Skip to main content

வான்கோவின் காது

 


கண்ணின் வழியாகப் பார்த்து அனைத்துப் புலன்களையும் தூண்டி பரவசப்படுத்தும் கலை ஓவியம். இதை இதயத்துக்கு உணர்த்தும் படைப்புகள் வான்கோவினுடையவை. நவீன ஓவியங்களைப் பார்க்கத் தொடங்கியதோடு வான்கோ ஓவியங்களும் பரிச்சயமாகிய காலகட்டத்திலிருந்து அந்த ஓவியங்களின் பின்னணி, வான்கோவின்  வான்கோவின் வாழ்க்கை குறித்த படங்களைப் பார்ப்பதுமாக, அவர் படைப்புகளை ஆழமாகக் காண்பதற்கு, கண்களை அகலக் கீறிக் காட்டுவது போன்ற சான்றுகள், வான்கோ தொடர்பில் எனக்குத் தொடர்ந்து கிடைத்துக் கொண்டிருக்கின்றன. நவீன ஓவியத்தின் பிதாமகனாக இன்று கொண்டாடப்படும் வான்கோ, வாழும் காலத்தில் சக ஓவியர்களாலும் சமூகத்தாலும் ஓவியனாகவோ, சக மனித உயிராகவோ கூட குறைந்தபட்சமாகக்கூட மதிக்கப்படவில்லை. 

இயற்கை, மனிதர்கள், வஸ்துகள் மீது அவன் கொண்ட தீவிரமான ஈடுபாடு, நேசம் மற்றும் உறவை அவனது ஓவியங்கள் போல வெளிப்படுத்திய படைப்புகள் அரிது. ஆனால், அவனது நேசத்துக்குப் பதிலீடாக  தம்பி தியோவின் அன்பையும் ஆதரவையும் தவிர வேறு யாரிடமிருந்தும் நிலைத்த நிலையில் அவன் பெறவேயில்லை. பார்ப்பவர்களின் புலன்கள் அத்தனையையும் துடித்து விரியச் செய்யும் அவனது படைப்புகளுக்குப் பின்னால் வான்கோவின் ஆன்மாவை சித்திரவதை செய்த பேதலிப்பும், வெளிப்படுத்த முடியாததின் வேட்கையும் சுயவதையின் கூப்பாடுகளும் சேர்ந்து வண்ணங்களாகக் குழைந்திருக்கின்றன. வான்கோவின் வண்ணக்குழைவுகள் புடைப்புச் சிற்பங்களைப் போல ஆவது அதனால்தான். ஓவியன் காகினை, நீ வரைவது ஓவியமா, சிற்பமா என்று கேலி செய்யவைப்பது அதுவே. 


வான்கோ தான் நேசித்த பெண்ணான ரேச்சலுக்கு காதை அறுத்துக் கொடுத்த சம்பவத்தின் உண்மைத் தன்மையை ஆராயும் The Mystery of Van Gogh’s Ear ஆவணப்படத்தைப் பார்த்த போது, வெறும் பிம்பங்கள், நகல்கள் வழியாகவே நூறாண்டுகளைத் தாண்டி, வேறு கலாசாரத்தில் இருக்கும் ஒருவனைத் தீண்டிக் கிளர்த்தும் ஆற்றலைக் கொண்ட வான்கோ போன்ற ஒருவனின் படைப்புகளுக்கான மூலாதார எரிபொருள், துயரமும் சுயவதையும் மனவாதையும் என்றால், அன்றாட உலகில் மேற்கண்ட உணர்வுகளுக்குக் கற்பிக்கப்படும் எதிர்மறை அர்த்தங்கள், அவனது வாழ்க்கையைப் பொருத்தவரை மிகவும் அபத்தமானவையாகத் தோன்றிவிடுகின்றன.

