Skip to main content

இந்தச் சரக்கொன்றை மலர்களுக்கு முன்னால்

 


இந்தக் கோடையில் மட்டும் அல்ல; எந்தக் கோடைக்கும் மாபெரும் அணிகலனாகவும் வீண் ஆடம்பரமாகவும் என்னை உறுத்துவது இந்தச் சரக்கொன்றை மரங்கள் தான். உலர்ந்து மக்கும் வேம்பிலைகள், பன்னீர் பூக்களின் வாசனை வழியாக எனது புலன்கள்தான், முதலில் தெரிந்துகொண்டு சென்னைக்குள் கோடையை வரவேற்கிறது என்பது எனது எண்ணம். கடந்த பத்தாண்டுகளாகத் தான் சென்னை வெயிலை மஞ்சள் பொன்னாக்கித் தன் தலையில் சூடிக்கொண்டிருக்கும் சரக்கொன்றைப் பூக்களின் மலர்வையும் உதிர்வையும் கவனத்தோடு பார்க்கிறேன். புகைப்படக் கலைஞரும் ஒளிப்பதிவாளருமான அல்போன்ஸ் ராயை ஒரு நேர்காணலுக்காக சந்தித்தபோது, அவர் வீடு இருக்கும் தெருவுக்கே லேபர்னம் அவன்யு என்று பெயர் வைத்திருப்பதைக் குறிப்பிட்டார். சென்னையின் கோடைக் காலம் அதற்கேயுரிய வசீகரங்கள், மகிழ்ச்சிகள், உஷ்ணம் சார்ந்த அல்லல்கள், நினைவுகளைக் கொண்டதாக இருப்பினும் அவற்றுக்கு மத்தியில் வருடம்தோறும் என் காட்சிக்குள் அடர்ந்துவரும் இந்த சரக்கொன்றை பூக்கள் கொண்டிருக்கும், மொழியால் விண்டு விவரித்துவிட முடியாத அழகு என்னைக் கோபம் கொள்ளவே செய்கிறது; பெயருக்கு ஏற்ப சரம் சரமாய், மரமே மலர்களான நாங்கள் தான் என்று கூவியுரைத்து, தேரில் ஆடும் வண்ணத்தொம்பைகளாக, பிரமாண்ட ஜிமிக்கிகளாக அவை ஆட்டம் போடுகின்றன. 

கோடை, விதவிதமாகக் கொள்ளும் ஒளிக்கோலங்களைத் தமது மஞ்சளில் சரித்து சரக்கொன்றைகள் நிற்கும்போது, ஆடம்பர அணங்கே ஆடம்பர அணங்கே, ஏன் இப்படி ஏன் இப்படி, இப்படி வந்து என்னிடம் நிற்கிறாய் என்று தான் சொல்லத் தோன்றுகிறது.

காலை நடைக்குப் போகும்போது, இந்தச் சரக்கொன்றைகள் நிலத்தில் உதிர்ந்துவிழுந்த பிறகும், தெருவைப் பூக்கோலம் ஆக்கிவிடுகின்றன. சரக்கொன்றைப் பூவின் நடுவே இருக்கும் அவரைகளிலிருந்து, நூல் போல நீண்டு மோதிரம் போலச் சுருண்டிருக்கும் மஞ்சள் சூலகத்தண்டுகள், தார்சாலைகளைச் சுழித்துச் சுழித்து  அபூர்வ ஓவியமாக மாற்றிவிடுகின்றன. 

‘அழகின் சிரிப்பு’ என்று இயற்கையின் அழகை எழுதப் புகுந்த பாரதிதாசன் தான், அழகை அத்தியாவசியத்துக்கு அதிகமான உபரியாகவே ஒரு புள்ளியில் பார்த்துவிடுகிறார். 

