Skip to main content

போக வேண்டும் அபியின் பாழ்பட்ட அந்தச் சிற்றூருக்கு


முழுக்க விபரீதங்களின் காட்சிகளைக் கொண்ட அபியின் இன்னொரு கவிதை இது. ஆனால், மொத்தக் கவிதை கொடுக்கும் அனுபவமோ நேரெதிரானது. நூறு வயது விஷப்பூச்சிகள், வெயிலைக் கிழிக்கும் முள்செடிகள், விறைத்துக் கிடக்கும் எரிந்த குழந்தைகளின் சடலங்கள், வீதிகளைப் புரட்டிப் பார்த்தால் தெரியும் நரபலி தேவதைகளின் பழைய நடன மண்டபம், நீச்சல் குளம், எலும்புகளின் மாபெரும் நூலகம் ஆகியவை இருக்கும் அந்தப் பாழடைந்த சிற்றூருக்குப் போகவேண்டுமென்பது போல உள்ளது.  ஆத்மாநாமின் 'என்றொரு அமைப்பு' கவிதை ஞாபகத்துக்கு வருகிறது. 

அபியின் 'எலும்புகளின் நூலகம்' கவிதை, என்னை அர்த்தப்படுத்த வேண்டாம் என்று சொல்வது போல் உள்ளது. அதில் இருக்கும் விபரீதச் சித்திரங்களோ, அதில் இருக்கும் விஷப்பூச்சிகளோ நமக்குப் பரிச்சயமான சமூகத்தில் உள்ள விபரீதமோ, விஷமோ அல்ல என்பது மட்டும் உறுதி.

‘மொழிகளை மறந்துவிட்ட மனசுக்குள் தூரதூர தேசங்களின் ரத்தம் வந்து பாய்ந்து கொண்டிருக்கிறது' என்று சொல்லும்போது 'தூரதூர தேசங்களின் ரத்தம்' என்பது என்ன என்ற கேள்வியை மட்டும் எழுப்பிக் கொள்கிறேன். 

பதில் உடனடியாக வேண்டாம் என்பதுபோலத் தான் உள்ளது. தேசத்தின் ரத்தம் என்பதில் என்ன? என்ன? என்ன? என்னவெல்லாம் உள்ளது.

கேள்வி மிகவும் சுவாரசியமாக, மிகப்பெரிய கேள்வியாக சுவாரசியமாக எனக்குத் தென்படுகிறது. ஆமைமுதுகு போல் சாலை இருந்தால் அந்த சாலையில் விரைந்து செல்லமுடியுமா. அது ஆமையின் குணத்தைக் கொண்டிருக்குமா? 

சாலை எப்போதும் ஊராமல் ஒரே இடத்தில்தானே நின்றுகொண்டிருக்கிறது.

மௌனியின் முத்திரை வெளிப்பாடான 'பாழ்பட்ட வசீகரம்' ஞாபகத்துக்கு வருகிறது.

பாழடைந்த அந்தச் சிற்றூரில் எலும்புகளின் நூலகத்தில் யார் படிக்கிறார்கள் புத்தகங்களை?


எலும்புகளின் நூலகம்


பாழடைந்த சிற்றூர் அது


விளையாட்டாய்

ஒரு கல்லைப் பெயர்க்க

அடியில் ஊர்ந்தன

நூறு வயது

விஷப்பூச்சிகள்


வெறும்

முள்செடி விரிப்பின் மீது

வெயில் கிழிந்து கொண்டிருந்தது


எரிந்த குழந்தைகளின்

உடல் விறைப்பைப் 

பார்த்துக் கொண்டிருந்தன

கரிந்த சுவர்கள்


மொழிகளை மறந்துவிட்ட

மனசுக்குள்

தூரதூர தேசங்களின்

ரத்தம் வந்து

பாய்ந்து கொண்டிருக்கிறது


விளையாட்டாய்

வீதிகளைப் புரட்டியபோது

அடியில்

நரபலி தேவதைகளின்

நடன மண்டபம்

நீச்சல் குளம்

ஆமைமுதுகு போல் சாலை

எலும்புகளின் 

மிகப்பெரிய நூலகம்...

Comments

Popular posts from this blog

விகடன் என்னும் ஒரு பெருநிறுவனத்துக்கு எதிராக எளியவர் பச்சோந்தி பெற்றிருக்கும் வெற்றி

