தின் மொட்டைமாடியிலிருந்து சுந்தர ராமசாமி சொன்னபோதும் அந்த திரவநிலையை அடைந்திருக்கிறேன். சுந்தர ராமசாமி, முன்னே கால்களைக் குவித்து அமர்ந்திருக்க, கண்ணாடி மினுங்கும் முகம் கோடாக இருட்டில் தெரியும். 

அம்மா சொன்ன கதையால், திரவம் போல ததும்பியும் தன்னிடத்தை மறக்காததால் தன் வடிவில் இருக்கிறானாம் அந்தக் குழந்தை. 

‘என்னிடம் இருந்ததால் என் வடிவில் இருந்த நான்’ என்று ஆரம்பிக்கும் பாதியில் அபியின் அணக்கமும் சத்தமும் தோற்றம் கொண்டுவிடுகிறது. நிசப்தத்துக்குள் தன் சத்தத்தை இப்படித்தான் ஏற்படுத்துபவர் அபி.

அப்புறம் அது ஆழ்ந்த ஆர்ப்பரிப்பை நோக்கிச் செல்கிறது. அந்தச் சத்தம் விரிகிறது.

மாலையோடு பேசித் தளிர்க்கும்

கதை

என் வடிவில் இருந்த கதை

இந்த இடத்தில் சத்தம் அதீதமாகிக் கெக்கலிக்கத் தொடங்குகிறது ஆழத்தில். எனக்குக் கேட்காத எனக்குள் பெருகும் சத்தம் அது.

யோசிப்பும் நின்றுபோன

மௌனம்

என் வடிவில் இருந்த மௌனம்.

கடைசியில் வலி உறுத்தும் சத்தம், கடைசியில் குவிந்து தாக்குகிறது. என் வடிவில் இருந்த மௌனம் என்று முடிக்கும்போது சத்தத்தின் சுத்தமான இலக்கான நோக்கத்தில் செருகப்பட்டு விடுகிறது. மௌனத்தின் உலோகத்தால் செய்யப்பட்ட கத்தி அது. கத்திச் செருகப்பட்டு விட்டது. யோசிப்பும் நின்றுபோகும் அந்த மௌனத்தின் வடிவம் தான் என் வடிவம். அங்கே நீயோ, உனது வடிவமோ சாத்தியம் இல்லை. அதுதான் அபியின் வடிவம்.

மாலை - என் வடிவு

வானம் தெரியும் நடுமுற்றம்

மரக்கட்டிலில் நெருக்கி அமர்ந்து நாங்கள்      


சமையலறைச் சுவருக்குப்போக மிஞ்சிய

கொஞ்சம் சிமினி விளக்கு வெளிச்சம்

எங்களருகில், பராக்குப் பார்த்துக் கொண்டு


அம்மா சொன்ன கதை

வழக்கம் போல

மெல்லிய திரைச் சீலைகளுக்குப் பின்னிருந்து

நிகழ்ந்து காட்டியது


திரவமாகித் ததும்பிய நான்


என்னிடம் இருந்ததால் 

என் வடிவில் இருந்த நான்


மாலையோடு பேசித் தளிர்க்கும்

கதை

என் வடிவில் இருந்த கதை


யோசிப்பும் நின்றுபோன

மௌனம்

என் வடிவில் இருந்த மௌனம். 

Comments

Popular posts from this blog

விகடன் என்னும் ஒரு பெருநிறுவனத்துக்கு எதிராக எளியவர் பச்சோந்தி பெற்றிருக்கும் வெற்றி

கரோனா என்னும் இயற்கைப் பெருந்தொற்று, இந்தியா போன்ற வளர்முக சமூகத்தில், அடிமட்டத்தில் உள்ள மக்களின் ஏற்கெனவேயுள்ள துயரங்களைக் கூட்டி, ஒரு இயற்கைப் பேரிடர்கூடக் கடைசியில் ஏழைகளது தலையிலேயே பிரமாண்டமான சுமைகளை இறக்குகிறது என்பதை மீண்டும் நிரூபித்தது. முகமூடி அணிவதையும், மனிதர்களைத் தொடாத இடைவெளியையும், அனுமதிக்கப்பட்ட தீண்டாமையையும் பணக்காரர்களும் உயர்சாதியினரும் தான் பெருந்தொற்றுக் காலத்தைச் சாதகமாக்கி இயற்கையானதாக, சௌகரியமானதாக மாற்றிக் கொண்டிருக்கின்றனர். மத்தியில் ஆளும் பாஜக அரசு தனது கொடுங்கோன்மையை, இந்தப் பெருந்தொற்றின் முகமூடியை அணிந்தே வேறு வேறு வகைகளில் குடிமக்கள் மீது இறக்கியது.      இந்தப் பெருந்தொற்று நெருக்கடியைப் பயன்படுத்திக் கொண்டு தொழிலாளர்களை வெளியேற்றி பல தொழில்துறைகளில் பத்திரிகை துறையும் ஒன்று. நாட்டில் நடக்கும் அவலங்கள், அரசியல்வாதிகளின் தகிடுதித்தங்களை எல்லாம் உரத்துப் பேசும் ஊடகங்களும், எழுதும் பத்திரிகையாளர்களுக்கும் தங்கள் உரிமைகளைப் பேசுவதற்கு இன்னமும் சரியான அமைப்போ, அவர்களது உரிமைகளைப் பாதுகாப்பதற்கான சட்டங்களோ வலுவாக இல்லாத நிலையில், இந்தியா முழுவதும் தி இந