எமது பிரதான இருப்பு நியாயமும், எமது ஆதாரத் தொழிலும் அழகின் பாற்பட்டதுதான் என்றாலும், அழகை நானும் உபரி என்றே கருதுகிறேன். அழகு பெரும்பாலும் பகட்டின் விளிம்பில் ஊறுபடுத்தும் கூர்மையைத் தீட்டியபடிதான் உள்ளது. சிலிர்க்கும் சேவலின் கொண்டை, மலர்த்தும் தங்கமீனின் வாலின் அடியில் உள்ள சிவப்பு, என் கண்ணுக்குத் தெரியாமல் இப்போது குரல் வழியாகவே தனது கூவல் வழியாக என்னைக் கிளர்த்திக் கொண்டிருக்கும் குயில். சூரிய ஒளியைப் பிரதிபலித்து சூரியனை மேலும் மகிமைப்படுத்தவா தலையில் பூத்திருக்கிறது பாரதிதாசன் வியக்கும் சேவல் கொண்டை; கோடை தோறும் என்னை மயக்கித் திகட்ட திகட்ட அடிக்கும் இந்த மஞ்சள் சரக்கொன்றை. 

எதைச் சொல்ல எதை உணர்த்த எங்கெங்கோ மறைவிலும் யாரும் பார்க்காமல், யாரும் பார்க்க முடியாமல், அனைவரும் பார்க்கும் இடங்களில், அநாதரவான பருவங்களில், பேரிடர்க் காலங்களிலும் என்னை ஏன் அசரச் செய்து உதிர்ந்தும் போகின்றன இந்த அழகுகள். 

ஆமாம். கொள்ளாத பொருள்களோடும் சேர்த்து கூட்டிக் கொள்ளவே செய்கிறது இயற்கை. அதற்கு முன்னர், நாம் அஞ்சியும் நடுங்கியும் வியந்தும் துடித்தும் செத்தும்தான் நிற்க வேண்டும் ஒவ்வொரு கோடையிலும்; இந்தச் சரக்கொன்றை மலர்களுக்கு முன்னால் நான். 

அழகுச்சரக்கு

கொள்ளாத பொருள்களோடும், அழகினிற் சிறிது கூட்டிக்

கொள்ளவே செயும் இயற்கை, தான்கொண்ட கொள்கை மீறித்

தன்னரும் கை யிருப்பாம் அழகெனும் தலைச் சரக்கைக்

கிள்ளிவைத் திட்ட கிள்ளாய் கிட்டவா சும்மா வாநீ!       

Comments

Popular posts from this blog

விகடன் என்னும் ஒரு பெருநிறுவனத்துக்கு எதிராக எளியவர் பச்சோந்தி பெற்றிருக்கும் வெற்றி

கரோனா என்னும் இயற்கைப் பெருந்தொற்று, இந்தியா போன்ற வளர்முக சமூகத்தில், அடிமட்டத்தில் உள்ள மக்களின் ஏற்கெனவேயுள்ள துயரங்களைக் கூட்டி, ஒரு இயற்கைப் பேரிடர்கூடக் கடைசியில் ஏழைகளது தலையிலேயே பிரமாண்டமான சுமைகளை இறக்குகிறது என்பதை மீண்டும் நிரூபித்தது. முகமூடி அணிவதையும், மனிதர்களைத் தொடாத இடைவெளியையும், அனுமதிக்கப்பட்ட தீண்டாமையையும் பணக்காரர்களும் உயர்சாதியினரும் தான் பெருந்தொற்றுக் காலத்தைச் சாதகமாக்கி இயற்கையானதாக, சௌகரியமானதாக மாற்றிக் கொண்டிருக்கின்றனர். மத்தியில் ஆளும் பாஜக அரசு தனது கொடுங்கோன்மையை, இந்தப் பெருந்தொற்றின் முகமூடியை அணிந்தே வேறு வேறு வகைகளில் குடிமக்கள் மீது இறக்கியது.      இந்தப் பெருந்தொற்று நெருக்கடியைப் பயன்படுத்திக் கொண்டு தொழிலாளர்களை வெளியேற்றி பல தொழில்துறைகளில் பத்திரிகை துறையும் ஒன்று. நாட்டில் நடக்கும் அவலங்கள், அரசியல்வாதிகளின் தகிடுதித்தங்களை எல்லாம் உரத்துப் பேசும் ஊடகங்களும், எழுதும் பத்திரிகையாளர்களுக்கும் தங்கள் உரிமைகளைப் பேசுவதற்கு இன்னமும் சரியான அமைப்போ, அவர்களது உரிமைகளைப் பாதுகாப்பதற்கான சட்டங்களோ வலுவாக இல்லாத நிலையில், இந்தியா முழுவதும் தி இந