கரோனா என்னும் இயற்கைப் பெருந்தொற்று, இந்தியா போன்ற வளர்முக சமூகத்தில், அடிமட்டத்தில் உள்ள மக்களின் ஏற்கெனவேயுள்ள துயரங்களைக் கூட்டி, ஒரு இயற்கைப் பேரிடர்கூடக் கடைசியில் ஏழைகளது தலையிலேயே பிரமாண்டமான சுமைகளை இறக்குகிறது என்பதை மீண்டும் நிரூபித்தது. முகமூடி அணிவதையும், மனிதர்களைத் தொடாத இடைவெளியையும், அனுமதிக்கப்பட்ட தீண்டாமையையும் பணக்காரர்களும் உயர்சாதியினரும் தான் பெருந்தொற்றுக் காலத்தைச் சாதகமாக்கி இயற்கையானதாக, சௌகரியமானதாக மாற்றிக் கொண்டிருக்கின்றனர். மத்தியில் ஆளும் பாஜக அரசு தனது கொடுங்கோன்மையை, இந்தப் பெருந்தொற்றின் முகமூடியை அணிந்தே வேறு வேறு வகைகளில் குடிமக்கள் மீது இறக்கியது.      இந்தப் பெருந்தொற்று நெருக்கடியைப் பயன்படுத்திக் கொண்டு தொழிலாளர்களை வெளியேற்றி பல தொழில்துறைகளில் பத்திரிகை துறையும் ஒன்று. நாட்டில் நடக்கும் அவலங்கள், அரசியல்வாதிகளின் தகிடுதித்தங்களை எல்லாம் உரத்துப் பேசும் ஊடகங்களும், எழுதும் பத்திரிகையாளர்களுக்கும் தங்கள் உரிமைகளைப் பேசுவதற்கு இன்னமும் சரியான அமைப்போ, அவர்களது உரிமைகளைப் பாதுகாப்பதற்கான சட்டங்களோ வலுவாக இல்லாத நிலையில், இந்தியா முழுவதும் தி இந

ஒருநாள் - நகுலன்

   ஈசுவரஸ்மரணையிலேயே தன் ஸ்மரணையை உலகைவிட்டு சுழலாமல் வாழ்வை நடத்திவந்த பரமஹம்ஸரைச் சுற்றி சிஷ்யர்கள் வந்து போய்க் கொண்டிருந்தனர் . பிற்காலம் உலகப் பிரசித்தி பெற்ற நரேந்திரநாத தத்தர் , உலகறியாத  ஆ னால் பரமஹம்ஸருக்கு வேதாந்தங்களை உபதேசித்துவிட்டு விடை பெற்றுக்கொண்ட மகான் தோதாபுரி , உறவினனான இருதய முகர்ஜி பிரம்ம ஸமாஜிகளான கேசவசந்திர சேனர் , சாஸ்திரி சிவநாத பாபு , பிரதாப சந்திர முஜும்தார் , வைதிக ரத்தினமான கிருஷ்ண கிஷோர் சாதகர்களான கௌரங்கஸ்வாமி , நித்தியானந்தஸ்வாமி , வைத்தியரானசசாதரபண்டிதர் , கோடீச்வரரானயதுநாதமல்லீக் ,  ராணிராஸமணியின் மருமகனான மதுரபாபு இப்படியாகப் பலரும் பரமஹம்ஸரைப் பார்த்து அளவளாவ வந்து போய்க் கொண்டிருந்தனர் .  இவர்களுடன் பரமஹம்ஸர் முழுவிவகார ஞானத்துடன் பேசுவதை முதல் தடவையாகப் பார்ப்பவர்கள் அவர் உலகை நிராகரித்தவர் என்று சொன்னால் அதிசயப்படுவார்கள் . அவரவர் - யதுநாத மல்லிக்கிலிருந்து தோட்டி குஞ்சன் வரை -  அவரவர் தங்கள் கஷ்டங்களைச் சொல்லி , அவருடைய திருஷ்டாந்தக் கதைகள் மூலம் சாந்தி பெற்றுப் போவார்கள் . அவர்கள் எப்பொழுது போவார்கள் வருவார்கள் என்பதும் நிச்சயமில்லை .

நீலக்குதிரைகள் - மேரி ஆலிவர்

நான்கு நீலக்குதிரைகள் ஓவியத்துக்குள் நுழைகிறேன் அது சாத்தியமாவதில் எனக்கு ஆச்சரியம் கூட இல்லை. நான்கில் ஒரு குதிரை என்னை நோக்கி நடந்துவருகிறது. அதன் நீல மூக்கு என்னிடம் லேசாக நீள்கிறது. நான் எனது கையை அதன் நீலப்பிடறியில் இட்டு கட்டிக் கொள்கிறேன். என் புளகிதத்தை அது அனுமதிக்கிறது. ஓவியன் ப்ரான்ஸ் மர்க் மூளையில் வெடிகுண்டின் உலோகத்துண்டு தாக்கி இறந்துபோனான். போரென்றால் என்னவென்று அந்த நீலக்குதிரைகளுக்கு விளக்குவதை விட நான் இறந்தே விடலாம். அவை பீதியில் மயக்கம் போட்டு விழுந்துவிடும் அல்லது அதை அவற்றால் நம்பவே முடியாது. ப்ரான்ஸ் மர்க் உனக்கு எப்படி நன்றி சொல்வது. நமது உலகம் காலப்போக்கில் கூடுதலாக அன்பானதாக ஆகலாம். அழகான ஒன்றை ஆக்கும் வேட்கை நம் எல்லாருக்குள்ளும் இருக்கும் கடவுளின் ஒரு சிறு துண்டாக இருக்கலாம். இப்போது அந்த நான்கு குதிரைகளும் நெருக்கமாக வந்து ரகசியங்கள் சொல்ல இருப்பதைப் போல என்னை நோக்கி தங்கள் தலையைத் தாழ்த்துகின்றன அவை பேசவேண்டுமென்று நான் எதிர்பார்க்கவில்லை அவை பேசவும் செய்யாது. என்ன சொல்லக் கூடும் அவை இத்தனை அழகாக