ஒருநாள் - நகுலன்

   ஈசுவரஸ்மரணையிலேயே தன் ஸ்மரணையை உலகைவிட்டு சுழலாமல் வாழ்வை நடத்திவந்த பரமஹம்ஸரைச் சுற்றி சிஷ்யர்கள் வந்து போய்க் கொண்டிருந்தனர் . பிற்காலம் உலகப் பிரசித்தி பெற்ற நரேந்திரநாத தத்தர் , உலகறியாத  ஆ னால் பரமஹம்ஸருக்கு வேதாந்தங்களை உபதேசித்துவிட்டு விடை பெற்றுக்கொண்ட மகான் தோதாபுரி , உறவினனான இருதய முகர்ஜி பிரம்ம ஸமாஜிகளான கேசவசந்திர சேனர் , சாஸ்திரி சிவநாத பாபு , பிரதாப சந்திர முஜும்தார் , வைதிக ரத்தினமான கிருஷ்ண கிஷோர் சாதகர்களான கௌரங்கஸ்வாமி , நித்தியானந்தஸ்வாமி , வைத்தியரானசசாதரபண்டிதர் , கோடீச்வரரானயதுநாதமல்லீக் ,  ராணிராஸமணியின் மருமகனான மதுரபாபு இப்படியாகப் பலரும் பரமஹம்ஸரைப் பார்த்து அளவளாவ வந்து போய்க் கொண்டிருந்தனர் .  இவர்களுடன் பரமஹம்ஸர் முழுவிவகார ஞானத்துடன் பேசுவதை முதல் தடவையாகப் பார்ப்பவர்கள் அவர் உலகை நிராகரித்தவர் என்று சொன்னால் அதிசயப்படுவார்கள் . அவரவர் - யதுநாத மல்லிக்கிலிருந்து தோட்டி குஞ்சன் வரை -  அவரவர் தங்கள் கஷ்டங்களைச் சொல்லி , அவருடைய திருஷ்டாந்தக் கதைகள் மூலம் சாந்தி பெற்றுப் போவார்கள் . அவர்கள் எப்பொழுது போவார்கள் வருவார்கள் என்பதும் நிச்சயமில்லை .

நீலக்குதிரைகள் - மேரி ஆலிவர்

நான்கு நீலக்குதிரைகள் ஓவியத்துக்குள் நுழைகிறேன் அது சாத்தியமாவதில் எனக்கு ஆச்சரியம் கூட இல்லை. நான்கில் ஒரு குதிரை என்னை நோக்கி நடந்துவருகிறது. அதன் நீல மூக்கு என்னிடம் லேசாக நீள்கிறது. நான் எனது கையை அதன் நீலப்பிடறியில் இட்டு கட்டிக் கொள்கிறேன். என் புளகிதத்தை அது அனுமதிக்கிறது. ஓவியன் ப்ரான்ஸ் மர்க் மூளையில் வெடிகுண்டின் உலோகத்துண்டு தாக்கி இறந்துபோனான். போரென்றால் என்னவென்று அந்த நீலக்குதிரைகளுக்கு விளக்குவதை விட நான் இறந்தே விடலாம். அவை பீதியில் மயக்கம் போட்டு விழுந்துவிடும் அல்லது அதை அவற்றால் நம்பவே முடியாது. ப்ரான்ஸ் மர்க் உனக்கு எப்படி நன்றி சொல்வது. நமது உலகம் காலப்போக்கில் கூடுதலாக அன்பானதாக ஆகலாம். அழகான ஒன்றை ஆக்கும் வேட்கை நம் எல்லாருக்குள்ளும் இருக்கும் கடவுளின் ஒரு சிறு துண்டாக இருக்கலாம். இப்போது அந்த நான்கு குதிரைகளும் நெருக்கமாக வந்து ரகசியங்கள் சொல்ல இருப்பதைப் போல என்னை நோக்கி தங்கள் தலையைத் தாழ்த்துகின்றன அவை பேசவேண்டுமென்று நான் எதிர்பார்க்கவில்லை அவை பேசவும் செய்யாது. என்ன சொல்லக் கூடும் அவை இத்தனை அழகாக