ஒருநாள் - நகுலன்

   ஈசுவரஸ்மரணையிலேயே தன் ஸ்மரணையை உலகைவிட்டு சுழலாமல் வாழ்வை நடத்திவந்த பரமஹம்ஸரைச் சுற்றி சிஷ்யர்கள் வந்து போய்க் கொண்டிருந்தனர் . பிற்காலம் உலகப் பிரசித்தி பெற்ற நரேந்திரநாத தத்தர் , உலகறியாத  ஆ னால் பரமஹம்ஸருக்கு வேதாந்தங்களை உபதேசித்துவிட்டு விடை பெற்றுக்கொண்ட மகான் தோதாபுரி , உறவினனான இருதய முகர்ஜி பிரம்ம ஸமாஜிகளான கேசவசந்திர சேனர் , சாஸ்திரி சிவநாத பாபு , பிரதாப சந்திர முஜும்தார் , வைதிக ரத்தினமான கிருஷ்ண கிஷோர் சாதகர்களான கௌரங்கஸ்வாமி , நித்தியானந்தஸ்வாமி , வைத்தியரானசசாதரபண்டிதர் , கோடீச்வரரானயதுநாதமல்லீக் ,  ராணிராஸமணியின் மருமகனான மதுரபாபு இப்படியாகப் பலரும் பரமஹம்ஸரைப் பார்த்து அளவளாவ வந்து போய்க் கொண்டிருந்தனர் .  இவர்களுடன் பரமஹம்ஸர் முழுவிவகார ஞானத்துடன் பேசுவதை முதல் தடவையாகப் பார்ப்பவர்கள் அவர் உலகை நிராகரித்தவர் என்று சொன்னால் அதிசயப்படுவார்கள் . அவரவர் - யதுநாத மல்லிக்கிலிருந்து தோட்டி குஞ்சன் வரை -  அவரவர் தங்கள் கஷ்டங்களைச் சொல்லி , அவருடைய திருஷ்டாந்தக் கதைகள் மூலம் சாந்தி பெற்றுப் போவார்கள் . அவர்கள் எப்பொழுது போவார்கள் வருவார்கள் என்பதும் நிச்சயமில்லை .

நீலக்குதிரைகள் - மேரி ஆலிவர்

நான்கு நீலக்குதிரைகள் ஓவியத்துக்குள் நுழைகிறேன் அது சாத்தியமாவதில் எனக்கு ஆச்சரியம் கூட இல்லை. நான்கில் ஒரு குதிரை என்னை நோக்கி நடந்துவருகிறது. அதன் நீல மூக்கு என்னிடம் லேசாக நீள்கிறது. நான் எனது கையை அதன் நீலப்பிடறியில் இட்டு கட்டிக் கொள்கிறேன். என் புளகிதத்தை அது அனுமதிக்கிறது. ஓவியன் ப்ரான்ஸ் மர்க் மூளையில் வெடிகுண்டின் உலோகத்துண்டு தாக்கி இறந்துபோனான். போரென்றால் என்னவென்று அந்த நீலக்குதிரைகளுக்கு விளக்குவதை விட நான் இறந்தே விடலாம். அவை பீதியில் மயக்கம் போட்டு விழுந்துவிடும் அல்லது அதை அவற்றால் நம்பவே முடியாது. ப்ரான்ஸ் மர்க் உனக்கு எப்படி நன்றி சொல்வது. நமது உலகம் காலப்போக்கில் கூடுதலாக அன்பானதாக ஆகலாம். அழகான ஒன்றை ஆக்கும் வேட்கை நம் எல்லாருக்குள்ளும் இருக்கும் கடவுளின் ஒரு சிறு துண்டாக இருக்கலாம். இப்போது அந்த நான்கு குதிரைகளும் நெருக்கமாக வந்து ரகசியங்கள் சொல்ல இருப்பதைப் போல என்னை நோக்கி தங்கள் தலையைத் தாழ்த்துகின்றன அவை பேசவேண்டுமென்று நான் எதிர்பார்க்கவில்லை அவை பேசவும் செய்யாது. என்ன சொல்லக் கூடும் அவை இத்தனை அழகாக