1888-ம் ஆண்டு டிசம்பர் மாதம் 23-ம் தேதியன்று இரவு, வான்கோவின் ஓவியங்களைத் தெரியாத உலகமக்களுக்குக் கூட வான்கோவை அறியச் செய்த நிகழ்வான, அவன் தன் காதலிக்கு காதை அறுத்துக் கொடுத்த அந்தச் சம்பவம் நடக்கிறது. The Mystery of Van Gogh’s Ear, அந்தச் சம்பவத்தைச் சுற்றி இருக்கும் புதிர்களின் மூட்டத்தைச் சற்று விலக்கி நமக்குத் துல்லியமாகக் காண்பிக்க முயல்கிறது. வான்கோவின் வாழ்வை 'தி லஸ்ட் பார் லைப்' நாவலாக எழுதிய இர்விங் ஸ்டோன் தொடர்புடைய ஆவணத்திலிருந்து வான்கோவின் அறுக்கப்பட்ட காது சம்பந்தப்பட்ட புதிர் களையப்படுகிறது. வான்கோ தனது காதை அறுத்துக் கொண்டபின்னர், அவருக்கு சிகிச்சை பார்த்த மருத்துவரும் பின்னர் வான்கோவின் நண்பரானவருமான பெலிக்ஸ் ரே , அறுக்கப்படுவதற்கு முன்பிருந்த காதை முகத்தின் பக்கவாட்டுப் பகுதியோடு, அறுக்கப்பட்ட பிறகு இடது பக்கவாட்டு முகத்தையும் வரைந்த தாள் தான் அந்தப் புதிரை விடுவிக்கிறது. அதன்மூலம், வான்கோ, தனது இடது காதின் பெரும்பகுதியை அந்த துரதிர்ஷ்ட இரவில் அறுத்துக் கொண்டதும், காதின் கீழ்மடலின் சிறுபகுதி மட்டுமே அறுக்கப்படாமல் மிஞ்சியதும் தெரியவருகிறது. ஓவியர் வான்கோவின் தனிவாழ்க்கையில் மட்டுமல்ல படைப்பு வாழ்க்கையிலும் மிகத் திருப்புமுனையான இரவு அது. ஏனெனில், வான்கோ நேசித்த நண்பரும் குறுகியகால சக அறைவாசியுமான ஓவியர் காகின் அவரை விட்டுப் பிரிந்து செல்லப்போகும் தகவலைத் தெரிவித்திருந்தார். வான்கோவை ஆதரித்து வந்த அவரது அண்ணன் தியோ தனது திருமணத்தை அறிவித்து அப்போதுதான் கடிதம் ஒன்றைத் தம்பிக்கு எழுதியிருந்தார். எதிர்காலம் நிச்சயமற்ற நிலையில், ஒரே நண்பனும் தன்னைப் பிரிந்த நிலையில் தான் நேசித்த ரேச்சலை அவள் இருந்த பாலியல் தொழிலாளர் விடுதிக்குப் போய்ப் பார்த்து கொடுத்த காகிதப் பொட்டலத்தில் தான், வான்கோ இந்த உலகத்துக்கு அளித்த தனது நேசத்தின் இன்னொரு வெளிப்பாடான அவரது காது இருந்தது. 

ஓவியர் வான்கோவின் படைப்புகளையும் வரலாற்றையும் அறியும் ஆவல் கொண்ட லட்சக்கணக்கான ரசிகர்களுக்கு, வான்கோவின் படைப்புகளுக்குப் பின்னாலிருந்த வாதையின் அதீத வலியை ஓவிய வரலாற்றாசிரியர் பெர்னாதெத் மர்பி அந்த துரதிர்ஷ்டம் பிடித்த இரவுச் சம்பவத்தைத் துப்பு துலக்குவதன் மூலமாக அறிமுகப்படுத்துகிறார். எத்தனை பேதலிப்பும் துயரமும் இருந்தால், தன் காதை அறுக்கும் அந்த வலி மிகுந்த அனுபவத்தைக் கடந்திருப்பார் என்று கூறி தனது அழுகையை அடக்கமுடியாமல் அழுகிறார் பெர்னாதெத் மர்பி. காதுக்குப் பின்னால் ரத்தநாளம் போகும் இடத்தில் அறுத்துக் கொண்டார் வான்கோ.

வான்கோ தனது காதை அறுத்துக் கொடுத்த ரேச்சல் பாலியல் தொழிலாளி அல்ல என்பதையும் பெர்னாதெத் மர்பி நிறுவுகிறார். அக்காலகட்டத்தில் பிரெஞ்சு அரசாங்கம் பாலியல் தொழிலை முறைப்படுத்தியிருந்ததைக் கூறும் பெர்னாதெத் மர்பி, ரேச்சல் பாலியல் தொழிலாளிகள் தங்கியிருக்கும் விடுதியில் தங்கி அருகிலுள்ள உணவு விடுதியில் வேலை பார்த்த பெண் என்கிறார். ஏனெனில் பிரெஞ்சு அரசாங்கம் 21 வயது பெண்களை பாலியல் தொழிலாளியாகப் பதிவு செய்து அங்கீகரித்திருந்தது. வான்கோ தனது காதைப் பரிசாகக் கொடுத்தபோது ரேச்சலுக்கு வயது 19. 

வான்கோவின் வாழ்க்கையோடு தொடர்பு இருந்ததால் பாலியல் தொழிலாளியாக அறியப்பட்டு இன்றும் சங்கடத்தோடு இருக்கும் ரேச்சலின் பேரக்குழந்தைகளையும் பெர்மாதெத் மர்பி இந்த ஆவணப்படத்தில் சந்தித்துப் பேச முயல்கிறார். அவர்கள் பாட்டியைப் பற்றி பேசமறுத்து, தங்களை வெளியுலகுக்குக் காட்டவும் அனுமதிக்கவில்லை.

வான்கோவின் பெரும்பாலான ஓவியங்கள் இருக்கும் ஆம்ஸ்டெர்டாமில் காட்சிப்படுத்தப்பட்டிருக்கும் ஓவியங்கள் இந்த ஆவணப்படத்தின் மூலமாக மிக நெருக்கமாக அறிமுகமாகும் அனுபவம் இந்தப் படத்தின் கூடுதல் அம்சம். வான்கோவின் வாழ்வில் நடந்த மர்மமும் கோரமும் சூழந்த சம்பவத்தின் ஒளியில் அவரது படைப்புகள் மேலும் நமது கண்களுக்குத் துலக்கமடைகின்றன. காதை அறுத்துக் கொண்டு சிகிச்சைக்குச் சென்றவுடன் வரைந்த ஓவியம் ஒன்று அணு அணுவாக பார்வையாளனின் முன்பாகவே பரிசீலனைக்குள்ளாகிறது. 

ஓவியர் வான்கோவின் ஓவியங்கள் எப்படிக் கையாளப்படுகின்றன, அவர் குறித்த ஆவணங்கள் எத்தகைய நுண்ணுணர்வுடன் பாதுகாக்கப்படுகின்றன என்பதைப் பார்க்கிறோம். 2016-ம் ஆண்டு பிபிசியில் ஒளிபரப்பான ஆவணப்படம் இது.

வான்கோவின் புகழ்பெற்ற ஓவியமான Starry Starry Night குறித்து டான் மெக்லீன் எழுதிய பாடல் வரிகள் இந்த ஆவணப்படத்தைப் பார்த்த இரவில் மனத்தில் ஒலித்தும், அந்த ஓவியத்தின் நட்சத்திரங்கள் அகத்தில் சுடர்ந்தும் கொண்டிருந்தன. 

இத்தனை ஒளிபடைத்த உலகை வெளிப்படுத்த அவன் ஏன் இத்தனை இருட்டை எதிர்கொள்ள வேண்டும்? 

புதிராகத்தான் இருக்கிறது. 

காதலர்கள் வழக்கமாகச் செய்வதைப் போல

நீ உன்னுடைய வாழ்வை

முடித்துக் கொண்டாய்

ஆனால் உன்னிடம் ஒன்றைச் சொல்லியிருக்கலாம் வின்சென்ட்

இந்த உலகம் உன்னைப் போல அழகானவர்களுக்கானதல்ல.


(ஸ்டாரி ஸ்டாரி நைட் பாடலிலிருந்து)


ஸ்டாரி ஸ்டாரி நைட் பாடலைக் கேட்க : https://www.youtube.com/watch?v=vp5qJlr4go0



Comments

Popular posts from this blog

விகடன் என்னும் ஒரு பெருநிறுவனத்துக்கு எதிராக எளியவர் பச்சோந்தி பெற்றிருக்கும் வெற்றி

கரோனா என்னும் இயற்கைப் பெருந்தொற்று, இந்தியா போன்ற வளர்முக சமூகத்தில், அடிமட்டத்தில் உள்ள மக்களின் ஏற்கெனவேயுள்ள துயரங்களைக் கூட்டி, ஒரு இயற்கைப் பேரிடர்கூடக் கடைசியில் ஏழைகளது தலையிலேயே பிரமாண்டமான சுமைகளை இறக்குகிறது என்பதை மீண்டும் நிரூபித்தது. முகமூடி அணிவதையும், மனிதர்களைத் தொடாத இடைவெளியையும், அனுமதிக்கப்பட்ட தீண்டாமையையும் பணக்காரர்களும் உயர்சாதியினரும் தான் பெருந்தொற்றுக் காலத்தைச் சாதகமாக்கி இயற்கையானதாக, சௌகரியமானதாக மாற்றிக் கொண்டிருக்கின்றனர். மத்தியில் ஆளும் பாஜக அரசு தனது கொடுங்கோன்மையை, இந்தப் பெருந்தொற்றின் முகமூடியை அணிந்தே வேறு வேறு வகைகளில் குடிமக்கள் மீது இறக்கியது.      இந்தப் பெருந்தொற்று நெருக்கடியைப் பயன்படுத்திக் கொண்டு தொழிலாளர்களை வெளியேற்றி பல தொழில்துறைகளில் பத்திரிகை துறையும் ஒன்று. நாட்டில் நடக்கும் அவலங்கள், அரசியல்வாதிகளின் தகிடுதித்தங்களை எல்லாம் உரத்துப் பேசும் ஊடகங்களும், எழுதும் பத்திரிகையாளர்களுக்கும் தங்கள் உரிமைகளைப் பேசுவதற்கு இன்னமும் சரியான அமைப்போ, அவர்களது உரிமைகளைப் பாதுகாப்பதற்கான சட்டங்களோ வலுவாக இல்லாத நிலையில், இந்தியா முழுவதும் தி இந

ஒருநாள் - நகுலன்

   ஈசுவரஸ்மரணையிலேயே தன் ஸ்மரணையை உலகைவிட்டு சுழலாமல் வாழ்வை நடத்திவந்த பரமஹம்ஸரைச் சுற்றி சிஷ்யர்கள் வந்து போய்க் கொண்டிருந்தனர் . பிற்காலம் உலகப் பிரசித்தி பெற்ற நரேந்திரநாத தத்தர் , உலகறியாத  ஆ னால் பரமஹம்ஸருக்கு வேதாந்தங்களை உபதேசித்துவிட்டு விடை பெற்றுக்கொண்ட மகான் தோதாபுரி , உறவினனான இருதய முகர்ஜி பிரம்ம ஸமாஜிகளான கேசவசந்திர சேனர் , சாஸ்திரி சிவநாத பாபு , பிரதாப சந்திர முஜும்தார் , வைதிக ரத்தினமான கிருஷ்ண கிஷோர் சாதகர்களான கௌரங்கஸ்வாமி , நித்தியானந்தஸ்வாமி , வைத்தியரானசசாதரபண்டிதர் , கோடீச்வரரானயதுநாதமல்லீக் ,  ராணிராஸமணியின் மருமகனான மதுரபாபு இப்படியாகப் பலரும் பரமஹம்ஸரைப் பார்த்து அளவளாவ வந்து போய்க் கொண்டிருந்தனர் .  இவர்களுடன் பரமஹம்ஸர் முழுவிவகார ஞானத்துடன் பேசுவதை முதல் தடவையாகப் பார்ப்பவர்கள் அவர் உலகை நிராகரித்தவர் என்று சொன்னால் அதிசயப்படுவார்கள் . அவரவர் - யதுநாத மல்லிக்கிலிருந்து தோட்டி குஞ்சன் வரை -  அவரவர் தங்கள் கஷ்டங்களைச் சொல்லி , அவருடைய திருஷ்டாந்தக் கதைகள் மூலம் சாந்தி பெற்றுப் போவார்கள் . அவர்கள் எப்பொழுது போவார்கள் வருவார்கள் என்பதும் நிச்சயமில்லை .

நீலக்குதிரைகள் - மேரி ஆலிவர்

நான்கு நீலக்குதிரைகள் ஓவியத்துக்குள் நுழைகிறேன் அது சாத்தியமாவதில் எனக்கு ஆச்சரியம் கூட இல்லை. நான்கில் ஒரு குதிரை என்னை நோக்கி நடந்துவருகிறது. அதன் நீல மூக்கு என்னிடம் லேசாக நீள்கிறது. நான் எனது கையை அதன் நீலப்பிடறியில் இட்டு கட்டிக் கொள்கிறேன். என் புளகிதத்தை அது அனுமதிக்கிறது. ஓவியன் ப்ரான்ஸ் மர்க் மூளையில் வெடிகுண்டின் உலோகத்துண்டு தாக்கி இறந்துபோனான். போரென்றால் என்னவென்று அந்த நீலக்குதிரைகளுக்கு விளக்குவதை விட நான் இறந்தே விடலாம். அவை பீதியில் மயக்கம் போட்டு விழுந்துவிடும் அல்லது அதை அவற்றால் நம்பவே முடியாது. ப்ரான்ஸ் மர்க் உனக்கு எப்படி நன்றி சொல்வது. நமது உலகம் காலப்போக்கில் கூடுதலாக அன்பானதாக ஆகலாம். அழகான ஒன்றை ஆக்கும் வேட்கை நம் எல்லாருக்குள்ளும் இருக்கும் கடவுளின் ஒரு சிறு துண்டாக இருக்கலாம். இப்போது அந்த நான்கு குதிரைகளும் நெருக்கமாக வந்து ரகசியங்கள் சொல்ல இருப்பதைப் போல என்னை நோக்கி தங்கள் தலையைத் தாழ்த்துகின்றன அவை பேசவேண்டுமென்று நான் எதிர்பார்க்கவில்லை அவை பேசவும் செய்யாது. என்ன சொல்லக் கூடும் அவை இத்தனை அழகாக